Suzanne vindt dat we het aan onze pleziertjes verschuldigd zijn ze weer serieus te nemen. En ze vervolgens voor ons te houden.
De woorden guilty pleasure betekenen vaak iets anders dan de letterlijke vertaling doet vermoeden. Het gaat meestal niet over roken, of over diëten en dan op een onbewaakt moment zestien rauwe hamburgers eten. Ook niet om pleziertjes ten koste van het plezier van anderen, zoals auto’s stelen, je nagels vijlen in de trein. Pleziertjes waar je je daadwerkelijk schuldig over zou moeten voelen.
De uitdrukking wordt in plaats daarvan vaak gebruikt om aan te geven dat hetgeen waarvan men geniet, eigenlijk uncool is. Stiekem vertier. Heimelijk genot. Maar dan ironisch, want je staat er boven. Plezier voor het plebs. Een vriendin verkondigde laatst 'oohh, mijn guilty pleasure is echt Lady Gaga'. Maar ik hoorde geen daadwerkelijke schaamte, ik had meer het idee dat ze zichzelf en haar muzieksmaak enorm interessant vond.
De verwarring wordt veroorzaakt door het woord guilty. Mensen met een guilty pleasure voelen zich namelijk helemaal niet schuldig. Ze voelen zich juist trots. Ze delen het genoemde pleziertje openlijk op Twitter of op een kringverjaardag, maar nemen er tegelijkertijd afstand van. Ze suggereren hiermee dat er zoiets bestaat als een universele esthetische code, waarin een goede en slechte smaak is te onderscheiden. Goede smaak is Buitenhof kijken, Lou Reed luisteren, Carmiggelt lezen. Slechte smaak is The Voice kijken, Katy Perry luisteren, Heleen van Royen lezen.
Guilty pleasure-mensen mijden de dingen die tot de slechte smaak behoren niet, maar omarmen ze juist, en als ze Godin van de Jacht hebben gelezen zeggen ze: ‘oh wat héérlijk, ik had het mee op vakantie, gewoon even lekker, niet te moeilijk.’ Nog beter is het om een unieker standpunt in te nemen, door iets wat over het algemeen tot de goede smaak behoort toch tot guilty pleasure te degraderen. ‘Ach ja Houellebecq, ik heb dat wel gelezen hoor allemaal, heel leuk, maar het is wel een beetje een trucje hè, wat hij doet’. Dan ben je de koning van de goede smaak en heb je gewonnen.
Er wordt ook veel gedaan om guilty pleasure-mensen te accommoderen. Er zijn bijvoorbeeld ironische shirts te bestellen waarop staat dat je van grote billen houdt en er niet over kunt liegen. Je kunt eens per jaar naar DWDD-afleveringen kijken waarin singer-songwriters met een wollen muts hun muzikale guilty pleasures in een nieuwe versie ten gehore brengen. Je kunt zelfs naar het Guilty Pleasure Festival in Amsterdam.
De harde waarheid is natuurlijk dat niemand geinteresseerd is in andermans smaak, althans niet als gespreksonderwerp. Bovendien weet iedereen dat koketteren met je smaak iets voor snobs is. De guilty pleasure lijkt een uitweg, omdat je zogenaamd niet koketteert met je goede smaak, maar met je ironie over je wansmaak.
Ik pleit voor een comeback van de serious pleasure. Je kunt namelijk alles wel kapot ironiseren. We zijn het onze pleziertjes verschuldigd ze weer serieus te nemen. En ze vervolgens voor ons te houden.
Beeld via Flickr
