Asset 14

Guilty Pleasures

Suzanne vindt dat we het aan onze pleziertjes verschuldigd zijn ze weer serieus te nemen. En ze vervolgens voor ons te houden.

De woorden guilty pleasure betekenen vaak iets anders dan de letterlijke vertaling doet vermoeden. Het gaat meestal niet over roken, of over diëten en dan op een onbewaakt moment zestien rauwe hamburgers eten. Ook niet om pleziertjes ten koste van het plezier van anderen, zoals auto’s stelen, je nagels vijlen in de trein. Pleziertjes waar je je daadwerkelijk schuldig over zou moeten voelen.

De uitdrukking wordt in plaats daarvan vaak gebruikt om aan te geven dat hetgeen waarvan men geniet, eigenlijk uncool is. Stiekem vertier. Heimelijk genot. Maar dan ironisch, want je staat er boven. Plezier voor het plebs. Een vriendin verkondigde laatst 'oohh, mijn guilty pleasure is echt Lady Gaga'. Maar ik hoorde geen daadwerkelijke schaamte, ik had meer het idee dat ze zichzelf en haar muzieksmaak enorm interessant vond.

De verwarring wordt veroorzaakt door het woord guilty. Mensen met een guilty pleasure voelen zich namelijk helemaal niet schuldig. Ze voelen zich juist trots. Ze delen het genoemde pleziertje openlijk op Twitter of op een kringverjaardag, maar nemen er tegelijkertijd afstand van. Ze suggereren hiermee dat er zoiets bestaat als een universele esthetische code, waarin een goede en slechte smaak is te onderscheiden. Goede smaak is Buitenhof kijken, Lou Reed luisteren, Carmiggelt lezen. Slechte smaak is The Voice kijken, Katy Perry luisteren, Heleen van Royen lezen.

Guilty pleasure-mensen mijden de dingen die tot de slechte smaak behoren niet, maar omarmen ze juist, en als ze Godin van de Jacht hebben gelezen zeggen ze: ‘oh wat héérlijk, ik had het mee op vakantie, gewoon even lekker, niet te moeilijk.’ Nog beter is het om een unieker standpunt in te nemen, door iets wat over het algemeen tot de goede smaak behoort toch tot guilty pleasure te degraderen. ‘Ach ja Houellebecq, ik heb dat wel gelezen hoor allemaal, heel leuk, maar het is wel een beetje een trucje hè, wat hij doet’. Dan ben je de koning van de goede smaak en heb je gewonnen.

Er wordt ook veel gedaan om guilty pleasure-mensen te accommoderen. Er zijn bijvoorbeeld ironische shirts te bestellen waarop staat dat je van grote billen houdt en er niet over kunt liegen. Je kunt eens per jaar naar DWDD-afleveringen kijken waarin singer-songwriters met een wollen muts hun muzikale guilty pleasures in een nieuwe versie ten gehore brengen. Je kunt zelfs naar het Guilty Pleasure Festival in Amsterdam.

De harde waarheid is natuurlijk dat niemand geinteresseerd is in andermans smaak, althans niet als gespreksonderwerp. Bovendien weet iedereen dat koketteren met je smaak iets voor snobs is. De guilty pleasure lijkt een uitweg, omdat je zogenaamd niet koketteert met je goede smaak, maar met je ironie over je wansmaak.

Ik pleit voor een comeback van de serious pleasure. Je kunt namelijk alles wel kapot ironiseren. We zijn het onze pleziertjes verschuldigd ze weer serieus te nemen. En ze vervolgens voor ons te houden.

Beeld via Flickr

Mail

Suzanne Schönbeck is bureauredacteur bij Sdu Uitgevers en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer