Beeld: Cosmopolitan

Mees bespreekt de duivelse samenzwering achter het vrouwenblad." />

Beeld: Cosmopolitan

Mees bespreekt de duivelse samenzwering achter het vrouwenblad." />
Asset 14

Gloss

Ik werd deze week plotseling flink weemoedig toen ik de allerlaatste Hollands Diep uit de brievenbus viste. "Beste abonnee. Dit is het laatste issue. Uw abonnement stopt automatisch, u hoeft hier niets voor te doen." De woorden op de begeleidende brief staarden me aan vanonder hun regenhoes, en terwijl ik op de trap naar boven liep, boodschappen in de hand, scheurde ik het plastic open. Ondanks een hoge oplage redde dit blad het wederom niet. Mijn lievelingstijdschrift, het enige waar ik op ben geabonneerd, houdt er mee op.

Het is zelfs niet de eerste keer, want voor het in 2007 nieuw leven ingeblazen kreeg, werd het ook in 1977 al eens opgedoekt na een kortstondig bestaan. Toegegeven, ook dit blad had zijn mankementen (ik heb bijvoorbeeld nooit begrepen waarom er meestal een beroemde Amerikaan op de voorkant van HOLLANDS Diep moest pronken), maar in principe was het een mooi tijdschrift met fijne artikelen door gerenommeerde auteurs. Welk blad moet ik nu lezen? Park? Come on. Ik heb het nog niet in mijn handen gehad dus pin me er niet op vast, maar de beschrijving ‘journalistieke glossy’ doet me denken aan Lieke van Lexmond en iemand die tijdens de redactievergadering cover als 'kuffer' uitspreekt.

Dat het een moeilijke tijd is voor tijdschriften en andere gedrukte media zien we al jaren. De afhankelijkheid van adverteerders in tijden van financiële crisis en consumptieafname heeft er voor gezorgd dat de ene na de andere publicatie het loodje heeft gelegd.

Ooit werkte ik op de redactie van een tijdschrift, en maakte ik van dichtbij mee hoe adverteerders sans scrupules artikelen eisten van de uitgevers. Er werd niet eens om de hete brei heen gedraaid, ze waren luid en duidelijk: anders ging het feest niet door. Behalve het plaatsen van een advertentie moest er vrijwel standaard een item over het product worden geschreven. Dit werd dan zo halfslachtig vermomd, dat je als lezer wel afgestompt moest zijn als je niet doorhad dat er geld was betaald voor dat interview met die ontwerper van de nieuwste Bug-a-Boo. Tegenstribbelend moesten we dan weer proberen een leuke invalshoek te bedenken om het zoveelste Zweedse modeconcern in een zonnig daglicht te plaatsen, en het ergste was nog het bedenken van de titels. Vervolgens waren wij als redacteuren constant heen en weer aan het mailen met veeleisende bedrijven die vonden dat die tweede zin nog net iets te negatief over hun product was. Oh ja, en of we nog even hun verkooppunten konden noemen. Uiteindelijk konden we er niet tegen opboksen: ook het blad waar ik voor werkte werd failliet verklaard.

De publicaties die hun hoofd in zware tijden wel boven water kunnen houden, zijn de zogenaamde mainstream vrouwenbladen. Niet in het minst vanwege het enorme aandeel van advertenties in de inhoud. Pak een Vogue uit het schap en je zal eerst minstens negentig pagina’s reclame door moeten spitten voor je überhaupt een inhoudsopgave tegenkomt. Verder staat de rest van het blad bomvol advertorials, en wordt een Charlize Theron niet alleen geïnterviewd over haar nieuwe film, maar ook over het Dior-parfum waar ze het gezicht van is.

Beeld: Cosmopolitan

Vroeger las ik ze nog wel eens, de vrouwenbladen. Marie Claire, Vogue, Elle. Ik ben zelfs ooit in een ver verleden (ook wel ‘de jaren negentig’) geabonneerd geweest op de Yes. Maar meestal schafte ik deze blaadjes aan op het vliegveld of treinstation. De vluchtigheid van de artikelen waren perfect voor een lange reis, waarop ik niets meer kon verdragen dan een interview met een Hollywood actrice die werd ondervraagd over haar klerenkast. Echter, hoe ouder ik werd, des te vervelender ik ze begon te vinden, met hun belerende toon. Sterker nog, de manier waarop bladen als Cosmopolitan (vooral de Amerikaanse is de duivel aller vrouwenbladen) enkel gefixeerd zijn op het behagen van mannen (‘50 ways to blow his mind!’), wat vrouwen nou echt moeten doen (‘Get rich, be sexy, find love!’) en het rondstrooien van andersoortige losse slogans (‘Flatten your abs!’ ‘Love your life!’ ‘Get naked!’) is simpelweg walgelijk.

Ik wil niet verteld worden welke crème ik wil kopen, ik wil niet weten hoe ik in een week twee maten af kan vallen, ik wil niet weten naar welk achterlijk duur kuuroord een verslaggeefster gratis is geweest, het kan me niets schelen wat de nieuwste innovatie is onder de sekstoys. Is dit het enige waar vrouwen volgens het grootste deel van de bevolking in geïnteresseerd zijn? Het lijkt in ieder geval alsof ze op de redacties van deze vrouwenbladen niet willen geloven dat we ook in staat zouden kunnen zijn tot het lezen van intelligente content. In plaats daarvan worden we doodgegooid met slecht geschreven kledingtips. Ergens zit de schrijfster van het Jackie-artikel, wat leidde tot Niggabitchgate, anoniem witte wijn te drinken op haar witte bank, ongetwijfeld van mening dat wie niet inziet dat het als grap bedoeld was, een overgevoelige Groenlinks-stemmende Occupy'er is.

Beeld: Sex, Lies, and Advertising

In Sex, Lies, and Advertising, een artikel van Gloria Steinem uit 1990, schrijft de voormalig redactrice van Ms. (een liberaal feministisch blad) over haar eigen frustraties met adverteerders. De redactie weigerde pertinent artikelen voor producten te schrijven, en liep hiermee het grootste aandeel van advertenties mis. In haar artikel toonde ze aan dat in het gros van de vrouwenbladen, de product-gerelateerde inhoud het merendeel van de pagina's vulde. Ook stelde ze dat het voor een tijdschrift als de New Yorker ondenkbaar zou zijn om op die wijze artikelen over producten te schrijven, terwijl het voor deze vrouwenbladen als doodgewoon wordt beschouwd.

Veel is er in de tussentijd niet veranderd. Adverteerders hebben nog steeds een groot aandeel als het gaat om het voortbestaan van een blad. Zelfs het besluit om de verkoopprijs te verdubbelen blijkt vaak niet genoeg om continuïteit te garanderen. Prachtige bladen als Hollands Diep gaan ten onder, en de Jackie heeft nog nooit zo veel issues verkocht als de afgelopen week. Ik zal nooit meer elk kwartaal een verhaal van Kees van Kooten in de brievenbus krijgen, terwijl ik in de Vogue niet eens een verdiepend artikel over mode zal kunnen vinden.

Zullen mensen Hollands Diep missen? Jazeker. Maar het gros van de populatie zal niet eens merken dat het blad is verdwenen. Zij zullen te druk zijn met het lezen van gênante seksverhalen, of over de nieuwste M5, of de laatste innovatie in anti-rimpelcrèmewereld. Zij, zij zijn les autres. Geef niet toe aan die armoede, mensen. Zet je in voor onafhankelijke, schrandere journalistiek. Lees bladen die je oprechte interesse wekken, die actueel zijn en je bovendien aan het denken zetten. Ontwikkel je humor, informeer jezelf, verrijk jezelf, en koop gewoon de douchegel die je altijd al kocht. De liefde van je leven vind je toch wel op een dag.

-Hollands Diep is nog tot medio februari 2012 verkrijgbaar bij de boek- en tijdschriftenhandel, de kiosk, supermarkt en warenhuis. Losse nummers kosten €7,50.-

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan