Beeld: Cosmopolitan

Mees bespreekt de duivelse samenzwering achter het vrouwenblad." />

Beeld: Cosmopolitan

Mees bespreekt de duivelse samenzwering achter het vrouwenblad." />
Asset 14

Gloss

Ik werd deze week plotseling flink weemoedig toen ik de allerlaatste Hollands Diep uit de brievenbus viste. "Beste abonnee. Dit is het laatste issue. Uw abonnement stopt automatisch, u hoeft hier niets voor te doen." De woorden op de begeleidende brief staarden me aan vanonder hun regenhoes, en terwijl ik op de trap naar boven liep, boodschappen in de hand, scheurde ik het plastic open. Ondanks een hoge oplage redde dit blad het wederom niet. Mijn lievelingstijdschrift, het enige waar ik op ben geabonneerd, houdt er mee op.

Het is zelfs niet de eerste keer, want voor het in 2007 nieuw leven ingeblazen kreeg, werd het ook in 1977 al eens opgedoekt na een kortstondig bestaan. Toegegeven, ook dit blad had zijn mankementen (ik heb bijvoorbeeld nooit begrepen waarom er meestal een beroemde Amerikaan op de voorkant van HOLLANDS Diep moest pronken), maar in principe was het een mooi tijdschrift met fijne artikelen door gerenommeerde auteurs. Welk blad moet ik nu lezen? Park? Come on. Ik heb het nog niet in mijn handen gehad dus pin me er niet op vast, maar de beschrijving ‘journalistieke glossy’ doet me denken aan Lieke van Lexmond en iemand die tijdens de redactievergadering cover als 'kuffer' uitspreekt.

Dat het een moeilijke tijd is voor tijdschriften en andere gedrukte media zien we al jaren. De afhankelijkheid van adverteerders in tijden van financiële crisis en consumptieafname heeft er voor gezorgd dat de ene na de andere publicatie het loodje heeft gelegd.

Ooit werkte ik op de redactie van een tijdschrift, en maakte ik van dichtbij mee hoe adverteerders sans scrupules artikelen eisten van de uitgevers. Er werd niet eens om de hete brei heen gedraaid, ze waren luid en duidelijk: anders ging het feest niet door. Behalve het plaatsen van een advertentie moest er vrijwel standaard een item over het product worden geschreven. Dit werd dan zo halfslachtig vermomd, dat je als lezer wel afgestompt moest zijn als je niet doorhad dat er geld was betaald voor dat interview met die ontwerper van de nieuwste Bug-a-Boo. Tegenstribbelend moesten we dan weer proberen een leuke invalshoek te bedenken om het zoveelste Zweedse modeconcern in een zonnig daglicht te plaatsen, en het ergste was nog het bedenken van de titels. Vervolgens waren wij als redacteuren constant heen en weer aan het mailen met veeleisende bedrijven die vonden dat die tweede zin nog net iets te negatief over hun product was. Oh ja, en of we nog even hun verkooppunten konden noemen. Uiteindelijk konden we er niet tegen opboksen: ook het blad waar ik voor werkte werd failliet verklaard.

De publicaties die hun hoofd in zware tijden wel boven water kunnen houden, zijn de zogenaamde mainstream vrouwenbladen. Niet in het minst vanwege het enorme aandeel van advertenties in de inhoud. Pak een Vogue uit het schap en je zal eerst minstens negentig pagina’s reclame door moeten spitten voor je überhaupt een inhoudsopgave tegenkomt. Verder staat de rest van het blad bomvol advertorials, en wordt een Charlize Theron niet alleen geïnterviewd over haar nieuwe film, maar ook over het Dior-parfum waar ze het gezicht van is.

Beeld: Cosmopolitan

Vroeger las ik ze nog wel eens, de vrouwenbladen. Marie Claire, Vogue, Elle. Ik ben zelfs ooit in een ver verleden (ook wel ‘de jaren negentig’) geabonneerd geweest op de Yes. Maar meestal schafte ik deze blaadjes aan op het vliegveld of treinstation. De vluchtigheid van de artikelen waren perfect voor een lange reis, waarop ik niets meer kon verdragen dan een interview met een Hollywood actrice die werd ondervraagd over haar klerenkast. Echter, hoe ouder ik werd, des te vervelender ik ze begon te vinden, met hun belerende toon. Sterker nog, de manier waarop bladen als Cosmopolitan (vooral de Amerikaanse is de duivel aller vrouwenbladen) enkel gefixeerd zijn op het behagen van mannen (‘50 ways to blow his mind!’), wat vrouwen nou echt moeten doen (‘Get rich, be sexy, find love!’) en het rondstrooien van andersoortige losse slogans (‘Flatten your abs!’ ‘Love your life!’ ‘Get naked!’) is simpelweg walgelijk.

Ik wil niet verteld worden welke crème ik wil kopen, ik wil niet weten hoe ik in een week twee maten af kan vallen, ik wil niet weten naar welk achterlijk duur kuuroord een verslaggeefster gratis is geweest, het kan me niets schelen wat de nieuwste innovatie is onder de sekstoys. Is dit het enige waar vrouwen volgens het grootste deel van de bevolking in geïnteresseerd zijn? Het lijkt in ieder geval alsof ze op de redacties van deze vrouwenbladen niet willen geloven dat we ook in staat zouden kunnen zijn tot het lezen van intelligente content. In plaats daarvan worden we doodgegooid met slecht geschreven kledingtips. Ergens zit de schrijfster van het Jackie-artikel, wat leidde tot Niggabitchgate, anoniem witte wijn te drinken op haar witte bank, ongetwijfeld van mening dat wie niet inziet dat het als grap bedoeld was, een overgevoelige Groenlinks-stemmende Occupy'er is.

Beeld: Sex, Lies, and Advertising

In Sex, Lies, and Advertising, een artikel van Gloria Steinem uit 1990, schrijft de voormalig redactrice van Ms. (een liberaal feministisch blad) over haar eigen frustraties met adverteerders. De redactie weigerde pertinent artikelen voor producten te schrijven, en liep hiermee het grootste aandeel van advertenties mis. In haar artikel toonde ze aan dat in het gros van de vrouwenbladen, de product-gerelateerde inhoud het merendeel van de pagina's vulde. Ook stelde ze dat het voor een tijdschrift als de New Yorker ondenkbaar zou zijn om op die wijze artikelen over producten te schrijven, terwijl het voor deze vrouwenbladen als doodgewoon wordt beschouwd.

Veel is er in de tussentijd niet veranderd. Adverteerders hebben nog steeds een groot aandeel als het gaat om het voortbestaan van een blad. Zelfs het besluit om de verkoopprijs te verdubbelen blijkt vaak niet genoeg om continuïteit te garanderen. Prachtige bladen als Hollands Diep gaan ten onder, en de Jackie heeft nog nooit zo veel issues verkocht als de afgelopen week. Ik zal nooit meer elk kwartaal een verhaal van Kees van Kooten in de brievenbus krijgen, terwijl ik in de Vogue niet eens een verdiepend artikel over mode zal kunnen vinden.

Zullen mensen Hollands Diep missen? Jazeker. Maar het gros van de populatie zal niet eens merken dat het blad is verdwenen. Zij zullen te druk zijn met het lezen van gênante seksverhalen, of over de nieuwste M5, of de laatste innovatie in anti-rimpelcrèmewereld. Zij, zij zijn les autres. Geef niet toe aan die armoede, mensen. Zet je in voor onafhankelijke, schrandere journalistiek. Lees bladen die je oprechte interesse wekken, die actueel zijn en je bovendien aan het denken zetten. Ontwikkel je humor, informeer jezelf, verrijk jezelf, en koop gewoon de douchegel die je altijd al kocht. De liefde van je leven vind je toch wel op een dag.

-Hollands Diep is nog tot medio februari 2012 verkrijgbaar bij de boek- en tijdschriftenhandel, de kiosk, supermarkt en warenhuis. Losse nummers kosten €7,50.-

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!