Een Paas-spektakel van de EO leek eerder op een viering van Holland, dan van Jezus Christus." /> Een Paas-spektakel van de EO leek eerder op een viering van Holland, dan van Jezus Christus." />
Asset 14

Geloof in Holland

Pasen is voor velen een marteling, maar we lijken het lijdend voorwerp van deze gelegenheid te vergeten. Gelukkig organiseerde de EO een live musical (The Passion) met talloze B-sterren. Toch leek dit meer een reclame voor de nieuwe religie van het nationalisme dan voor het christelijke geloof. Ook op dit feest voor Holland leek Jezus vergeten te zijn.

Pasen is weer achter de rug. Voor velen een aanleiding om weer eens met de gehele familie rond de paastafel te gaan zitten. Een soort moderne versie van de lijdensweg: lang en moeizaam, maar wel met meer eieren. Na een paar uur schransen zitten de verplichtingen er weer op en kun je met opluchting concluderen dat je pas met Kerst weer hoeft. Ik ken weinig mensen die met Pasen daadwerkelijk met het verhaal van Jezus Christus bezig zijn, al waren er dit jaar opmerkelijk veel mensen die “ZOMBIE JESUS DAY” op hun Facebook hadden gezet (een initiatief dat claimt dat Jezus 'gewoon' een zombie was toen hij herrees). Voor veel mensen, mezelf incluis, betekent Pasen verplicht familiebezoek en in het beste geval een extra vrije dag.

The Passion en het imagoprobleem van Gouda

Dit jaar was er echter voor de goede verstaander een ware opfriscursus beschikbaar. The Passion, een passiespel over de laatste uren van Jezus; een groots evenement voor iedereen die van Nederlandse popmuziek houdt, gelovig en ongelovig. De EO zond dit avondvullende programma de donderdag voorafgaand aan Pasen uit, waarmee ze flink in de spreekwoordelijke bus hadden geblazen. Wie hadden dit gemaakt? Meerdere organisaties die de kerken graag wat voller zouden zien: de EO, de RKK, De Protestantse Kerk, Het Nederlands Bijbelgenootschap en Jong Katholiek. De Gemeente Gouda was ook samenwerkingspartner, maar die liet dan ook een hele avond een groot lichtgevend kruis door het centrum dragen en werd steeds ‘lichtstad Gouda’ genoemd, om de een of andere reden. Ik zou eerder zeggen ‘kaasstad Gouda’, maar waarschijnlijk hebben Gouda en het Christendom allebei een imagoprobleem en maakt dit hen zulke goede samenwerkingspartners.

Een passiespel dus, met Nederlandse popmuziek. Of eigenlijk meer een musical, want in de Middeleeuwse passiespelen kwam bar weinig Nederlandse popmuziek voor. Het programma volgde in principe nauwgezet de succesformule uit de musicalindustrie: je neemt een thema, persoon, tijdsgewricht of band, vertelt er een verhaal over en zoekt daar bestaande (maar verrassend goed passende!) liedjes bij. Mama Mia! is daar een goed voorbeeld van, dat met de liedjes van Abba het lekker moderne verhaal over een meisje met een gestoorde moeder en drie mogelijke vaders vertelt. De liedjes lijken nieuw door hun nieuwe context, maar worden degelijk uitgevoerd, waardoor zowel musicalfans als Abba-fans tevreden zijn. Een win-win situatie. Volgens hetzelfde stramien is er musical met alleen muziek van Doe Maar en een musical met uitsluitend muziek uit de Neue Deutsche Welle. Toch wilde het in Gouda niet echt tot een spetterde musicalbeleving komen.

Een blik B-artiesten

Ik dacht eerst dat het de combi geloof en musical was die een beetje wrong, maar herinnerde me toen de ettelijke malen dat ik de musical Jesus Christ Superstar zag, wat als een van de klassiekers binnen het musicalgenre geldt. Buiten het feit dat het een kwalitatief goede musical is, lijkt het geloof daar als het ware bijzaak geworden. Het was alsof de makers op zoek waren naar een mooi verhaal en de Bijbel het eerste uit de kast trokken. Natuurlijk gaat het wel over Jezus, maar ik als koppige atheïst kan ook gewoon naar deze musical kijken zonder het idee te hebben dat ik lid moet worden van de kerk. Bij The Passion (live uit lichtstad Gouda) had ik vooral het idee dat ik snel door moest zappen.

Toch bleef ik nog even kijken. Het verhaal werd verteld door Erik Dijkstra, die we kennen als een van de Jakhalzen uit DWDD. Opvallend, denk je dan. Maar wacht: het wordt nog beter. Do, zangeres uit een grijs verleden, speelde Maria. Syb van der Ploeg (van De Kast) speelde Jezus. Wilbert Gieske (Robbert uit GTST) speelde Pontius Pilatus. Er was, kortom, een heel blik B-artiesten opengetrokken. Om nog maar te zwijgen van enkele absurde cameo’s van Wilma Nanninga (roddelkoningin van blad Privé) en topkok Julius Jaspers. Wat deden al die mensen daar? Was dit zo’n goed betaalde schnabbel? Het vreemde was dan weer dat er ook een paar goede acteurs rondliepen. Frank Lammers speelde bijvoorbeeld Judas (in leren jack, om aan te geven dat hij de slechterik was) en dat deed hij niet onverdienstelijk - voor zover het eenduidige script dat toeliet. Want eenduidig was het op zijn minst: Maria keek de hele tijd treurig, Jezus gepijnigd, Judas gemeen en Petrus verward. Dit bleven ze de hele avond doen, terwijl ze nummers zongen van Hazes, Frank Boeijen en Marco Borsato. Verwarrend.

Niet Nederlands, maar echt Hollands

Wat werd mij hier nou verkocht? Volgens mij wilden ze niet per se dat ik nu naar de kerk ren om me alsnog te laten dopen in zo’n grappig opblaasbadje. Wilden ze dan gewoon een mooi verhaal vertellen? Jakhals Erik deed wel zijn best, likkebaardend van spanning verkondigde hij vanaf het podium: “In minder dan een uur zullen Jezus en het kruis hier zijn voor de onvermijdelijke afloop van dit verhaal.” Ondertussen zagen we op een groot scherm achter hem het kruis door het centrum van Gouda gedragen worden door steeds andere mensen.

Hanna Verboom (ja, die deed ook nog mee) had de rol van reporter en deed steeds leuke interviewtjes met mensen die meeliepen met het kruis. Zij had daarbij heel toevallig een keer een Joodse vrouw en daarna een Marokkaanse jongen aangeschoten. Beiden vonden het lijdensverhaal een prachtig verhaal, al werd het in hun geloof natuurlijk heel anders verteld. Hanna had het een paar keer over de bijzondere sfeer die er hing en dan kregen we steeds wijde shots te zien van de menigtes die zich hadden verzameld in Gouda, met haar historische Marktplein en rustieke grachtjes waar iedereen eensgezind (alle geloven gebroederlijk bijeen) zat te genieten van dit spektakel.

Het was allemaal zo... Hollands. Niet Nederlands, maar echt Hollands. Met dat hele Gouda en al die Radio 10 Gold-muziek en mensen in windjacks die hun armen meezwaaiden op de deuntjes. Een soort Tros Muziekfestijn, maar dan net even anders. Toen snapte ik wat er aan me verkocht werd: Holland. Of ik alsjeblieft wilde gaan geloven in Holland. Waar iedereen zo broederlijk samenwoont en normaal doet, want dan doe je immers al gek genoeg. Waar Linda de Mol kijkcijferhit na hit scoort met “Ik Hou van Holland” - waar, zo bezwoer ze laatst nog in een interview, ook heus wel plaats is voor kennisvragen over Roti en Couscous. Onze blonde Linda werd laatst nog verkozen tot Ultieme Nederlander, uiteraard met klompen als prijs. Het Holland waar de supermarkten steeds voller raken met producten die worden aangeprezen met slogans als “van Nederlandse koeien” of “Naar Oud-Hollands recept!”.

Misschien had ik het minder eng gevonden als men ouderwets mijn ziel had proberen te winnen voor het geloof. Nu zong Do, die onlangs nog in de Playboy stond, een nummer van Marco Borsato met achter haar een groot videoscherm met omhoog stijgende kruizen en kon ik alleen maar denken dat dit of de slechtste musical ooit was, of een hele lange en doortrapte reclamespot. Verwarrend. En toen moest ik nog met mijn familie aan het Paasontbijt.

Mail

Rosanne

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer