Asset 14

Geesten uit mijn datingverleden

Geesten uit mijn datingverleden

Het is donderdagmiddag, en ik maak een kop thee in de kantine van mijn werkplek als collega A. naar binnen loopt. Vorig jaar werkten we even samen in hetzelfde team, net voordat ik overstapte naar een andere afdeling verderop in de gang. We begroeten elkaar hartelijk, zoals altijd. Op haar gezicht blijft een lach hangen die ik niet gelijk kan plaatsen. ‘Ik heb je iets juicy’s te vertellen’, zegt ze. Mijn ogen sperren zich iets open, zoals meestal wanneer ik op het punt sta een goede roddel te horen. ‘Je hebt namelijk ooit mijn vriend geghost’. Uit de waterkoker komt stoom, en het knopje schiet uit.

Ik kijk A. vertwijfeld aan. Het was niet helemaal de juice die ik had verwacht, en ik wist niet over wie ze het precies had. ‘Ja, jullie zouden een keer afspreken via Hinge, maar toen heb je nooit meer iets gezegd’. Lachend beschrijft ze haar vriend, J., waar ik blijkbaar ooit mee had gematcht op een datingapp. ‘Hij werkt hier in de buurt’, zegt A., ‘en jullie zouden een keer in je lunchpauze koffie gaan drinken’. Langzaam begint me iets te dagen. We hadden inderdaad een keer zoiets bedacht, maar hij heeft denk ik niet veel indruk gemaakt. Ik was het gesprek destijds vergeten en verwijderde niet veel later al mijn datingapps.

Ik ben niet trots op hoe ik mijn contact met A.’s vriend heb afgebroken, maar als ze met sprankelende ogen vertelt hoe verliefd ze beiden zijn, ebt mijn schaamte wat weg. Wat overblijft is een lichte verwondering. Ik heb altijd een fascinatie gehad voor hoe paden elkaar kunnen kruisen, en hoe die ontmoetingen markeringen achterlaten in ons leven. Hoe onromantisch het digitale tijdperk ook mag zijn, toch besef ik me door A.’s verhaal dat ik het bijzonder en zelfs bevredigend vind dat de toegang tot die markeringen makkelijker is. Als een soort geest uit het verleden, die terugkomt en je herinnert aan wie je was toen je die persoon tegenkwam, en hoe de ander was. En hoe het pad zich na de kruising opsplitste, naar wie je beiden nu bent.

Ik heb altijd een fascinatie gehad voor hoe paden elkaar kunnen kruisen, en hoe die ontmoetingen markeringen achterlaten in ons leven.

Want als ik terugkijk, kan ik de mannen die ik datete bijna altijd linken aan de ontwikkelingen die ik doormaakte. Ik datete veel in de tijd tussen mijn laatste relatie en het begin van mijn huidige. Soms waren dat kortstondige avonturen, maar ik zat soms ook in maandenlange ‘bijna-relaties’ of ‘situationships’: emotionele connecties met iemand die wat langer duurden, zonder dat er per se een toekomstperspectief aanwezig was. R. bijvoorbeeld, die ik via een datingapp ontmoette toen ik drie jaar single was. Ik was net terug uit Melbourne, waar ik anderhalf jaar had gewoond en in een ‘bijna-relatie’ met een Australiër had gezeten. Terug in Amsterdam, blut en in de war, zocht ik naar warmte, aandacht en een soort doel. R. zocht dat ook, vertelde hij me op ons eerste date. We dronken een biertje in een literair café in het centrum van Amsterdam en hadden net naar live poëzie voordrachten geluisterd. ‘Eigenlijk haat ik datingapps’, zei hij, een donkerblonde jongen met een rechtopstaande kruin, een zwart t-shirt en een subtiel, zilver ringetje in zijn oor. ‘Maar als ik ze verwijder, mis ik na een tijdje toch de aandacht’.

Ik vond hem leuk - hij was dol op mijn kat en hield van kunst, muziek en bordspellen - maar merkte dat hij meer wilde dan ik. Na een aantal weken appte hij: ‘Zouden we elkaar niet de hele dag romantische liedjes moeten sturen?’ Ik wist toen dat het me te serieus werd.

Als ik jong en single was geweest voor het digitale tijdperk, had ik misschien nooit meer aan R. gedacht. Simpelweg omdat ik hem zou zijn vergeten: een geest die altijd in de fles zou blijven. Nu hadden we elkaar op Instagram toegevoegd, en zag ik zijn stories regelmatig voorbijkomen. R. op zijn werk, bij de redactie van een kinderprogramma, en dansend op een Afrikaans popnummer op zijn tuinfeestje. Een paar maanden later op reis naar Japan, en dan, na twee jaar, het (enigszins schokkende) bericht dat hij ongepland vader wordt.

Terug in Amsterdam, blut en in de war, zocht ik naar warmte, aandacht en een soort doel.

Op social media komen bij vlagen levensupdates van andere ex-dates voorbij. Sommigen vragen tips voor een appartement waarin ze kunnen samenwonen. Sommigen in een net pak, naast een stralende jonge vrouw in het wit, op hun huwelijksdag. Sommigen op vakantie in Parijs met hun nieuwe geliefde, of selfies op een berg in Nepal. Een pasgeboren zoon, een nieuwe puppy. Het zijn allemaal geesten, of schimmen uit het verleden, van nonchalante mannen met donkere ogen, een guitige blik en een olijke lach.

Vaak is hun aanwezigheid in mijn feed – vooral bij een sportschoolselfie of ordinaire party pic – een goede reminder van waarom het niet werkte. Maar toen ik zelf nog single was voelde ik bij feestelijke levensupdates soms ook lichte, lelijke steken van jaloezie en onzekerheid. Omdat mijn ex-dates partners leken te hebben gevonden die wel bij hen pasten, en ik niet. Omdat ze al over mij heen leken te zijn, terwijl ik het had afgebroken. En, in een enkel geval, riepen de posts de vraag op: hoe zou mijn leven eruitzien als ik wel met hen samen was gebleven?

Terug in de kantine op mijn werk. ‘Ik ben erg blij voor jullie’, zeg ik tegen A., gemeend en opgelucht. Haar geluk verlost me van een vleugje schuldgevoel. ‘Kan hij trouwens goed met je katten overweg?’, vraag ik nog. Ze aarzelt: ‘Dat is nog iets dat moet groeien, denk ik’. Ik had al zo’n vermoeden. Het was toch nooit wat tussen mij en haar vriend geworden.

Mail

Aisha Mansaray (zij/haar, 1988) studeerde Engelse taalwetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Is o.a. columnist van Hard//hoofd en OneWorld, en hoopt ooit zo goed te worden als Amerikaans schrijfster Vivian Gornick.

Anna June (1994) is een illustrator uit Leiden en werkt voor verschillende opdrachtgevers. Haar tekeningen gaan vaak over ‘hoe mensen doen’, dieren, identiteit en ongemak. Ze is oprichter van het Leidse makerscollectief ROEM, een stichting die jonge makers ondersteunt en samenbrengt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer