Asset 14

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren, in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard.

Jessica Reznicek en Ruby Montaya, twee Amerikaanse vrouwen die de Dakota Access Pipeline sabboteerden, zien misschien een celstraf van 110 jaar tegemoet. Ze geloven dat de aarde desastreus opwarmt door uitstoot van fossiele brandstoffen. Ik zou ‘onze uitstoot’ willen schrijven, waarbij ons verwijst naar geprivilegieerde mensen zoals ik die wel eens met een vliegreis net zo veel CO2 hebben uitgestoten als een inwoner van Nigeria in een jaar doet.

Die ‘ons’ is niet een groep waar ik trots op ben deel van uit te maken. En die ons is ook niet wat mij - of jou - bepaalt, want we kunnen veranderen. De ergste gevolgen van klimaatontwrichting kunnen we stoppen, en dat is de moeite waard. Volgens Jessica Reznicek en Ruby Montoya is hiertegen strijden zelfs het risico om de rest van het leven vast te zitten.

De ergste gevolgen van klimaatontwrichting kunnen we stoppen, en dat is de moeite waard

Angela Davis zei ooit “I am no longer accepting the things I cannot change. I am changing the things I cannot accept”. Shell lijkt te groot om te vallen, onze luxereisjes te leuk om te laten, de maatschappij te vastgeroest om te veranderen. Dit vinden schrijvers Jonathan Franzen en Roy Scranton althans, die verkondigen dat het nu te laat en te moeilijk is. We moeten accepteren dat we uiteindelijk toch sterven.

Weet je wat het is met die ivoren toren van waaruit ik, maar ook Scranton en Franzen schrijven? Die is blinkend opgepoetst wit. Als je er in zit zou het je sieren niet te veel neer te kijken op mensen die niet zo uit de hoogte kunnen doen. Het verbaast me niets dat witte mannen op comfortabel niveau ‘opgeven’ als de meest logische optie zien.

Het verbaast me niets dat witte mannen op comfortabel niveau ‘opgeven’ als de meest logische optie zien

Misschien ben ik, zoomend in pyjama op de bank in Amsterdam, het bewijs dat de klimaatapocalyps zich ondertussen ook in de witte middenklasse  zich afspeelt. Het zou best eens kunnen, stellen wetenschappers, dat ook corona ten dele door klimaatverandering veroorzaakt is. Zoönosen, infectieziekten die van dier op mens overspringen, zullen alleen maar vaker voorkomen naarmate klimaatontwrichting verder doorzet. Dieren zullen zich verplaatsen naar het klimaat dat ze herkennen, en naarmate hun natuurlijke leefomgeving opdroogt of overstroomt zullen ze zich steeds vaker tussen mensen bewegen. De stijgende temperatuur drijft dieren, en hun infectieziekten, steeds dichter naar de mensen toe. Hierdoor wordt de kans groter dan een infectieziekte op de mens overspringt.

Als je nog geen familieleden op de IC verloren bent of nog steeds een prima conditie hebt na een halfuurtje buitenlopen, is het neerleggen bij dit specifieke gevolg van klimaatverandering misschien acceptabel. Maar de klimaatapocalyps vindt al in gebieden van de AOSIS landen plaats. De intergouvernementele organisatie waar 44 kleine eilanden en laagliggende kuststaten zich in verenigd hebben, verklaarde in 2009 tijdens de Kopenhagen klimaatconferentie dat een temperatuurstijging boven de 1.5 graden onacceptabel was. “1.5 to stay alive” was hun wetenschappelijk onderbouwde slogan. Blijkbaar was die slogan niet overtuigend, want zeven jaar later werd in het Parijs-akkoord twee graden opwarming ondertussen als acceptabel gezien. Jammer voor je, Kiribati eilanden, Fuji, en meer dan dertig andere landen. Vliegen, vlees eten, en Shells belastingvoordelen opgeven, dat is pas onacceptabel!

Opgeven is makkelijk als dat inhoudt dat je door blijft leven in luxe en comfort

Je aandelen in Shell zijn een aandeel in het kapotmaken van de aarde – en een flinke investering op de optie ‘meer pandemie.’ Opgeven is makkelijk als dat inhoudt dat je door blijft leven in luxe en comfort. Als je dit leest, en al helemaal als je Jonathan Franzen of Roy Scranton heet, ben je precies op het juiste moment ter wereld gekomen om de koers van de wereld ten goede te keren. Daarvoor moet je inderdaad iets opgeven. Niet de hoop, maar je vrijheid. Je tijd. Je geld. Je vliegvakantie. Desnoods alleen je stukje vermoorde lam, varken, rund of kip. Nog simpeler zelfs: je stem op een partij die de wetenschappelijke consensus ontkent omdat je gehecht bent aan hypotheekrenteaftrek en moslimhaat.

Onthoud in de tussentijd hun namen: Jessica Reznicek en Ruby Montoya. Honderdtien jaar wordt er tegen ze geëist. Omdat ze geloven dat het strijden voor een leefbare planeet hun leven waard is.

Beeld: Fibonacci Blue via Flickr.

Mail

Harriet Bergman (zij/haar, 1992) doet verslag van acties, papers en vergaderingen. Ze onderzoekt sociale bewegingen en negatieve emoties over klimaatverandering, en brengt zowel het kill-joyen als de burgerlijke ongehoorzaamheid ook zelf in de praktijk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Notes on Ken

Notes on Ken

‘Camp is de organisator van het feestje, en strooit nog wat extra glitter over je heen wanneer je arriveert.’ In Notes on Ken analyseert Caecilia Rasch Earring Magic Ken, neonkleurige beenwarmers, Barbiecore fitc checks en de kenmerkende campy esthetiek. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer