Net als een musical interessant wordt, barsten ze uit in een lied." /> Net als een musical interessant wordt, barsten ze uit in een lied." />
Asset 14

Ga je NU zingen?

Er zijn mensen die er direct uit zijn. Anderen weten het pas na het eerste biertje en ik ken ook mensen die het er na afloop helemaal niet over willen hebben. Ik hoor meestal bij de eerste groep. Na afloop van een voorstelling weet ik wat ik ervan vind.

Dit begint met het basale onderscheid goed/niet goed, deze beslissing valt meestal in de laatste minuten van de voorstelling of bij het naar buiten lopen. Twintig minuten later kan ik m’n mening onderbouwen, nog eens twintig minuten later heb ik een theorie of analyse op het stuk losgelaten. Na een uurtje ben ik er wel klaar mee en vind ik het saai om het er nog langer over te hebben. Vrij onplezierig voor mijn gezelschap. Deze kwaal uit zich tijdens de voorstelling al in een voortdurende interne monoloog. Deze varieert van:

“Mooi decor. Maar wat is dat kleine groene ding daarachter nou? Ik moet echt een bril” tot “Ach, de blonde stagaire moet natuurlijk weer naakt” en “Welke ouwe lul zit er toch steeds te hoesten?” Meestal kom ik de hele voorstelling wel door met deze overpeinzingen, de momenten daargelaten wanneer iets me echt raakt, verbaast of verwart en ik weer even rechtop in mijn stoel ga zitten. Helaas gebeurt dat maar weinig.

Een paar weken terug had ik echter geluk. Ik zag de voorstelling Adam’s Appels van het acteurscollectief Olympique Dramatique. En los van de overweging of het een goede voorstelling was, was het in ieder geval flink verwarrend en zat ik de hele voorstelling dus rechtop in mijn stoel.

Adam’s Appels is gebaseerd op de gelijknamige Deense film uit 2005, destijds een art-house succes van schrijver en regisseur Anders Thomas Jensen. In deze zwarte komedie volgen we ex-gevangene en neo-nazi Adam die bij wijze van re-ïntegratieprogramma drie maanden in een soort leefgemeenschap verblijft. Deze gemeenschap wordt geleid door priester Ivan en bevolkt door o.a. een gangster, een kleptomaan/verkrachter en een zwangere alcoholica. Dit alles in een surrealistische setting en overgoten met het soort inktzwarte humor. Op zich redenen genoeg om deze film tot een voorstelling te bewerken. Maar zo simpel ligt het niet in de voorstelling van Olympique Dramatique.

Dit collectief wordt gevormd door vier acteurs die al tien jaar samen voorstellingen maken, meestal zonder regisseur maar altijd met een vette knipoog en een dosis ironie. Het is wat dat betreft misschien niet zo verbazend dat ze besloten van Adam’s Appels een musical te maken. Een echte musical, compleet met groepsdansen en liedjes op vreemde momenten. Want dat is exact wat mij altijd zo ergert aan musicals: net op het moment dat het spannend of interessant wordt, barst men uit in een lied. “Ga je NU zingen?” denk ik dan. Mijn verbazing was dus groot toen ik de vier lefgozers van het Vlaamse toneel ineens synchroon zag dansen en zingen in kleurige kostuums.

Volgens mij kan de gemiddelde theaterbezoeker best tegen een stootje. Dat kan niet anders, we worden immers al jaren onder handen genomen door theatermakers die ons van alles willen laten ondergaan. Zo ben ik een keer minutenlang vrij stevig omhelst door een acteur terwijl de rest van het publiek zwijgend toekeek, heb ik ettelijke malen nepbloed/kots/poep voorbij zien vliegen en dan zijn er natuurlijk nog de diverse naakte lichaamsdelen waar je als toeschouwer niet omheen kan. Een beetje anoniem in je stoeltje zitten is er vaak niet meer bij, publieksparticipatie is het toverwoord. Kortom, we kunnen wel wat hebben. En in het theater hebben we niet van die enge puristen zoals in de muziek, waar men na afloop “Boe” roept als Bach of Mozart in hun ogen niet juist is opgevoerd. Althans, ik ben ze nog niet tegengekomen. Waarom is deze musical dan zo’n big deal voor mij?

Misschien raakt het wel aan een van de laatste taboe’s in het theater. Musical staat voor commercie, om de centen en dus niet om de kunst. Volle zalen krijg je niet door je publiek experimenteel theater voor te zetten, maar door ze te geven wat ze willen. En men wil musical de laatste jaren. Zo waren we achtereenvolgens op zoek naar Tarzan, Joseph en Mary Poppins. Er zijn mensen die vijftien keer naar dezelfde musical gaan en de Nederlandse versie op internetfora vergelijken met de Engelse of de Amerikaanse. Ook steeds meer nieuwe, Nederlandse musicals zoals Op Hoop van Zegen (ja, echt) maar ook een musical met liedjes van Doe Maar en de Hazes-musical laat ook niet lang meer op zich wachten. Musical is big business.

Nu ben ik geen musicalhater. Musical heeft de afgelopen jaren een prominente plek gekregen en dus ga ik zo nu en dan naar een musical. Ik vond Cats saai en Ciske de Rat goed. Al blijf ik vaak denken: “Ga je NU zingen?” Punt is dat er nog altijd een scheiding bestaat tussen de gesubsidieerde theaterwereld en de commerciële musicalwereld. Kunst en commercie blijft een lastige combinatie, ook al zijn er natuurlijk geslaagde commerciële theatervoorstellingen te noemen evenals succesvolle kleinere musicals. De scheiding zit diep en verdwijnt niet zomaar, ook als musical en theater elkaars vormen gaan gebruiken zoals bij Adam’s Appels.

Tijdens de voorstelling zat ik voortdurend af te wegen of Olympique dit meende, of het oprecht was al dat zingen en dansen. En omdat ik gewend ben aan de ironie waarmee ze hun voorstellingen normaal gesproken overgieten, zat ik te wachten op iets wat me zou vertellen dat ze natuurlijk niet echt een musical gingen doen. Maar dat deden ze wel. Zonder knipoog of relativering dansten en zongen ze dat hele vreemde verhaal aan elkaar.

Totdat, in een van de laatste scène’s, de muziek weer klonk, een van de personages alweer diep inademde om in zingen uit te barsten en ik alvast dacht: “Ga je NU..” maar onderbroken werd door een van de acteurs die vroeg: “Ga je NU zingen?” En nogmaals, aan zijn collega die al klaarstond en hem bevreemd aankeek: “Ga je ECHT NU zingen?” De ander knikte en barste alsnog uit in een lied, maar ik was tevreden en besloot bij het naar buiten lopen dat ik het een goede voorstelling vond.

Mail

Rosanne

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur is het aanspreekpunt voor redacteuren en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer