Asset 14

West Side Story

Na het fiasco van twee weken geleden kozen onze redacteuren opnieuw voor een musical. Ditmaal keken Meredith, Tirza, en Sanne de klassieker West Side Story (1961). Ze zagen hoe de jeugdbendes Jets en Sharks elkaar tweeënhalf uur lang bevechten met liedjes en danspasjes.

Sanne: Nou, nou, nou. Dat was een hele zit. Maar goddamn, wat is die muziek fantastisch. Ik had West Side Story jaren geleden wel eens op televisie gezien, en de soundtrack ken ik redelijk goed. Maar het was wel heel erg leuk om de beelden en muziek samen te zien, zoals het natuurlijk hoort. Het dans-basketballen!

Meredith: Totaal jeugdsentiment voor mij. Ik kon sommige scènes nog steeds meezingen.

Tirza: Die openingscène zit zo goed in elkaar. Ik bedoel, eerst heb je de credits met de proloog, waar je gewoon vier minuten lang zit te kijken naar de contouren van New York in wisselende kleuren...

Sanne: Ik dacht eerst even dat ik iets fout had gedaan met downloaden.

Meredith: Heel eerlijk gezegd heb ik door die openingsscène heen gescrold. Ik moest er echt weer even inkomen, maar dat heb je vaak met klassiekers. Het tempo is zo anders dan de hapklare narratieve brokken die we gewend zijn.

Tirza: Wat ik zo bijzonder vind aan West Side Story, is dat de muziek en de dans niet als rare onderbreking aanvoelen, maar als een logisch onderdeel van de film. In tegenstelling tot veel andere musicals, *kuch* Les Misérables *kuch*. Alles is tot in de puntjes gechoreografeerd, zoals die eerste basketbalscène, of de vechtscène, en toch denk je niet: goh, wat staan die macho bendeleden daar plots raar te dansen.

Meredith: Nou, in het begin moest ik toch wel even gniffelen om de jeugddelinquenten met jazz hands en pas de bourrées. Maar het went. Na die verhandeling tegen Officer Krupke hadden ze helemaal mijn hart weer gestolen.

Sanne: Even iets anders: wisten jullie dat twee van de mannelijke hoofdrolspelers, namelijk Tony en Riff, later samen in Twin Peaks speelden? Mind. Blown.

Tirza: Ik moet tot mijn grote schaamte bekennen dat ik Twin Peaks nooit gezien heb.

Meredith: Ik ook niet...

Sanne: Wát?

Tirza: Ja die reactie krijg ik wel vaker. Van de helft van mijn vrienden, zo ongeveer.

Sanne: Het zorgt in ieder geval voor een heel David Lynchachtig déjà-vugevoel tijdens het eerste gedeelte van de film. Anyway. Natalie Wood is beeld- en beeldschoon - ze was een tijdje geleden nog in het nieuws omdat haar nogal schimmige verdrinkingsdood in 1981 alsnog moord blijkt te zijn. Maar haar Puerto Ricaanse accent is vrij waardeloos. En ze zingt niet echt! Tegenwoordig wordt iemand als Beyoncé ongeveer gelyncht wanneer ze een bandje laat meedraaien bij een superbelangrijk optreden, maar in 1961 zat men daar niet zo mee.

Meredith: Beyoncé terzijde, Natalie Wood irriteerde me echt mateloos. Ze was zo suikerzoet als Sissi. Ik vind Shakespeare’s Julia, waar haar rol op gebaseerd is, ook een bakvis. Maar ja, die was veertien. Wat was haar excuus?

Sanne: Ik weet niet of het aan Natalie lag, het is ook wel echt de rol. Maria is gewoon een trutje.

Tirza: Voor mij is dat hele liefdesverhaal tussen Tony en Maria eigenlijk bijzaak. Ik weet wel dat het een moderne bewerking van Romeo & Julia is, maar de tragedie is hier een stuk minder geloofwaardig. Misschien omdat je te weinig te weten komt over de achtergrond van Maria en Tony. Zo is Tony de oprichter van de Jets, maar deze perfecte, cleane, all-American boy als vechtersbaas? Ik zie het niet.

Sanne: Shakespeare of geen Shakespeare, het blijft een flinterdun verhaaltje. Jongen en meisje ontmoeten elkaar, worden knetterverliefd op een manier die enige hersenschade doet vermoeden en pakken dit alles vervolgens zo knullig aan dat er dooien vallen. Hoe vaak zou Tony “Mariaaaaaa!” hebben geschreeuwd gedurende die tweeënhalf uur?

Meredith: Wel een beetje manisch, ja.

Sanne: Ik las dat Audrey Hepburn eigenlijk Maria zou spelen, maar uitviel vanwege zwangerschap. Audrey met haar aristocratische snuit was wat mij betreft al helemaal ongeloofwaardig geweest als Puerto Ricaans naaistertje uit de Lower West Side. Maar goed, ze hadden natuurlijk een ster nodig voor de vrouwelijke hoofdrol. Zeker nadat Elvis Presley de rol van Tony had afgewezen. Hij dacht dat het niet goed zou zijn voor zijn imago om een bendelid te spelen.

Meredith: Best zuur voor hem dat West Side Story 85 Oscars won.

Tirza: En Bernardo wordt dan weer gespeeld door een Griek. Met etniciteiten namen ze het niet zo nauw bij de casting. Volgens mij is alleen Rita Moreno – Anita - daadwerkelijk van Puerto Ricaanse afkomst.

Meredith: Hahaha, etniciteit? Schmetniciteit. Maar dan wel de hele moraal laten draaien om culturele verdraagzaamheid.

Sanne: Het is ook zo raar dat die Jets allemaal blond zijn. Ze moeten Poolse Amerikanen voorstellen, geloof ik, maar ze doen eerder denken aan de Hitlerjugend.

Meredith: Hitlerjugend met eng perfecte tanden.

Tirza: Volgens mij is alleen Tony Pools, of in ieder geval wordt het van hem specifiek gezegd. Het gaat er meer om dat dit tweede generatie Amerikanen zijn, die het beter hebben dan de Puerto Ricaanse migranten. Zoals Anita zegt: “Your mother’s a Pole, your father’s a Swede, but you are born here, that’s all that you need. You’re an American. But us? Foreigners!

Meredith: Anita! Zij was mijn favoriete personage. Was Rita Moreno niet fantastisch? Ze heeft Natalie Wood volledig weggespeeld! Zelfs wanneer ze de tweede stem zong.

Sanne: Anita was de echte ster van de film. Ze zingt bovendien het leukste nummer: America! Ik herinner me trouwens opeens dat ik dat nummer in een grijs verleden heb moeten spelen, toen ik bij de tweede violen zat in een jeugdorkest. Playbacken met een viool is trouwens ook mogelijk, ik fakete namelijk heel vaak. Dus ik heb wel sympathie voor onze Natalie.

Tirza: Ja, dat nummer blijft het hoogtepunt van de film. En wat mij betreft vat dat nummer helemaal samen waar de film echt over gaat. Niet het kwelerige liefdesverhaallijntje, maar de struggle om als migranten een nieuw leven op te bouwen. Een leven dat in veel aspecten beter is dan het leven thuis, zoals de vrouwen zingen, maar ook moeilijker, omdat je als tweederangs burgers behandeld wordt. Eigenlijk is Anita degene met het meest uitgewerkte karakter. De scène waarin ze door de Jets bijna wordt aangerand vind ik ook altijd weer het moeilijkst om naar te kijken.

Meredith: En toch met haar hoofd omhoog weglopen, wat een wijf.

Sanne: Jammer dat er nooit een West Side Story II is gemaakt, waarin Anita het feminisme ontdekt.

Tirza: Over vrouwen gesproken, waarom zijn de Jet-dames zulke domme dozen? Ik bedoel, het liefje van Ice zegt alleen maar “Ou, Ou, Oublie-Ou.” Al tolereren ze wel weer min of meer een vrouw in hun bende, namelijk Anybody. Maar die is dan weer gestript van al haar vrouwelijke kenmerken.

Meredith: De Puerto Ricaanse vrouwen waren ook allemaal brutale sekspoezen. Hoe kan het ook anders. Maar de vrouwelijke dansscènes waren wel echt het beste. En het waren verdomd goed geklede dozen en sekspoezen.

Sanne: Word. Ik wil iedere outfit van Anita, ook al mis ik haar voluptueuze figuur en fantastische haardos.

Tirza: Ik meende door de kleding toch wat meer sympathie van de regisseur voor de Puerto Ricanen te bespeuren. Die zagen er beter uit, waren beter gekleed, en dansten een stuk beter dan de horkerige Jets.

Sanne: Bernardo, de leider van de Sharks met zijn geföhnde kapsel, ging steevast in paars en lila gekleed.

Meredith: Zo veel swagger, niet te doen!

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer

Automatische concepten 50

Eigen haard is fijnstof waard?

Bijna een kwart van de fijnstofuitstoot in Nederland wordt veroorzaakt door houtkachels. Daarmee zijn ze de voornaamste bron van uitstoot. Lees meer

Voltooid Herstelde Tijd 1

Voltooid Herstelde Tijd. Voorbij de schaamte rondom slachtofferschap

Beelden die we doorgaans te zien krijgen van intiem geweld zijn vaak oppervlakkig en sensationeel. Tessel ten Zweege deed mee aan het kunstproject van Lara van Gaalen, dat laat zien dat het ook anders kan. Lees meer

Nieuws in beeld: Jongeren zijn moe en moedeloos

Jongeren zijn moe en moedeloos

Illustrator Simcha van der Veen zag het al in haar eigen vriendengroep, en haar vermoeden wordt nu steeds vaker in de media bevestigd: jongeren staan massaal op omvallen. Lees meer

Hard//talk: Er schuilt een superkracht in autisme

Er schuilt een superkracht in autisme

Autisme wordt vaak gezien als een ingewikkelde afwijking. Sofie Hees vraagt zich af wie bepaalt wat normaal is. Het is tijd voor meer neurodiversiteit. Lees meer

Nieuws in beeld: Zij speelt met kanker (en wint)

Zij speelt met kanker (en wint)

Na de dood van een goede vriend en mentor, besloot een Tsjechische speltheoreticus haar kennis in te zetten in de strijd tegen kanker. Lees meer

Maken worsten echt de man?

Maken worsten echt de man?

De mannelijkste manier om direct bij te dragen aan een duurzame planeet is het vermijden van dierlijke producten. Maar voornamelijk mannen vinden de overstap naar een veganistisch dieet lastig. 'Echte' mannen eten immers vlees, toch? Tijd om met die genderverwachtingen te spelen, vindt Esther Lamberigts. Lees meer

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Telt iets als informatie als het voor de meeste mensen onleesbaar is? Alma Apt las de dichtbundel ‘Garments against Women’ van Anne Boyer. In die bundel legt zij een relatie tussen naaien en boekhouding: goede informatie hoeft net als een naaipatroon niet altijd transparant te zijn. Lees meer

Hard//talk: THIS IS MY PARK

THIS IS MY PARK

Kun je als vrouw wel stellen dat een park voor jou is? Marthe van Bronkhorst ziet in de billboards van Beyoncé meer verkooptruc dan feminisme. En stelt: het feminisme is er nog lang niet. Lees meer

Filmtrialoog: I am Greta

I am Greta

Documentairemaker Nathan Grossman portretteert Greta Thunberg tijdens haar missie om de ernst van klimaatverandering te laten doordringen bij politieke leiders. Lees meer

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Vrouwen in films reageren soms onverschrokken of ronduit agressief op het seksisme dan hun ten deel valt. Dat is spannend en zelfs bewonderenswaardig, al blijft geweld in het echte leven ongewenst. Toch kunnen we van deze films iets leren, aldus Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee. Lees meer

Nieuws in beeld: Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Illustrator Rueben Millenaar is blij dat de avondklok vanavond ingaat, al zou hij wel graag zien dat we meer aandacht hebben voor de mensen die onder de maatregel lijden. Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers