Asset 14

West Side Story

Na het fiasco van twee weken geleden kozen onze redacteuren opnieuw voor een musical. Ditmaal keken Meredith, Tirza, en Sanne de klassieker West Side Story (1961). Ze zagen hoe de jeugdbendes Jets en Sharks elkaar tweeënhalf uur lang bevechten met liedjes en danspasjes.

Sanne: Nou, nou, nou. Dat was een hele zit. Maar goddamn, wat is die muziek fantastisch. Ik had West Side Story jaren geleden wel eens op televisie gezien, en de soundtrack ken ik redelijk goed. Maar het was wel heel erg leuk om de beelden en muziek samen te zien, zoals het natuurlijk hoort. Het dans-basketballen!

Meredith: Totaal jeugdsentiment voor mij. Ik kon sommige scènes nog steeds meezingen.

Tirza: Die openingscène zit zo goed in elkaar. Ik bedoel, eerst heb je de credits met de proloog, waar je gewoon vier minuten lang zit te kijken naar de contouren van New York in wisselende kleuren...

Sanne: Ik dacht eerst even dat ik iets fout had gedaan met downloaden.

Meredith: Heel eerlijk gezegd heb ik door die openingsscène heen gescrold. Ik moest er echt weer even inkomen, maar dat heb je vaak met klassiekers. Het tempo is zo anders dan de hapklare narratieve brokken die we gewend zijn.

Tirza: Wat ik zo bijzonder vind aan West Side Story, is dat de muziek en de dans niet als rare onderbreking aanvoelen, maar als een logisch onderdeel van de film. In tegenstelling tot veel andere musicals, *kuch* Les Misérables *kuch*. Alles is tot in de puntjes gechoreografeerd, zoals die eerste basketbalscène, of de vechtscène, en toch denk je niet: goh, wat staan die macho bendeleden daar plots raar te dansen.

Meredith: Nou, in het begin moest ik toch wel even gniffelen om de jeugddelinquenten met jazz hands en pas de bourrées. Maar het went. Na die verhandeling tegen Officer Krupke hadden ze helemaal mijn hart weer gestolen.

Sanne: Even iets anders: wisten jullie dat twee van de mannelijke hoofdrolspelers, namelijk Tony en Riff, later samen in Twin Peaks speelden? Mind. Blown.

Tirza: Ik moet tot mijn grote schaamte bekennen dat ik Twin Peaks nooit gezien heb.

Meredith: Ik ook niet...

Sanne: Wát?

Tirza: Ja die reactie krijg ik wel vaker. Van de helft van mijn vrienden, zo ongeveer.

Sanne: Het zorgt in ieder geval voor een heel David Lynchachtig déjà-vugevoel tijdens het eerste gedeelte van de film. Anyway. Natalie Wood is beeld- en beeldschoon - ze was een tijdje geleden nog in het nieuws omdat haar nogal schimmige verdrinkingsdood in 1981 alsnog moord blijkt te zijn. Maar haar Puerto Ricaanse accent is vrij waardeloos. En ze zingt niet echt! Tegenwoordig wordt iemand als Beyoncé ongeveer gelyncht wanneer ze een bandje laat meedraaien bij een superbelangrijk optreden, maar in 1961 zat men daar niet zo mee.

Meredith: Beyoncé terzijde, Natalie Wood irriteerde me echt mateloos. Ze was zo suikerzoet als Sissi. Ik vind Shakespeare’s Julia, waar haar rol op gebaseerd is, ook een bakvis. Maar ja, die was veertien. Wat was haar excuus?

Sanne: Ik weet niet of het aan Natalie lag, het is ook wel echt de rol. Maria is gewoon een trutje.

Tirza: Voor mij is dat hele liefdesverhaal tussen Tony en Maria eigenlijk bijzaak. Ik weet wel dat het een moderne bewerking van Romeo & Julia is, maar de tragedie is hier een stuk minder geloofwaardig. Misschien omdat je te weinig te weten komt over de achtergrond van Maria en Tony. Zo is Tony de oprichter van de Jets, maar deze perfecte, cleane, all-American boy als vechtersbaas? Ik zie het niet.

Sanne: Shakespeare of geen Shakespeare, het blijft een flinterdun verhaaltje. Jongen en meisje ontmoeten elkaar, worden knetterverliefd op een manier die enige hersenschade doet vermoeden en pakken dit alles vervolgens zo knullig aan dat er dooien vallen. Hoe vaak zou Tony “Mariaaaaaa!” hebben geschreeuwd gedurende die tweeënhalf uur?

Meredith: Wel een beetje manisch, ja.

Sanne: Ik las dat Audrey Hepburn eigenlijk Maria zou spelen, maar uitviel vanwege zwangerschap. Audrey met haar aristocratische snuit was wat mij betreft al helemaal ongeloofwaardig geweest als Puerto Ricaans naaistertje uit de Lower West Side. Maar goed, ze hadden natuurlijk een ster nodig voor de vrouwelijke hoofdrol. Zeker nadat Elvis Presley de rol van Tony had afgewezen. Hij dacht dat het niet goed zou zijn voor zijn imago om een bendelid te spelen.

Meredith: Best zuur voor hem dat West Side Story 85 Oscars won.

Tirza: En Bernardo wordt dan weer gespeeld door een Griek. Met etniciteiten namen ze het niet zo nauw bij de casting. Volgens mij is alleen Rita Moreno – Anita - daadwerkelijk van Puerto Ricaanse afkomst.

Meredith: Hahaha, etniciteit? Schmetniciteit. Maar dan wel de hele moraal laten draaien om culturele verdraagzaamheid.

Sanne: Het is ook zo raar dat die Jets allemaal blond zijn. Ze moeten Poolse Amerikanen voorstellen, geloof ik, maar ze doen eerder denken aan de Hitlerjugend.

Meredith: Hitlerjugend met eng perfecte tanden.

Tirza: Volgens mij is alleen Tony Pools, of in ieder geval wordt het van hem specifiek gezegd. Het gaat er meer om dat dit tweede generatie Amerikanen zijn, die het beter hebben dan de Puerto Ricaanse migranten. Zoals Anita zegt: “Your mother’s a Pole, your father’s a Swede, but you are born here, that’s all that you need. You’re an American. But us? Foreigners!

Meredith: Anita! Zij was mijn favoriete personage. Was Rita Moreno niet fantastisch? Ze heeft Natalie Wood volledig weggespeeld! Zelfs wanneer ze de tweede stem zong.

Sanne: Anita was de echte ster van de film. Ze zingt bovendien het leukste nummer: America! Ik herinner me trouwens opeens dat ik dat nummer in een grijs verleden heb moeten spelen, toen ik bij de tweede violen zat in een jeugdorkest. Playbacken met een viool is trouwens ook mogelijk, ik fakete namelijk heel vaak. Dus ik heb wel sympathie voor onze Natalie.

Tirza: Ja, dat nummer blijft het hoogtepunt van de film. En wat mij betreft vat dat nummer helemaal samen waar de film echt over gaat. Niet het kwelerige liefdesverhaallijntje, maar de struggle om als migranten een nieuw leven op te bouwen. Een leven dat in veel aspecten beter is dan het leven thuis, zoals de vrouwen zingen, maar ook moeilijker, omdat je als tweederangs burgers behandeld wordt. Eigenlijk is Anita degene met het meest uitgewerkte karakter. De scène waarin ze door de Jets bijna wordt aangerand vind ik ook altijd weer het moeilijkst om naar te kijken.

Meredith: En toch met haar hoofd omhoog weglopen, wat een wijf.

Sanne: Jammer dat er nooit een West Side Story II is gemaakt, waarin Anita het feminisme ontdekt.

Tirza: Over vrouwen gesproken, waarom zijn de Jet-dames zulke domme dozen? Ik bedoel, het liefje van Ice zegt alleen maar “Ou, Ou, Oublie-Ou.” Al tolereren ze wel weer min of meer een vrouw in hun bende, namelijk Anybody. Maar die is dan weer gestript van al haar vrouwelijke kenmerken.

Meredith: De Puerto Ricaanse vrouwen waren ook allemaal brutale sekspoezen. Hoe kan het ook anders. Maar de vrouwelijke dansscènes waren wel echt het beste. En het waren verdomd goed geklede dozen en sekspoezen.

Sanne: Word. Ik wil iedere outfit van Anita, ook al mis ik haar voluptueuze figuur en fantastische haardos.

Tirza: Ik meende door de kleding toch wat meer sympathie van de regisseur voor de Puerto Ricanen te bespeuren. Die zagen er beter uit, waren beter gekleed, en dansten een stuk beter dan de horkerige Jets.

Sanne: Bernardo, de leider van de Sharks met zijn geföhnde kapsel, ging steevast in paars en lila gekleed.

Meredith: Zo veel swagger, niet te doen!

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Voor sommigen gelden nog steeds dezelfde reisbeperkingen

Voor sommigen gelden nog altijd dezelfde reisbeperkingen

Jonathan Luger is in de trein naar Amsterdam getuige van een ongehoorzaamheidsactie die niet bepaald burgerlijk is. Hij beseft hoe het internationale reisverkeer het afgelopen jaar voor vluchtelingen relatief weinig is veranderd. Lees meer

Essay: Boy's don't cry 1

Boys don't cry

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 1 met de films Mulan en Like father, like son. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer