In This is 40 van regisseur Judd Apatow (Knocked Up, Bridesmaids, Girls) worstelen Leslie Mann en Paul Rudd met het leven als veertiger. Bejaarde ouders, zakelijke rampspoed, ruziënde kinderen: geen narigheid blijft hun bespaard. Redacteuren Rob, Anna en Emma wierpen een blik in hun slaapverwekkende toekomst.
Anna: Rob, hoe oud ben jij?
Rob: 27. Jij?
Anna: Dertig. Was het, ahum, herkenbaar? Op een of andere manier, als schrikbeeld?
Emma: Schrikbeeld? Ik ben 27, maar voel me al bejaard sinds ik twintig werd. Echt genieten van eh, the beauty of your youth ... nee dus.
Rob: Het is natuurlijk nogal moeilijk om je eigen toekomst te herkennen, maar ik had het gevoel dat deze film vrij eerlijk was over hoe het is om veertiger te zijn.
Emma: Als ik net zo zonnig veertig kan worden als deze mensen, lijkt me dat eerlijk gezegd een zegen. Er is veel licht in hun leven, en red velvet cupcakes. Ik verwacht op mijn veertigste nog steeds zzp’er te zijn, en als ik mezelf op die leeftijd voorstel, dan regent het. Maar misschien heb ik dan wel een sociale huurwoning.
Anna: Ik wilde door de film ook graag in LA wonen, omdat ik me eigenlijk niet kan voorstellen dat mensen met een zwembad in de tuin echt ruzie maken. Maar dan liever niet met twee dochters. Die de hele tijd schreeuwen.
Emma: En die niet buiten willen spelen! Ik voel me soms alvast machteloos dat mijn kinderen nooit het plezier van een goed potje stand-in-de-mand zullen leren... Tjezus, ik ben eigenlijk al veertig.
Rob: Klinkt meer als tachtig. Gaan wij onze kinderen nog verplichten buiten te spelen of is dat hopeloos achterhaald?
Anna: Ik zou zelf een fort bouwen voor mijn kinderen en daar hun iPad of iPhone in verstoppen. Terwijl ze die zoeken maak ik foto’s van ze, zodat ik die op Facebook kan zetten en aan hun grootouders kan laten zien: kijk ze eens buiten spelen, de schatten! En als ik dan later dement ben, geloof ik het hopelijk zelf ook.
Rob: Haha. Ik kwam eerlijk gezegd maar moeilijk door de film heen. Los van de gesprekken, die vaak een grappige, originele invalshoek hadden, bekroop me keer op keer de gedachte dat ik liever wilde wachten met de saaiheid van het veertigersbestaan totdat ik ook daadwerkelijk zo oud was. Nu zat ik er ruim twee uur middenin en werd er niet blij van.
Emma: Maar als ik deze film mag geloven: je vrienden zijn dan helemaal niet saai. Als je veertig bent, is iedereen die je kent quirky en draagt zijn steentje bij...
Rob: Ja. Zoals altijd bij Judd Apatow films doet er een enorme kliek aan goede comedy-acteurs mee. En lekker zijn ze ook, want humor erotiseert.
Anna: Het lijkt alsof ik de laatste tijd alleen maar films met Paul Rudd kijk. Ik snap niet hoe hij zo veel films kan maken. En we zagen ook iemand van Green Day, die was echt begreep ik. En Lena Dunham, wat een verrassing!
Emma: En die Jason Segel, die is ook een usual suspect aan het worden. Ik vind hem papperig, maar mijn vriendinnen gaan heel hard op hem.
Anna: Ja, ik zou hem wel als personal trainer willen. Ook goed was de Girls-acteur die Schots praatte om indruk te maken op het Academy Awards-comité.
Rob: Volgens mij komt die gast serieus uit Ierland.
Anna: Haha, vandaar. Iers.
Rob: Hij speelde in de vrij onbekende, doch hilarische Britse serie IT-Crowd. Als je een beetje een nerd bent, zoals ik, dan is dat echt gouden televisie.
Anna: Wij - ik en vriendlief, dichter bij de veertig - zijn tijdens de film van de weeromstuit gaan roken. En nog niet opgehouden, helaas.
Rob: Sigaretten, of echt rook uit jullie oren omdat jullie ziedend waren?
Anna: Sigaretten. Eerder apathisch dan ziedend waren we. Al kwamen we even overeind toen het ging over een onderbroek met een vagina erop getekend.
Rob: Ik toen ze aan elkaar vertelden hoe ze elkaar wilden vermoorden en het toen heel gezellig hadden.
Anna: Wat was jouw dieptepunt? Qua door de film heen geraken?
Rob: Nou, eigenlijk bestond de hele film voor mij uit een aaneenschakeling van kleine doorbijtmomentjes.
Emma: Irritant, of juist goed, vond ik de wielrenscènes. Die groepjes verbeten oude mannen die met hun bananen en helmen ontzettend belangrijk doen… Dat is toch het toppunt van midlife? En de grote vraag die deze film ook goed oppakt: waarom gaan wielrenners altijd met dat lycra pakje aan in het café zitten? Andere sporters gaan zich eerst gewoon schamen en douchen.
Anna: Mijn vader gaat wel eens in zijn wielrenoutfit bij collega’s op visite. Dames-collega’s. Van mijn moeder mag dat niet meer, ik denk dat ze gelijk heeft.
