The Handmaiden is een verhaal opgebouwd uit razend veel mooie details, dat je keer op keer op het verkeerde been zet. En waar je het soms warm van krijgt.
Tim: Was een topfilm hè.
Tommy: Ja! Ik vond 'm erg goed.
Isabelle: Ik vond hem ook goed! Heel anders dan verwacht.
Tim: Wat had je verwacht?
Isabelle: Iets vunzigers.
Tommy: Ja, wat ik wist was: Koreaans, erotisch, thriller. En met die ingrediënten in het hoofd dacht ik dat het heel vunzig zou worden. Maar dat viel dus mee, het was allemaal best smaakvol (al klinkt dat niet zo als je 't omschrijft).
Isabelle: Sommige mensen in het publiek dachten er wel anders over, maar ik vond het ook heel smaakvol.
Tommy: Alles in deze film was zo haarscherp weergegeven.
Tim: Soort van fetisj kostuumdrama. Die belletjes, die soort van zweep en die rijen knoopjes.
Isabelle: Ja, vol mooie beeldrijm.
Tommy: De stijl en manier van filmen leek in scherp contrast met het verhaal, en dat werkte heel vervreemdend waardoor je toch beter gaat kijken. Zo heb ik het ervaren.
Isabelle: Bedoel je de sfeer? Of de cameratechnieken?
Tim: Hoezo vond je het een contrast? Bedoel je dat het best gestileerd was maar wel emotioneel, op een soort onderhuids niveau?
Tommy: De kleurstelling en beetje plastische stijl gecontrasteerd met het emotionele verhaal. Alles voelde in ieder geval enorm gestileerd. Ik geloof dat er geen beweging in deze film onbedoeld was.
Tim: Ook wel theaterachtig, het acteerwerk.
Isabelle: Ik vond het soms ook vervreemdend, maar had het gevoel dat dat kwam doordat het een mix was van veel verschillende filmtechnieken en sferen.
Tommy: Verrassend was deze film sowieso, in veel opzichten. Lastig om zo om de plot heen te moeten lullen maar ik wil niet teveel weggeven. Wat moet je weten als je deze film gaat zien?
Isabelle: De film speelt zich af in de jaren dertig, tijdens de Japanse bezetting van Korea, in het huis van een man die van vieze verhaaltjes houdt. Hij laat ze voorlezen. Eerst door zijn vrouw, en - nadat zij zelfmoord pleegt - door zijn nichtje. Voor deze voorleessessies nodigt hij groepen mannen uit, die komen genieten van de verhalen uit de excentrieke en zeldzame erotische romans die hij verzamelt.
Tim: Het is gebaseerd op een boek dat in Engeland speelt en de regisseur (Park Chan-wook) wilde het eigenlijk in Engeland laten spelen maar kwam er achter dat de BBC er al een miniserie over had gemaakt. Toen ging-ie toch voor een Koreaanse setting.
Tommy: Jij had al flink wat uitleg vóór de film gekregen, of niet?
Tim: Ja, haha. En het huis is half in Engelse, half in Koreaanse stijl.
Isabelle: Dat is waar het vervreemdende gevoel ook deels vandaan komt, denk ik. Toen ik de zaal uit liep, zei ik toch al dat het decor heel westers oogde; bijna victoriaans.
Tim: Het is echt zo'n film waar literatuurwetenschappers hun vingers bij af zouden likken.
Tommy: Zoals die oom z'n penseel.
Tim: Ja, die had wel veel stilo die gast, ook al was het een smeerlap. Maar ik vond iedereen aan het eind wel sympathiek, eigenlijk, op een bepaalde manier.
Tommy: Mijn gevoel bij de karakters bleef ook de hele film lang evolueren, dat vind ik knap.
Isabelle: De kracht zat 'm in de subtiliteit: Het zachte licht, een close-up van Hideko met een heel klein beetje vocht op de rug van haar neus dat het maanlicht reflecteerde...
Tommy: Oh en dat shot van haar rug. Toen kreeg ik het wel even warm.
Tim: Ja ik had het ook een paar keer heel warm.
Tommy: Ik moest ook een paar keer heel hard lachen. Niet van de spanning; er zat ook veel humor in de film.
Isabelle: Die oom, toen hij over z’n brilletje keek en glimlachte, heel grappig ja.
Tim: Het gaf ook wel een soort van de perversiteit van de intellectueel aan. Ergens is het heel vertederend dat hij met zoveel liefde zo'n bibliotheek aanlegt, zijn vrienden uitnodigt om sigaren te roken. Maar ik vind het niet oké om je nichtje tegen haar wil op zo'n manier seksueel te exploiteren.
Tommy: Al was ze er wel goed in, dat voorlezen.
Tim: Ja, dat zeker.
Tommy: De taboe maakt het ook nog meer erotisch geladen natuurlijk.
Tim: Het zou sowieso hypocriet zijn om je helemaal niet met die viezeriken te identificeren terwijl je zelf wel geniet van de beelden.
Isabelle: Maar ik vraag me af of hij er op dezelfde manier van genoot als wij van de beelden.
Tommy: Sowieso keek iedereen in deze film naar elkaar. Veel kijkgaatjes en voorstellingen en point of view-shots. Ik heb me zelden bewuster gevoeld van mijn eigen aanwezigheid in de bios dan tijdens deze film. Jij zat ook wel op het puntje van je stoel, Isabelle?
Isabelle: Haha, ja. Mijn houding was zelfs actief aan het eind van act twee.
Tim: Kritische noten, dan? Ik ben daar niet zo heel goed in; als ik iets goed vind is het goed. Dan hoef je daar niet over te zeuren.
Tommy: Ik vond de ontknoping van niet alle verhalen even sterk maar alleen als je ze met elkaar vergelijkt binnen deze film.
Tim: Het is een universum op zich, met eigen regels.
Tommy: Zolang dat intern klopt vind ik het ook prima. Klein dingetje dan: ik denk dat het belangrijk was om te weten wanneer ze Koreaans en wanneer Japans spraken. Maar dat was onmogelijk.
Tim: Schijnbaar zit daar bij de Engelse ondertiteling wel een verschil in, met verschillende kleurtjes.
Tommy: Dat had ik wel graag gezien
Tim: Tja iedereen moet aan zijn Japans werken en zijn Koreaans, voordat ze naar deze film gaan.
Tommy: Je kan deze film op heel veel manieren benaderen denk ik, want je kan het ook gewoon ondergaan als een spannende, zwartgallige en vaak hilarische melodramatische thriller. Over Koreaanse lesbiennes. Haha, fuck, wat een vette film eigenlijk..
Isabelle: Het was ook een film over girl power, maar ik vroeg me een paar keer af in hoeverre het beeld gekleurd was door de male gaze. Soms was het wel erg geromantiseerd. Maar misschien had die romantisering ook een andere functie.
Tim: Ik voorspel dat er een grote ontploffing gaat zijn aan scripties binnen genderstudies en postcolonial studies over een half jaar.
Isabelle: Als ik het verhaal probeer na te vertellen realiseer ik me telkens dat het opgebouwd is uit heel veel details. Een korte samenvatting schiet steeds tekort. Ik wil vertellen over de knoopjes, en het kijkgaatje, en het licht.
Tommy: Maar dat is volgens mij wel iets wat kritisch gezien hout snijdt: het is een vet verhaal, opgebouwd uit razend veel mooie details, zoveel shots die blijven hangen, en de emotionele kern van het verhaal wordt ook heel mooi beeldend weergegeven. En sexy.
Tim: Ja dat was DE FILM gewoon eigenlijk: alles wat je wilt zit erin.
Tommy: Ga deze film gewoon zien.
Isabelle: Je moet je niet laten afschrikken door mensen die geschokte verhalen over de film vertellen. Hij is prachtig. Gewoon gaan.
