Asset 14

The Great Gatsby

Onze redacteuren gingen deze week naar The Great Gatsby. Alhoewel Gatsby (Leonardo DiCaprio) schitterende feesten organiseert voor Daisy (Carey Muligan), blijft zij een afschuwelijk mens dat zit te janken in haar slachtofferrol.

Sanne: Iedere Baz Luhrmann film is als een epileptische aanval van tweeënhalf uur. Maar dat is niet per se onaangenaam.

Philip: Ik moest bij het zien van Gatsby zeker een half uur acclimatiseren voordat ik erin zat. Even wilde ik die vervloekte 3D-bril afgooien, maar toen herinnerde ik me dat ik bij Luhrmanns vorige films precies hetzelfde moest doorstaan. En toen ik er eindelijk inzat - compleet met kippenvel door die geweldige feestscènes - kakte alles in. Op het moment dat de stijl wegvalt, is de inhoud net niet afdoende om te overtuigen.

Emy: Ik ben het er absoluut niet mee eens dat er geen inhoud was! Het was juist mooi dat na al het gefeest, toen Daisy eenmaal Gatsby's huis binnenkwam - waar het hem allemaal om te doen was – de film visueel (en auditief) ook kalmeerde. Het verlangen ging een nieuwe fase in.

Philip: Maar dat verlangen kalmeerde natuurlijk niet echt. Het werd juist nog maniakaler. Gatsby's droom was bijna voltooid - nu moest er nog een schep bovenop.

Emy: Dan is het toch boeiender als er ingezoomd wordt op de personages, Gatsby en Daisy, zonder al die glitterende afleiding?

Sanne: Misschien was de overgang te abrupt. Eigenlijk had Gatsby natuurlijk het “verlangen van een zestienjarig jongetje”.

Emy: Dat kan Leonardo DiCaprio als geen ander uitdrukken. Weet je nog, Sanne, Titanic?

Sanne: Och, ja, LEO. Hij is toch wel een beetje oud geworden. Maar toen hij dolblij in een wit ondershirt door zijn huis rende... Hij blijft Jack-uit-Titanic, de eeuwige achttienjarige met die lok op zijn voorhoofd. Luhrmann is sowieso gek op blonde, jongensachtige mannen, denk ook aan Ewan McGregor en Tobey Maguire.

Emy: Als hun ogen maar wijd open staan en glimmen van verwachting. Over verwachting gesproken, [SPOILER ALERT] denken jullie dat het goed was gegaan tussen Gatsby en Daisy als ze elkaar wel hadden gekregen?

Sanne: Oh, hell no. Een relatie gebaseerd op een obsessie kan alleen op een teleurstelling uitlopen. Als een zestienjarige die een relatie krijgt met haar idool.

Philip: Nee, absoluut niet. Daisy is een afschuwelijk mens – verwend en ongeïnteresseerd. Liefde maakt blind, maar iemand had Gatsby moeten zeggen dat Daisy hysterisch is. Gatsby’s [SPOILER ALERT] laatste gedachte dat Daisy toch met hem meegaat is het enige juiste einde.

Emy: Helemaal mee eens! Hij blijft tot het einde toe hopen, compleet irrationeel, maniakaal hopen. Zijn verliefdheid is er inderdaad een die je alleen hebt als tiener... of als je iemand niet kunt krijgen.

Sanne: Zo afschuwelijk is ze nou ook weer niet, gewoon een typisch verwend en verveeld kindvrouwtje met een rothuwelijk. Het is Gatsby’s probleem dat hij weigert om haar als iets anders te zien dan een verpersoonlijking van de Maagd Maria. Nooit een goed idee, heren.

Emy: Met Daisy is het net als met Cathy uit Wuthering Heights: ze geeft haar verlangen naar Die Ene Geweldige op voor een veilige echtgenoot, en gaat daar vervolgens om lopen janken. Begrijpelijk, maar ook erg hulpeloos. Ze zit sowieso lekker in de slachtofferrol: “That’s the best thing a girl can be in this world, a beautiful little fool.”

Sanne: De veilige echtgenoot was de 1920-versie van “een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Een discrete affaire was geen probleem, maar Daisy was toch wel erg gehecht aan haar paleis op Long Island en haar roze (Prada!)-jurken. En wie neemt het haar kwalijk? Ik denk dat Daisy dondersgoed doorhad dat ze voor Gatsby ook een beautiful little fool was geworden, een object voor in zijn kasteel.

Emy: Ging het haar om de rijkdom, om de status? Dan had Gatsby gelijk, dat ‘ie al dat geld ging verzamelen om indruk op haar te maken. Ik denk dat ze bang was dat de verwezenlijking van de droom het niet zou halen bij de droom.

Philip: Ja? De film schildert Daisy niet bepaald goed af.

Emy: Okee, misschien was ze wel vooral bang dat mensen op haar neer zouden kijken als ze haar oude rijkdom zou verruilen voor Gatsby’s nieuwe rijkdom. Ze was wel mooi, maar niet dom. Ik heb me trouwens ook vergaapt aan haar vriendin Jordan (Elizabeth Debicki), wat een prachtige koele vrouw.

Philip: Poeh, nee, aan mooie en makkelijke vrouwen geen gebrek in de jaren twintig.

Sanne: Maar is dat niet juist een commentaar op die periode? Die was ook heel vluchtig en oppervlakkig, en het zou binnen een paar jaar weer over zijn na de beurscrash van 1929. Dansen op een vulkaan. En hoe.

Philip: En de geschiedenis herhaalt zich. Dat is het trieste. De Amerikaanse droom heeft een enorme valkuil en dat is dat er nooit genoeg is, er altijd meer meer meer moet zijn. Zelfs iemand met het hart op de goede plek, zoals Gatsby, raakt gecorrumpeerd.

Emy: Je valt helemaal voor dezelfde illusie als Nick, de verteller die zo opkijkt tegen Gatsby. Gatsby is geweldig in al z’n hoop en verlangen, maar hij is een crimineel, heel berekenend en tegelijk onberekenbaar. Gatsby is de Amerikaanse droom.

Sanne: En wie vertegenwoordigt nu de Amerikaanse droom? Jay Z en Beyoncé misschien?

Philip: Van al het goede waar de Amerikaanse droom voor staat wel. Maar bij de Amerikaanse droom denk ik eerder aan de keerzijde. Noem het de Jersey Shore-zijde van de munt. Zie het soort Amerikanen dat eerder dit jaar in Spring Breakers de hoofdrol speelde. Die mensen kunnen helemaal niks, en doen maar wat. Jay-Z is wel een baas, getuige de soundtrack van Gatsby.

Sanne: Ik vond ‘m heel lekker, met als favoriet moment die flard van “H to the Izzo” in een van de snelwegscènes.

Emy: En ze dronken er Moët & Chandon bij. Heel slim van Baz. (And I’m pouring Chandon, ‘cause I’ve got it going on.)

Sanne: Trouwens, ik vier vanavond mijn dertigste verjaardag. De hele stad is welkom, en de champagne staat koud!

Emy: Ik zal mijn glitterjurk aantrekken!

Sanne: En dan stel ik me maar voor dat de liefde van mijn leven aan de overkant van de straat woont, en één lichtje voor me aan heeft gelaten om melancholisch naar te staren. Terwijl mijn huis wordt getrasht.

 

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer