Asset 14

The Great Gatsby

Onze redacteuren gingen deze week naar The Great Gatsby. Alhoewel Gatsby (Leonardo DiCaprio) schitterende feesten organiseert voor Daisy (Carey Muligan), blijft zij een afschuwelijk mens dat zit te janken in haar slachtofferrol.

Sanne: Iedere Baz Luhrmann film is als een epileptische aanval van tweeënhalf uur. Maar dat is niet per se onaangenaam.

Philip: Ik moest bij het zien van Gatsby zeker een half uur acclimatiseren voordat ik erin zat. Even wilde ik die vervloekte 3D-bril afgooien, maar toen herinnerde ik me dat ik bij Luhrmanns vorige films precies hetzelfde moest doorstaan. En toen ik er eindelijk inzat - compleet met kippenvel door die geweldige feestscènes - kakte alles in. Op het moment dat de stijl wegvalt, is de inhoud net niet afdoende om te overtuigen.

Emy: Ik ben het er absoluut niet mee eens dat er geen inhoud was! Het was juist mooi dat na al het gefeest, toen Daisy eenmaal Gatsby's huis binnenkwam - waar het hem allemaal om te doen was – de film visueel (en auditief) ook kalmeerde. Het verlangen ging een nieuwe fase in.

Philip: Maar dat verlangen kalmeerde natuurlijk niet echt. Het werd juist nog maniakaler. Gatsby's droom was bijna voltooid - nu moest er nog een schep bovenop.

Emy: Dan is het toch boeiender als er ingezoomd wordt op de personages, Gatsby en Daisy, zonder al die glitterende afleiding?

Sanne: Misschien was de overgang te abrupt. Eigenlijk had Gatsby natuurlijk het “verlangen van een zestienjarig jongetje”.

Emy: Dat kan Leonardo DiCaprio als geen ander uitdrukken. Weet je nog, Sanne, Titanic?

Sanne: Och, ja, LEO. Hij is toch wel een beetje oud geworden. Maar toen hij dolblij in een wit ondershirt door zijn huis rende... Hij blijft Jack-uit-Titanic, de eeuwige achttienjarige met die lok op zijn voorhoofd. Luhrmann is sowieso gek op blonde, jongensachtige mannen, denk ook aan Ewan McGregor en Tobey Maguire.

Emy: Als hun ogen maar wijd open staan en glimmen van verwachting. Over verwachting gesproken, [SPOILER ALERT] denken jullie dat het goed was gegaan tussen Gatsby en Daisy als ze elkaar wel hadden gekregen?

Sanne: Oh, hell no. Een relatie gebaseerd op een obsessie kan alleen op een teleurstelling uitlopen. Als een zestienjarige die een relatie krijgt met haar idool.

Philip: Nee, absoluut niet. Daisy is een afschuwelijk mens – verwend en ongeïnteresseerd. Liefde maakt blind, maar iemand had Gatsby moeten zeggen dat Daisy hysterisch is. Gatsby’s [SPOILER ALERT] laatste gedachte dat Daisy toch met hem meegaat is het enige juiste einde.

Emy: Helemaal mee eens! Hij blijft tot het einde toe hopen, compleet irrationeel, maniakaal hopen. Zijn verliefdheid is er inderdaad een die je alleen hebt als tiener... of als je iemand niet kunt krijgen.

Sanne: Zo afschuwelijk is ze nou ook weer niet, gewoon een typisch verwend en verveeld kindvrouwtje met een rothuwelijk. Het is Gatsby’s probleem dat hij weigert om haar als iets anders te zien dan een verpersoonlijking van de Maagd Maria. Nooit een goed idee, heren.

Emy: Met Daisy is het net als met Cathy uit Wuthering Heights: ze geeft haar verlangen naar Die Ene Geweldige op voor een veilige echtgenoot, en gaat daar vervolgens om lopen janken. Begrijpelijk, maar ook erg hulpeloos. Ze zit sowieso lekker in de slachtofferrol: “That’s the best thing a girl can be in this world, a beautiful little fool.”

Sanne: De veilige echtgenoot was de 1920-versie van “een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Een discrete affaire was geen probleem, maar Daisy was toch wel erg gehecht aan haar paleis op Long Island en haar roze (Prada!)-jurken. En wie neemt het haar kwalijk? Ik denk dat Daisy dondersgoed doorhad dat ze voor Gatsby ook een beautiful little fool was geworden, een object voor in zijn kasteel.

Emy: Ging het haar om de rijkdom, om de status? Dan had Gatsby gelijk, dat ‘ie al dat geld ging verzamelen om indruk op haar te maken. Ik denk dat ze bang was dat de verwezenlijking van de droom het niet zou halen bij de droom.

Philip: Ja? De film schildert Daisy niet bepaald goed af.

Emy: Okee, misschien was ze wel vooral bang dat mensen op haar neer zouden kijken als ze haar oude rijkdom zou verruilen voor Gatsby’s nieuwe rijkdom. Ze was wel mooi, maar niet dom. Ik heb me trouwens ook vergaapt aan haar vriendin Jordan (Elizabeth Debicki), wat een prachtige koele vrouw.

Philip: Poeh, nee, aan mooie en makkelijke vrouwen geen gebrek in de jaren twintig.

Sanne: Maar is dat niet juist een commentaar op die periode? Die was ook heel vluchtig en oppervlakkig, en het zou binnen een paar jaar weer over zijn na de beurscrash van 1929. Dansen op een vulkaan. En hoe.

Philip: En de geschiedenis herhaalt zich. Dat is het trieste. De Amerikaanse droom heeft een enorme valkuil en dat is dat er nooit genoeg is, er altijd meer meer meer moet zijn. Zelfs iemand met het hart op de goede plek, zoals Gatsby, raakt gecorrumpeerd.

Emy: Je valt helemaal voor dezelfde illusie als Nick, de verteller die zo opkijkt tegen Gatsby. Gatsby is geweldig in al z’n hoop en verlangen, maar hij is een crimineel, heel berekenend en tegelijk onberekenbaar. Gatsby is de Amerikaanse droom.

Sanne: En wie vertegenwoordigt nu de Amerikaanse droom? Jay Z en Beyoncé misschien?

Philip: Van al het goede waar de Amerikaanse droom voor staat wel. Maar bij de Amerikaanse droom denk ik eerder aan de keerzijde. Noem het de Jersey Shore-zijde van de munt. Zie het soort Amerikanen dat eerder dit jaar in Spring Breakers de hoofdrol speelde. Die mensen kunnen helemaal niks, en doen maar wat. Jay-Z is wel een baas, getuige de soundtrack van Gatsby.

Sanne: Ik vond ‘m heel lekker, met als favoriet moment die flard van “H to the Izzo” in een van de snelwegscènes.

Emy: En ze dronken er Moët & Chandon bij. Heel slim van Baz. (And I’m pouring Chandon, ‘cause I’ve got it going on.)

Sanne: Trouwens, ik vier vanavond mijn dertigste verjaardag. De hele stad is welkom, en de champagne staat koud!

Emy: Ik zal mijn glitterjurk aantrekken!

Sanne: En dan stel ik me maar voor dat de liefde van mijn leven aan de overkant van de straat woont, en één lichtje voor me aan heeft gelaten om melancholisch naar te staren. Terwijl mijn huis wordt getrasht.

 

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer