Asset 14

The Great Gatsby

Onze redacteuren gingen deze week naar The Great Gatsby. Alhoewel Gatsby (Leonardo DiCaprio) schitterende feesten organiseert voor Daisy (Carey Muligan), blijft zij een afschuwelijk mens dat zit te janken in haar slachtofferrol.

Sanne: Iedere Baz Luhrmann film is als een epileptische aanval van tweeënhalf uur. Maar dat is niet per se onaangenaam.

Philip: Ik moest bij het zien van Gatsby zeker een half uur acclimatiseren voordat ik erin zat. Even wilde ik die vervloekte 3D-bril afgooien, maar toen herinnerde ik me dat ik bij Luhrmanns vorige films precies hetzelfde moest doorstaan. En toen ik er eindelijk inzat - compleet met kippenvel door die geweldige feestscènes - kakte alles in. Op het moment dat de stijl wegvalt, is de inhoud net niet afdoende om te overtuigen.

Emy: Ik ben het er absoluut niet mee eens dat er geen inhoud was! Het was juist mooi dat na al het gefeest, toen Daisy eenmaal Gatsby's huis binnenkwam - waar het hem allemaal om te doen was – de film visueel (en auditief) ook kalmeerde. Het verlangen ging een nieuwe fase in.

Philip: Maar dat verlangen kalmeerde natuurlijk niet echt. Het werd juist nog maniakaler. Gatsby's droom was bijna voltooid - nu moest er nog een schep bovenop.

Emy: Dan is het toch boeiender als er ingezoomd wordt op de personages, Gatsby en Daisy, zonder al die glitterende afleiding?

Sanne: Misschien was de overgang te abrupt. Eigenlijk had Gatsby natuurlijk het “verlangen van een zestienjarig jongetje”.

Emy: Dat kan Leonardo DiCaprio als geen ander uitdrukken. Weet je nog, Sanne, Titanic?

Sanne: Och, ja, LEO. Hij is toch wel een beetje oud geworden. Maar toen hij dolblij in een wit ondershirt door zijn huis rende... Hij blijft Jack-uit-Titanic, de eeuwige achttienjarige met die lok op zijn voorhoofd. Luhrmann is sowieso gek op blonde, jongensachtige mannen, denk ook aan Ewan McGregor en Tobey Maguire.

Emy: Als hun ogen maar wijd open staan en glimmen van verwachting. Over verwachting gesproken, [SPOILER ALERT] denken jullie dat het goed was gegaan tussen Gatsby en Daisy als ze elkaar wel hadden gekregen?

Sanne: Oh, hell no. Een relatie gebaseerd op een obsessie kan alleen op een teleurstelling uitlopen. Als een zestienjarige die een relatie krijgt met haar idool.

Philip: Nee, absoluut niet. Daisy is een afschuwelijk mens – verwend en ongeïnteresseerd. Liefde maakt blind, maar iemand had Gatsby moeten zeggen dat Daisy hysterisch is. Gatsby’s [SPOILER ALERT] laatste gedachte dat Daisy toch met hem meegaat is het enige juiste einde.

Emy: Helemaal mee eens! Hij blijft tot het einde toe hopen, compleet irrationeel, maniakaal hopen. Zijn verliefdheid is er inderdaad een die je alleen hebt als tiener... of als je iemand niet kunt krijgen.

Sanne: Zo afschuwelijk is ze nou ook weer niet, gewoon een typisch verwend en verveeld kindvrouwtje met een rothuwelijk. Het is Gatsby’s probleem dat hij weigert om haar als iets anders te zien dan een verpersoonlijking van de Maagd Maria. Nooit een goed idee, heren.

Emy: Met Daisy is het net als met Cathy uit Wuthering Heights: ze geeft haar verlangen naar Die Ene Geweldige op voor een veilige echtgenoot, en gaat daar vervolgens om lopen janken. Begrijpelijk, maar ook erg hulpeloos. Ze zit sowieso lekker in de slachtofferrol: “That’s the best thing a girl can be in this world, a beautiful little fool.”

Sanne: De veilige echtgenoot was de 1920-versie van “een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Een discrete affaire was geen probleem, maar Daisy was toch wel erg gehecht aan haar paleis op Long Island en haar roze (Prada!)-jurken. En wie neemt het haar kwalijk? Ik denk dat Daisy dondersgoed doorhad dat ze voor Gatsby ook een beautiful little fool was geworden, een object voor in zijn kasteel.

Emy: Ging het haar om de rijkdom, om de status? Dan had Gatsby gelijk, dat ‘ie al dat geld ging verzamelen om indruk op haar te maken. Ik denk dat ze bang was dat de verwezenlijking van de droom het niet zou halen bij de droom.

Philip: Ja? De film schildert Daisy niet bepaald goed af.

Emy: Okee, misschien was ze wel vooral bang dat mensen op haar neer zouden kijken als ze haar oude rijkdom zou verruilen voor Gatsby’s nieuwe rijkdom. Ze was wel mooi, maar niet dom. Ik heb me trouwens ook vergaapt aan haar vriendin Jordan (Elizabeth Debicki), wat een prachtige koele vrouw.

Philip: Poeh, nee, aan mooie en makkelijke vrouwen geen gebrek in de jaren twintig.

Sanne: Maar is dat niet juist een commentaar op die periode? Die was ook heel vluchtig en oppervlakkig, en het zou binnen een paar jaar weer over zijn na de beurscrash van 1929. Dansen op een vulkaan. En hoe.

Philip: En de geschiedenis herhaalt zich. Dat is het trieste. De Amerikaanse droom heeft een enorme valkuil en dat is dat er nooit genoeg is, er altijd meer meer meer moet zijn. Zelfs iemand met het hart op de goede plek, zoals Gatsby, raakt gecorrumpeerd.

Emy: Je valt helemaal voor dezelfde illusie als Nick, de verteller die zo opkijkt tegen Gatsby. Gatsby is geweldig in al z’n hoop en verlangen, maar hij is een crimineel, heel berekenend en tegelijk onberekenbaar. Gatsby is de Amerikaanse droom.

Sanne: En wie vertegenwoordigt nu de Amerikaanse droom? Jay Z en Beyoncé misschien?

Philip: Van al het goede waar de Amerikaanse droom voor staat wel. Maar bij de Amerikaanse droom denk ik eerder aan de keerzijde. Noem het de Jersey Shore-zijde van de munt. Zie het soort Amerikanen dat eerder dit jaar in Spring Breakers de hoofdrol speelde. Die mensen kunnen helemaal niks, en doen maar wat. Jay-Z is wel een baas, getuige de soundtrack van Gatsby.

Sanne: Ik vond ‘m heel lekker, met als favoriet moment die flard van “H to the Izzo” in een van de snelwegscènes.

Emy: En ze dronken er Moët & Chandon bij. Heel slim van Baz. (And I’m pouring Chandon, ‘cause I’ve got it going on.)

Sanne: Trouwens, ik vier vanavond mijn dertigste verjaardag. De hele stad is welkom, en de champagne staat koud!

Emy: Ik zal mijn glitterjurk aantrekken!

Sanne: En dan stel ik me maar voor dat de liefde van mijn leven aan de overkant van de straat woont, en één lichtje voor me aan heeft gelaten om melancholisch naar te staren. Terwijl mijn huis wordt getrasht.

 

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer