De masturbeerscène was wel heel aandoenlijk." /> De masturbeerscène was wel heel aandoenlijk." />
Asset 14

The Dictator

Admiraal-generaal Aladeen van het Noord-Afrikaanse land Wadiya wordt door zijn oom buitenspel gezet zodat het land een democratie kan worden en er miljarden kunnen worden verdiend aan de inheemse oliebronnen. Machteloos slentert hij over de straten van New York, tot hij hulp krijgt van een linkse activiste uit Brooklyn en een voormalige atoomwetenschapper uit zijn land. Kan de democratie voorkomen worden?

Kasper: Ik heb me heel erg vermaakt. Het was leuk om weer eens een gescripte film van Sacha Baron Cohen gezien. De laatste twee met Borat en Bruno draaiden vooral om zijn confrontaties met gewone mensen.

Sanne: Jij bent een kenner?

Kasper: Zo ver zou ik niet willen gaan, maar ik heb hem wel vanaf het begin van zijn carrière gevolgd. Toen hij begin jaren ’00 met Ali G op de Nederlandse televisie te zien was, was ik meteen verkocht. Dankzij dit soort scènes kan hij bij mij niet meer stuk.

Rutger: Hij is op zijn best in die guerilla-comedy met Ali G en Borat, en hij is een hele goede komische acteur (recent nog in Hugo). Maar als grappenschrijver ben ik niet overtuigd. Dan wordt het vaak erg flauw en banaal. "Ohhhhhh een piemel in beeld! Nou ja zeg!"

Kasper: Ik denk dat Baron Cohen van zichzelf helemaal niet zo’n humorist is. Hij doorziet vooral erg goed culturele verschillen en de ongemakken die daarmee gepaard gaan. Daar heeft hij zich tijdens zijn studie Geschiedenis ook in verdiept. Daarnaast heeft hij veel lef. Mijn vriendin houdt een kussen voor haar gezicht als we naar Borat kijken.

Rutger: Ah, hij is dus eigenlijk een antropologisch filosoof! Vertel eens, dr. Van Royen, wat is het thema van zijn oeuvre dan?

Kasper: Welnu, het komt mij voor dat Baron Cohen telkens weer aantoont dat er geen politiek midden is, en dat we allemaal hypocriet zijn. Beschaving is een illusie. Zo laat hij zien dat iedereen ‘slecht’ is, of dat nou een dictator is in een schurkenstaat, of enge linksdraaiende vrouwen met okselhaar en kwarktaart.

Sanne: Jij stelt feministen gelijk aan dictators. REALLY, son?

Kasper: Kijk, dat is het mooie van Baron Cohen, hij kan dat soort dingen zeggen als typetje. Ik wou dat ik hem was.

Sanne: Je lijkt ook wel een beetje op hem, Kas. Een beetje.

Kasper: Oh, dank je.

Rutger: Dus er is eigenlijk geen ‘goed’ en ‘slecht’? Vandaar de grap in deze film dat Aladeen de woorden ‘negatief’ en ‘positief’ allebei naar zichzelf vernoemd had, wat tot verwarring leidde bij die HIV-test. Dat was wel hilarisch trouwens.

Kasper: Dat heb jij Aladeen opgemerkt Rutger!

Sanne: Ik was bang voor heel veel flauwe grappen over verkrachting en genocide.

Rutger: Terwijl jij het hardst lachte om die abortusgrap.

Sanne: Oh ja, hahaha.

Kasper: Het was een beetje een potpourri van de verwachte smerigheden (waar ik mij niet aan kon ergeren, omdat het voor mijn gevoel er ook wel een beetje bij hoort) en echt wel slim bedachte grappen over de wereld waarin wij leven.

Rutger: Dat vind ik juist zo storend! Je weet dat Baron Cohen echt heel slim is, maar hij lijkt dat niet door te willen zetten. Als een puber die het niet cool vindt om hoge cijfers te halen. Het niveau gaat op en neer van briljante grap naar domme gorigheid. Ik ben niet tegen harde of gore grappen, maar deze waren zo slecht geschreven...

Sanne: Precies. Zelfs zaken als pedofilie of de Holocaust kunnen grappig zijn, maar dan moet het wel een fucking goede grap zijn. Hier ging het vaak niet verder dan 'iets grofs doen met een controversieel onderwerp'.

Kasper: Ik schaamde me vaak tijdens de film, omdat ik dan door mijn lachen heen Rutger naast mij afkeurend hoorde zuchten. Ik voelde me dan alsof hij me betrapt had bij het doen van iets viezigs.

Rutger: Zoals toen die geitenhouder die vrouw uit haar borsten ging melken.

Kasper: Hahahaha ja dat was zo slecht!

Sanne: Ik vond de masturbeerscène wel heel aandoenlijk.

Kasper: Ja! Dat vind ik ook zo mooi, dat zijn typetjes altijd ook iets tragisch hebben.

Sanne: Wel jammer dat hij dan daarna weer met die tissue door de winkel rent en zijn zaad afveegt aan de wang van het meisje.

Kasper: Hahahaha, ja dat was jammer.

Sanne: Het viel me nu wel voor het eerst op dat Baron Cohen echt sexy is. Jij dus ook, Kas. Steek die maar in je zak.

Rutger: Echt? Hoezo?

Sanne: Dat moet je aan mijn psychiater vragen.

Kasper: Dank je.

Sanne: Hoe vonden jullie dat de vrouwen ervan af kwamen? Ik verwachtte dat ze veel slechter naar voren zouden komen.

Kasper: Heb jij zo’n laag beeld van vrouwen dan?

Rutger: Hahahahaha!

Kasper: Ik heb niet gelet op vrouwen, die interesseren me over het algemeen ook niet zo. Ik vond ze niet echt knap ieder geval. Niet zo sexy.

Rutger: Ik vond ze ook niet echt geil.

Sanne: Megan Fox deed toch mee? Klootzakken.

Rutger: Wat? Zijn we eens niet seksistisch, is het weer niet goed.

Kasper: Ja, wat is dit nou?

Sanne: HOE IS DIT NIET SEKSISTISCH?!

Rutger: Nou... Ik kreeg geen zin in seks van de vrouwen in de film. Dus het had geen seksistisch effect op mij, eigenlijk.

Sanne: Hahahaha.

Rutger: Het plot was eigenlijk gewoon hetzelfde als in Coming To America van Eddie Murphy (ook al zo'n wisselvallige comedian), waarin een Afrikaanse prins een vrouw gaat zoeken in New York. Murphy gaat in de McDonald’s werken, Baron Cohen in een veganistisch-lesbisch-pacifistische winkel, maar het idee is hetzelfde.

Sanne: Ja en de naam Aladeen en zijn aankomst bij het VN-hoofdkwartier waren een verwijzing naar Alladin. Maar de grootste inspiratie was natuurlijk The Great Dictator van Charlie Chaplin. Het wordt zelfs op een gegeven moment letterlijk gezegd: “You will be a great dictator!” Ik denk dat Sacha Baron Cohen eigenlijk Charlie Chaplin wil zijn, met die typetjes en dat geheimzinnige gedoe rondom zijn eigen identiteit. Hij gaat altijd als een of ander karakter naar award-shows, anders niet.

Kasper: Het schijnt dat hij dodelijk verlegen is in het ‘echt’.

Sanne: In Chaplins film wordt Hitler geparodieerd; hier Kaddafi. Het is ook allebei een onwaarschijnlijk verhaal over persoonsverwisseling - Hitler wordt verwisseld met een joodse kapper die precies op hem lijkt, Aladeen met een geitenhoeder. Ook hier een sentimenteel einde waarin de dictator zich tot het volk richt en pleit voor naastenliefde en vrede (ik moet trouwens altijd janken van die scène in The Great Dictator).

Rutger: Maar Baron Cohen mag echt Chaplins schoenveters niet strikken. Hij is dapper in confrontaties, maar niet in het schrijven van zijn script. Op het einde was de dictator nog steeds een eikel.

Sanne: Chaplin zei in zijn autobiografie ook dat hij nooit op zo’n lichte manier met het onderwerp was omgegaan, als hij had geweten dat later de Holocaust zou plaatsvinden.

Kasper: Goed, dat einde was jammer. Maar ik blijf fan.

Rutger: Over de Holocaust gesproken: Ben Kingsley was ook totaal misplaatst in deze film.

Kasper: Wat heeft dat met de Holocaust te maken?

Rutger: Ben Kingsley speelde in Schindler’s List.

Kasper: Ah, die heb ik niet gezien. Ik kijk eigenlijk nooit films.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer