Een sociaal-realistische klucht. Van tevoren wel even een glaasje whisky naar binnen gooien." /> Een sociaal-realistische klucht. Van tevoren wel even een glaasje whisky naar binnen gooien." />
Asset 14

The Angel's Share

Robbie (Paul Brannigan) is rapalje, een schoffie, uitschot met een lange staat van dienst. De jonge Schot wordt na zijn zoveelste delict echter gespaard door de rechter. Het excuus: moeilijke jeugd en kind op komst. Zijn hoogzwangere vriendin Leonie (Siobhan Reilly) waarschuwt hem dat hij zal moeten veranderen, wil hij zijn kind zien opgroeien. Dat advies wordt opgevolgd, zij het met horten en stoten. Zie daar, een langspeelfilm. Robbie herpakt zichzelf pas echt wanneer hij, dankzij zijn goedwillende reclasseringsambtenaar (goede rol van John Henshaw), in aanraking komt met de wondere wereld van whisky. Robbies goede neus en smaak bieden hem een uitweg, whisky wordt zijn passie, en laat bovendien net "de beste whisky ooit" zijn ontdekt. Daar wordt je toch warm van.

Hiske: Ik kom net terug van 2001: A Space Odyssey, dus het zou kunnen dat ik straks dingen door elkaar ga halen. “Filmisch meesterwerk. Die monoliet, die doodse stilte van het heelal, alleen af en toe doorbroken door het knorrende Schots van de Britse onderklasse. Mooie beelden van die grote fles Irn Bru op de maan ook.”

Philip: Indrukwekkend vond ik die scene waarin HAL... ah, die jongen samen met zijn familie Robbie confronteert met het leed dat hij hen heeft aangedaan toen 'ie die jongen verrot schopte. Mooie scène. Hoogtepunt van de film. De rest ben ik alweer kwijt.

Julia: Ja, de tranen waren mooi, vond ik, maar toch was ik niet helemaal overtuigd van zijn berouw. Eigenlijk vond ik de hele film niet bepaald meeslepend. Maar het kan er ook aan liggen dat ik de hele avond geen druppel gedronken had. Dat is wel nodig bij deze film. Mag whisky zijn, hoeft niet. Om in de juiste stemming te komen.

Hiske: Ik kreeg whisky voor aanvang van de film! Dat was echt een prima start. Gratis drank en dan een flink potje sociaal-realisme. Topcombo.

Julia: Dat is geweldig, precies wat deze film nodig heeft. Hadden jullie op het eind ook niet zoiets van: “Wacht maar af wijffie, op een dag timmert 'ie jou ook in elkaar?”

Hiske: Juist helemaal niet! Ik vond het juist volkomen ongeloofwaardig dat hij überhaupt in staat is geweest om iemand in elkaar te timmeren. Met met zijn grappige oren en slechte huid, dun haar, vieze kraagje, littekens en doorlopende wenkbrauwen. Ik vind het altijd mooi als films mensen lekker lelijk laten zijn, op een of andere manier vond ik het superontroerend dat dat vriendinnetje gaatjes in haar oren heeft met niks er in. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat het een heel deprimerende film zou zijn, ik heb een keer een film van Ken Loach gezien die echt zo ontzettend bleak was. Er worden in zijn films altijd honden doodgeschopt, vrouwen misbruikt, mensen uit hun huis geschopt en dat alles onder het kakelend gelach van de Kapitalisten, of de Tories, of de Amerikanen, of de Upper Class. Dat komt bij die rooie sociaal geëngageerde engelsen altijd een beetje op hetzelfde neer, trouwens.

Julia: Deprimerend was het niet, nee, maar ook niet rauw. Ik vond dat figuur dat tegen standbeelden aanpiste evenwel erg leuk. En dat was natuurlijk vooral omdat hij rood haar had. En had ik al gezegd dat die trainingsjackies echt geweldig zijn? Waarom heb ik geen verkering met een trainingsjack?

Hiske: Zo’n mooie, dommige getroubleerde jongen met blauwe ogen. Of met een blauw oog. Misschien moet je naar Doncaster…

Philip: Dùn Èideann!

Hiske: … of Glasgow verhuizen. En, je haar strijken zoals die engelse meisjes allemaal doen. En bijna geen kleren aantrekken. Wat ik wel een beetje irritant vond: je zag gelijk dat dit niet zomaar recidivisten waren. Nee nee! Deze mensen hebben bagage! Dat uitleggerige, dat Robbie een slechte jeugd heeft gehad, dat had van mij niet echt gehoeven. Het had voor mij ook niet hoeven vervallen in zo’n compleet onwaarschijnlijk avontuur. Waarom moet er gelijk zo’n schelmenstreek à la Lock Stock and Two Smoking Barrels aan worden vastgeniet, waarbij dan ook nog “de beste whisky ooit” in het spel is? Want hij wilde toch juist een rustig leven? En dan ook nog allemaal in een kilt.

Julia: De kilts waren een plus.

Hiske: Ik vond het gimmicky.

Julia: Ik had liever gehad dat ze gewoon echt slecht waren. Of echt dom. Want die domme was uiteindelijk ook niet echt dom, hij keek gewoon anders tegen dingen aan. Ze hadden het stelen van die whisky behoorlijk snel uitgedacht, en die hele onderneming verliep wel heel erg soepel.

Philip: Ah ja, rare wending. Ongeloofwaardig vooral. Wat Hiske al zegt. De eerste helft is redelijk realistisch, daarna wordt het ineens een klucht. Met als toppunt die extreem clichématige Amerikaan. Fantastisch! Wie kan je beter voor anderhalf miljoen pond duperen dan een domme, decadente en vooral exorbitant rijke redneck. Met z’n petje. Had ik daar bijna medelijden.

Hiske: Wat ik wel mooi vond aan die roof, en aan het hele idee van The Angel’s Share:
het idee van onopgemerkte diefstal, in de marge. Dat al die miljoenen dingetjes, en euro’s en dollars, en liters sterke drank die mensen ongezien wegjatten, en niemand die het merkt. Dat vind ik op een of andere manier ontroerend en iets zeggen over het fijne klungelige van mensen.

Julia: Ik dacht dat de angel’s share slaat op dat deel van de alcohol dat door het hout van het vat verdampt?

Hiske: Dat betekent het ook. Dat deel hebben zo zogenaamd gestolen, daarom noemt Robbie die fles die hij aan zijn reclasseringssensei schonk ook de angel’s share. Die man deed trouwens wel erg aan Emile Roemer denken.

Julia: Dat was romantisch. Vooral omdat Robbie bij Harry de eerste keer whisky drinkt en het bocht vindt. Zou Roemer een Glennfeddich kunnen waarderen?.

Philip: Bij deze film zeker. Een dubbele.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Sociale media moedigen ‘seksuele objectificatie’ aan zodat we langer van hun diensten gebruik maken. Des te interessanter is daarom het recente tegengeluid vanuit de traditionele ‘tempels’ van seksuele objectificatie: de pop-, mode- en pornoindustrie. Lees meer

Als het spuug ons aan de lippen staat 1

Als het spuug ons aan de lippen staat

Kun je bang worden van het water bij de Lauwersdijk dat ieder jaar een páár milimeter stijgt? Filosoof Tjesse Riemersma schrijft over nonchalance, paniek en of het mogelijk is om goed bang te zijn in tijden van klimaatverandering. Lees meer

Nieuws in beeld: De schone schijn van shein

Je nieuw bloesje heeft een louche verleden

Achter het succes van retailapp Shein zou 'moderne slavernij' schuilgaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Genoeg van het ongenoegen

Genoeg van het ongenoegen

Slopen, slopen, slopen - volgden de relzoekers van vorige maand niet gewoon het voorbeeld van de regering? Lees meer

Fenomenologie van de moshpit

Fenomenologie van de moshpit

Wat is de aantrekkingskracht van de moshpit? Volgens Wout Nordbeck, essayprijswinnaar van Wijsgerig Festival DRIFT, kan enkel de fenomenologie ons helpen deze vraag te beantwoorden. Lees meer

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Geweld kent vele vormen: uit je huis gedreven worden, een politieknuppel op je kaak krijgen, en een beschaafd gesprek moeten houden met de mensen die je huizen slopen en je zojuist tegen de grond werkten. Al deze vormen passeerden de revue tijdens de Woonopstand. Lees meer

Daten en rouw

Daten als de dood nog naklinkt

Rouw laat geen enkel deel van het leven onberoerd, merkt Babet te Winkel na het overlijden van haar moeder. In dit persoonlijke essay onderzoekt ze de relatie tussen daten en de dood. Lees meer

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Van de Nederlanders met autisme krijgt ongeveer de helft ooit medicijnen voorgeschreven, maar veel opties zijn daar niet in. Lees meer

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Max Urai heeft in zijn jonge jaren veel voorbeelden gehad van mannelijkheden die niet draaien om auto's herkennen en gewichtheffen. Toch merkt hij nu dat een mens zich maar tot zoverre kan pushen om anders te worden dan hij/zij/hen is. Lees meer

Nieuws in beeld: 17

Gevaccineerde Big Bird vogelvrij voor conservatieve Amerikanen

Big Bird kreeg een vaccin en nu zijn conservatieve Amerikanen boos. Lees meer

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Dyslexie is alleen een handicap omdat we het belang van foutloos Nederlands overschatten. In ons professionele en persoonlijke leven zou spelling niet bepalend moeten zijn, stelt Vivian Mac Gillavry, zelf dyslectisch. Lees meer

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

De millennial beweegt zich in een wereld vol problemen, waar niets zeker lijkt te zijn. Waarom blijven zoeken naar vaste betekenis, vraagt Aisha Mansaray zich af. Kunnen we niet beter een vrolijk soort nihilisme omarmen? Lees meer