Een sociaal-realistische klucht. Van tevoren wel even een glaasje whisky naar binnen gooien." /> Een sociaal-realistische klucht. Van tevoren wel even een glaasje whisky naar binnen gooien." />
Asset 14

The Angel's Share

Robbie (Paul Brannigan) is rapalje, een schoffie, uitschot met een lange staat van dienst. De jonge Schot wordt na zijn zoveelste delict echter gespaard door de rechter. Het excuus: moeilijke jeugd en kind op komst. Zijn hoogzwangere vriendin Leonie (Siobhan Reilly) waarschuwt hem dat hij zal moeten veranderen, wil hij zijn kind zien opgroeien. Dat advies wordt opgevolgd, zij het met horten en stoten. Zie daar, een langspeelfilm. Robbie herpakt zichzelf pas echt wanneer hij, dankzij zijn goedwillende reclasseringsambtenaar (goede rol van John Henshaw), in aanraking komt met de wondere wereld van whisky. Robbies goede neus en smaak bieden hem een uitweg, whisky wordt zijn passie, en laat bovendien net "de beste whisky ooit" zijn ontdekt. Daar wordt je toch warm van.

Hiske: Ik kom net terug van 2001: A Space Odyssey, dus het zou kunnen dat ik straks dingen door elkaar ga halen. “Filmisch meesterwerk. Die monoliet, die doodse stilte van het heelal, alleen af en toe doorbroken door het knorrende Schots van de Britse onderklasse. Mooie beelden van die grote fles Irn Bru op de maan ook.”

Philip: Indrukwekkend vond ik die scene waarin HAL... ah, die jongen samen met zijn familie Robbie confronteert met het leed dat hij hen heeft aangedaan toen 'ie die jongen verrot schopte. Mooie scène. Hoogtepunt van de film. De rest ben ik alweer kwijt.

Julia: Ja, de tranen waren mooi, vond ik, maar toch was ik niet helemaal overtuigd van zijn berouw. Eigenlijk vond ik de hele film niet bepaald meeslepend. Maar het kan er ook aan liggen dat ik de hele avond geen druppel gedronken had. Dat is wel nodig bij deze film. Mag whisky zijn, hoeft niet. Om in de juiste stemming te komen.

Hiske: Ik kreeg whisky voor aanvang van de film! Dat was echt een prima start. Gratis drank en dan een flink potje sociaal-realisme. Topcombo.

Julia: Dat is geweldig, precies wat deze film nodig heeft. Hadden jullie op het eind ook niet zoiets van: “Wacht maar af wijffie, op een dag timmert 'ie jou ook in elkaar?”

Hiske: Juist helemaal niet! Ik vond het juist volkomen ongeloofwaardig dat hij überhaupt in staat is geweest om iemand in elkaar te timmeren. Met met zijn grappige oren en slechte huid, dun haar, vieze kraagje, littekens en doorlopende wenkbrauwen. Ik vind het altijd mooi als films mensen lekker lelijk laten zijn, op een of andere manier vond ik het superontroerend dat dat vriendinnetje gaatjes in haar oren heeft met niks er in. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat het een heel deprimerende film zou zijn, ik heb een keer een film van Ken Loach gezien die echt zo ontzettend bleak was. Er worden in zijn films altijd honden doodgeschopt, vrouwen misbruikt, mensen uit hun huis geschopt en dat alles onder het kakelend gelach van de Kapitalisten, of de Tories, of de Amerikanen, of de Upper Class. Dat komt bij die rooie sociaal geëngageerde engelsen altijd een beetje op hetzelfde neer, trouwens.

Julia: Deprimerend was het niet, nee, maar ook niet rauw. Ik vond dat figuur dat tegen standbeelden aanpiste evenwel erg leuk. En dat was natuurlijk vooral omdat hij rood haar had. En had ik al gezegd dat die trainingsjackies echt geweldig zijn? Waarom heb ik geen verkering met een trainingsjack?

Hiske: Zo’n mooie, dommige getroubleerde jongen met blauwe ogen. Of met een blauw oog. Misschien moet je naar Doncaster…

Philip: Dùn Èideann!

Hiske: … of Glasgow verhuizen. En, je haar strijken zoals die engelse meisjes allemaal doen. En bijna geen kleren aantrekken. Wat ik wel een beetje irritant vond: je zag gelijk dat dit niet zomaar recidivisten waren. Nee nee! Deze mensen hebben bagage! Dat uitleggerige, dat Robbie een slechte jeugd heeft gehad, dat had van mij niet echt gehoeven. Het had voor mij ook niet hoeven vervallen in zo’n compleet onwaarschijnlijk avontuur. Waarom moet er gelijk zo’n schelmenstreek à la Lock Stock and Two Smoking Barrels aan worden vastgeniet, waarbij dan ook nog “de beste whisky ooit” in het spel is? Want hij wilde toch juist een rustig leven? En dan ook nog allemaal in een kilt.

Julia: De kilts waren een plus.

Hiske: Ik vond het gimmicky.

Julia: Ik had liever gehad dat ze gewoon echt slecht waren. Of echt dom. Want die domme was uiteindelijk ook niet echt dom, hij keek gewoon anders tegen dingen aan. Ze hadden het stelen van die whisky behoorlijk snel uitgedacht, en die hele onderneming verliep wel heel erg soepel.

Philip: Ah ja, rare wending. Ongeloofwaardig vooral. Wat Hiske al zegt. De eerste helft is redelijk realistisch, daarna wordt het ineens een klucht. Met als toppunt die extreem clichématige Amerikaan. Fantastisch! Wie kan je beter voor anderhalf miljoen pond duperen dan een domme, decadente en vooral exorbitant rijke redneck. Met z’n petje. Had ik daar bijna medelijden.

Hiske: Wat ik wel mooi vond aan die roof, en aan het hele idee van The Angel’s Share:
het idee van onopgemerkte diefstal, in de marge. Dat al die miljoenen dingetjes, en euro’s en dollars, en liters sterke drank die mensen ongezien wegjatten, en niemand die het merkt. Dat vind ik op een of andere manier ontroerend en iets zeggen over het fijne klungelige van mensen.

Julia: Ik dacht dat de angel’s share slaat op dat deel van de alcohol dat door het hout van het vat verdampt?

Hiske: Dat betekent het ook. Dat deel hebben zo zogenaamd gestolen, daarom noemt Robbie die fles die hij aan zijn reclasseringssensei schonk ook de angel’s share. Die man deed trouwens wel erg aan Emile Roemer denken.

Julia: Dat was romantisch. Vooral omdat Robbie bij Harry de eerste keer whisky drinkt en het bocht vindt. Zou Roemer een Glennfeddich kunnen waarderen?.

Philip: Bij deze film zeker. Een dubbele.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer