Asset 14

mother!

Onze redacteuren Tommy, Isabelle en Julius zagen mother! en dat uitroepteken bleek er niet voor niets te staan. De film duizelde, irriteerde en riep Grote Vragen op. Net het leven zelf.

Let op! Deze trialoog bevat spoilers. Hoewel enige voorkennis hier in je voordeel kan werken; als je zo onbevlekt mogelijk naar de bioscoop wil gaan, wees dan gewaarschuwd.

Tommy: Nou, jongens. Dat was me de film wel.

Isabelle: Dat kun je wel zeggen.

Julius: Ach.

Tommy: Kenden jullie al films van Darren Aronofsky?

Isabelle: Ik heb ze niet allemaal gezien, maar Requiem for a Dream en Black Swan wel. Die schiepen een bepaalde verwachting, waar deze film wat mij betreft niet aan heeft voldaan.

Julius: Ik ken Aronofsky. Voor mij kan-ie beide kanten op, maar ik vind hem beter hoe groter hij gaat.

Tommy: mother! (waarom dat uitroepteken erachter moet, God/Javier Bardem mag het weten) is een film over Jennifer Lawrence die het moeilijk kiezen vindt welke kleur ze de muren van haar huis wil schilderen. Toch?

Isabelle: Zeker.

Julius: Nou, dat is niet helemaal terecht. Ze is een schepper.

Isabelle: Ah natuurlijk! Die verwijzing had ik nog niet door.

Tommy: Da’s waar. Het is een soort greatest hits van het Bijbelse scheppingsverhaal.

 Julius: Ja, dat is een van de duidelijkste ‘verborgen’ lagen. Die er behoorlijk dik bovenop gesmeerd wordt.

Daar dacht ik: 'ja, Darren, nou weten we het wel.'

Tommy: Ik denk dat de discussie draait om of de film meer is dan alleen dat idee.

Isabelle: Ik denk het wel, daarover valt de beste discussie te voeren. Had jij van tevoren over de film gelezen, Julius?

Julius: Zo min mogelijk. Dat werd me aangeraden. Ik wist dat het horror was van Aronofsky, met Jennifer Lawrence, Javier Bardem, Ed Harris en Michelle Pfeiffer.

Tommy: Juist. mother! begint met Jennifer Lawrence die als de engelachtige jonge vrouw samen met haar man, een getormenteerde schrijver (Bardem), een afgelegen villa opknapt. Gaandeweg wordt het huis een soort zoete inval, waar allerlei figuren opduiken. Deze lijken veel gelijkenissen te vertonen met Bijbelse figuren, en naarmate de scenario's extremer worden, worden ook die parallellen duidelijker. De film wordt gemarket als horror, maar dat vind ik de lading niet dekken.

Isabelle: Ik heb ook best kunnen lachen.

Julius: Er zit zeker komedie in, maar het is vooral een horrorfilm.

Tommy: Ik vond het ook een prototypische arthousefilm. Wat je voor je ziet bij de term 'arthouse'.

Julius: Ik vind dat een vreselijke term. Maar inderdaad. Ik zou zeggen: het is een versie van het Bijbelse scheppingsverhaal met de natuur als personage (Lawrence). Dat idee heeft potentie. Al die specifieke, cosmetische Bijbelverwijzingen (het litteken van Ed Harris bijvoorbeeld) waren voor mij niet zo nodig.

Tommy: Dat ben ik met je eens: het voelde alsof die er vooral in zaten als referentie voor ‘de kenner’, met de subtiliteit van een mokerslag.

Julius: Daar dacht ik: ‘ja, Darren, nou weten we het wel’.

Isabelle: De openbrekende vloer: dat ging me ook wel ver. Ik moet zeggen dat ik de referenties pas doorhad toen Lawrence met de baby in haar armen op de grond zat. Ik was tot die tijd te druk met het bevatten van de absurde wendingen in het verhaal. Ik heb van te voren niks gelezen. Misschien is het toch goed om dat wel te doen?

Julius: Dat kan je ook te veel sturen.

Isabelle: Ik had wel wat sturing gewild.

Tommy: Ik wist wat ik kon verwachten, wat het anders kijken maakte. Niet per se minder – als ik eerst bezig was geweest met achterhalen wat ik in vredesnaam aan het bekijken was, zou het uiteindelijke a-ha-moment nogal leeg zijn geweest. Terwijl ik nu keek met de kennis dat mother! een parabel betrof en het daarom gerichter kon beleven. Wel dacht ik, ‘dit had een hele goede korte (studenten-)film kunnen zijn’. Interessant te zien wat er gebeurt als je een idee met zo weinig rekkracht oprekt tot een twee uur durende zit vol A-list talent.

Julius: Dat geldt voor meer werk van Aronofsky. Requiem for a dream vind ik ook zo’n typische studentenfilm. Maar, volgens mij zit er meer in dan alleen de Bijbelse allegorie. Je kunt de film ook lezen als een verhaal over schepping in het algemeen. Over verschillende visies op kunst. Bardem als ijdele kunstenaar, die de invloed van zijn publiek verwelkomt en Lawrence als oprechte kunstenaar die wil maken om het maken. Hem gaat het om de resulterende populariteit, haar om het maakproces.

Isabelle: Dit vind ik een mooiere lezing dan de Bijbelse.

'Ik ben wel blij dat deze film bestaat, trouwens.'

Tommy: Je kunt niet om het Bijbelse heen, maar het is goed dat er meer in zit dan dat. Toch voelde het voor mij ‘onaf’, losse flodders van ideeën die samenkwamen in de uitwerking, maar op zichzelf niet erg uitgediept waren.

Isabelle: Dat onaffe zorgde ervoor dat ik sterk de associatie kreeg met de structuur van een droom.

Julius: Inderdaad, het voelde ontzettend als een droom. Hoe dingen op elkaar volgen: iemand gaat dood en een paar uur later is de begrafenis. Een ander interessant idee is kunst als creatie van mensen – dat kunst mensen zo sterk kan beïnvloeden dat je kunt spreken van het maken van mensen. Bardems fans zeggen dat hun leven veranderde door zijn woorden. Heeft hij hen dan gemaakt?

Tommy: Ik had liever een film gezien met deze cast en thematiek, zónder het Bijbelsausje en mét iemand met meer gevoel voor subtiliteit aan het roer.

Julius: Aronosfky kan niet subtiel. Ik heb het hem althans nog nooit zien doen.

Tommy: The Wrestler was daar het beste in. Met afstand zijn beste film. Ik ben wel blij dat deze film bestaat, trouwens.

Julius: Ik ook.

Isabelle: Ja? Ik ben nog in dubio.

Tommy: Ja! Het gebeurt niet vaak dat een film met dit idee zo’n cast kan samenstellen én in grote bioscopen draait, ondanks de ontoegankelijkheid. Het idee dat mensen hierheen gaan, een ‘gewone’ horrorfilm verwachten en dan dit op hun bord krijgen.

Isabelle: Het is goed dat er ruimte is om deze film te laten zien aan het grote publiek.

Julius: Ja, hoewel ik het behoorlijk slechte marketing vind.

Tommy: Snap het wel hoor, marketingbureau krijgt opdracht deze film te verkopen. Wat doe je dan?

Isabelle: Is dat eigenlijk gelukt?

Tommy: Nee, giga-flop.

Julius: Ik denk dat filmhuispubliek hier meer aan heeft dan horrorpubliek. Kijk bijvoorbeeld naar de trailer van Antichrist: zó verkoop je zo’n film. En Antichrist is veel meer een traditionele horrorfilm dan mother!. Trouwens, ik zeg horrorpubliek; ik bedoel tieners die The Conjuring willen.

Tommy: Daar wringt het, want de gemiddelde filmhuisganger heeft dit allemaal al eens gezien. En beter. Ik zie ook parallellen met Antichrist. Von Trier is ook altijd goed met A-list acteurs. Daarover: wat vonden jullie van de cast?

Julius: Nou, ik ben blij dat Jennifer Lawrence weer eens in een film zit die de moeite waard is.

Tommy: Ik vind haar dus drie keer niks.

Isabelle: Ik vond haar ook de lastigste.

Julius: Ik vind haar altijd vreselijk goed, maar ze zit bijna alleen maar in slechte films. Silver Linings Playbook, American Hustle, Passengers.

Tommy: Ik heb één goede film met haar gezien.

Julius: Winter's Bone.

Tommy: Ja! Ik vind het altijd moeilijk om acteurs los te zien van hoe ze zichzelf buiten films om presenteren en ik vind haar publieke imago ver-schrik-ke-lijk. Maar in deze film doet ze erg haar best. En ze is goed gecast, met dat engelachtige hoofd.

Er is iets met arthouse en vrouwen in elkaar slaan.

Julius: Ik vond haar hier juist tegenvallen. Omdat ze altijd zo goed is in slechte films, had ik verwacht dat ze hier geweldig zou zijn.

Tommy: Het Nicolas Cage-effect.

Isabelle: Ja zoiets.

Julius: Als ik haar vergelijk met soortgelijke rollen, Mia Farrow in Rosemary's Baby, Isabelle Adjani in Possession, dan voegt ze weinig toe aan het pantheon van grote vrouwenrollen in horror. Ze is zelfs niet zo’n goede scream queen als Marilyn Burns in The Texas Chain Saw Massacre.

Isabelle: Ze voegen wel mooie special effects toe om haar tekortkomingen goed te maken.

Tommy: Ook is er iets aan haar verschijning, iets zachts en kwetsbaars, wat goed paste bij de rol.

Julius: Oh, zeker. En je voelt met haar mee. Nou is dat logisch, zo is het personage geschreven.

Isabelle: Daar zijn de gebeurtenissen ook naar.

Julius: Het is moeilijk géén empathie te hebben met iemand die te verduren krijgt wat zij allemaal te verduren krijgt. Dat ging wel wat ver, hoor. Toen ze aan het einde bestormd werd, raakte ik geïrriteerd. Niet door het geweld, maar door de pretentie ervan. Aronofsky wil een punt maken dat-ie allang gemaakt heeft. Daar is het niet voor nodig om nog eens in beeld te brengen hoe ze in elkaar gemept wordt.

Tommy: Scènes als deze verloren aan kracht omdat het er zo dik bovenop lag dat het een allegorie was. Zeker naar het einde toe zag ik haar minder als karakter en meer als een naakt thematisch element. Het werd toen allemaal wat te over-the-top naar mijn smaak.

Julius: Er is iets met arthouse en vrouwen in elkaar slaan.

Tommy: En dat in een film, geschreven en geregisseerd door een man, waar de rol van vrouw is om een kind op de wereld te zetten en lief te hebben. Ik had m'n twijfels.

Julius: Ik denk dat haar rol groter is. Ze is het enige personage met wie ik me kon identificeren (ik denk dat dat voor meer mensen geldt), maar ik zag haar ook als schepper met een visie. Ze wil dat huis zo mooi mogelijk hebben. Op het moment dat ze door Kirsten Wiig(!) 'the inspiration' genoemd wordt, zag ik dat dan ook als ironische grap. Ze is absoluut niet de muze waar veel mensen haar voor zien.

Isabelle: Haha, ja, die kwam onverwacht.

Tommy: Toch bestaat het personage van Lawrence alleen bij de gratie van God. En het is zijn scheppingsproces waar zij slechts een rol in speelt.

Julius: Dat is de vraag, of zij ‘slechts een rol’ speelt in dat proces. Ze is de Natuur, toch behoorlijk essentieel.

Isabelle: Ik vind het lastig om zover te gaan in het betekenis zoeken in dit soort symboliek.

Haar falen is haar einde, Zijn falen wordt beloond met een zoveelste nieuwe kans.

Tommy: Mijn probleem zit ‘m erin dat alles wat zij doet ten behoeve van hem is, tot haar laatste wanhoopsdaad aan toe. Plus (spoilers!) dan wordt ze ook nog vervangen door een nieuw model.

Isabelle: Ja, die snapte ik niet.

Julius: Ze probeert wel meer voor elkaar te krijgen, maar er wordt niet naar geluisterd.

Tommy: Toch vond ik niet dat de film dit (genoeg) veroordeelde.

Julius: Dat er niet geluisterd wordt? Die mensen zijn toch allemaal vreselijk? En dat nieuwe model… was dat een nieuw model? Ik had het idee dat God terug ging naar het Begin.

Tommy: De film lijkt te zeggen dat haar rol is om lief te hebben en zichzelf uiteindelijk op te offeren, een daad die teniet wordt gedaan doordat het alleen ten faveure van God is, zodat hij opnieuw kan beginnen. En als klap op de vuurpijl wordt ze vervangen. Ik had graag gezien dat de rollen aan het einde omdraaiden. 

Julius: Voor mij was dat geen andere vrouw. De essentie blijft hetzelfde. Dat hart blijft de Verboden Vrucht. Bovendien, ze offert zichzelf niet op aan het einde. Ze maakt alles kapot. God vond het nog prima gaan. Hem kan het niet schelen hoe de mensen zich gedragen, zolang ze maar van hem houden.

Tommy: Daar wringt het: als je het naakt bekijkt is God een Man en Moeder Aarde een Vrouw, en haar rol is er één van ondersteuning. Haar falen is haar einde, Zijn falen wordt beloond met een zoveelste nieuwe kans.

Julius: Hoezo faalt ze dan?

Isabelle: Ondanks haar eindeloze pogingen lukt het haar niet om hem echt van haar te laten houden. Te laten kiezen voor dat wat goed is (het familieleven, het vaderschap).

Tommy: Hij blijft voortbestaan, probeert opnieuw te Scheppen, en zij houdt op te bestaan. Vergeet niet dat aan het einde de ‘nieuwe’ Moeder geen herinnering lijkt te hebben aan de voorgaande cyclus. Terwijl God hetzelfde blijft.

Isabelle: Haha, ik denk dat ik deze film nog een keer moet zien. Neem ik jullie aantekeningen mee.

Julius: Ik ben het er mee eens dat het slot van de film te traditioneel was. Aronofsky had meer tegen de gebruikelijke visie op God en Moeder Aarde in kunnen gaan.

Tommy: Dat had ik graag gezien. Geen idee of ik deze film aan iemand zou aanraden, trouwens.

Isabelle: Dat vroeg ik me na afloop ook af.

Tommy: Er zijn zo twintig films die ik eerder zou aanraden, maar voor iemand die die twintig al gezien heeft, is-ie misschien de moeite waard.

Julius: Ik zou ‘m aan bepaalde mensen aanbevelen, aan anderen beslist niet. Niet om de Bijbelallegorie; op die manier is de film gewoon een raadsel met een oplossing. Waarom doen ze dat? Omdat het zo in Genesis staat. Maar als verhaal over kunst is het interessant. Het idee dat Lawrence’ personage de eerlijker kunstenaar is, die niet wil dat haar werk doodgeïnterpreteerd of zelfs bekeken wordt. Heeft het dan waarde? Om over kunst te kunnen praten, zal je naar mijn mening altijd de auteur moeten vermoorden. Bij wijze van spreke, dan.

Isabelle: Mooi. Met dat in gedachten zal ik misschien toch nog een poging wagen.

mother! is:

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Nieuws in beeld: We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

Hoelang kunnen we nog boven de zelfgegraven afgrond blijven bungelen? Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe hoofdredacteur!

De hoofdredacteur van Hard//hoofd is de spin in het web van een groeiende, creatieve organisatie. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Essay & Opinie!

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Eindredactie!

Als Chef Eindredactie breng je schrijvers en eindredacteuren met elkaar in contact, en zie je erop toe dat teksten tijdig gepubliceerd worden. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Eindredactie!

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Essay & Opinie!

Als Chef Essay & Opinie onderhoud je contact met getalenteerde essayisten en opiniemakers, en draag je de verantwoordelijkheid over jouw tak op Hard//hoofd. Lees meer

De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Netflix zet in Inventing Anna een oplichtster op een voetstuk. Emma Stomp zet daar vraagtekens bij. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Nieuws in beeld: We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

Om de gasvoorraden te ontzien, mogen de (uiterst vervuilende) kolencentrales jarenlang op volle toeren draaien. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Nieuws in beeld: Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Driekwart van de Nederlanders vindt de acties tijdens boerenprotesten te ver gaan. Lees meer

Automatische concepten 75

Filmmaker liet angst achter zich

Dit jaar werden de Olympische Winterspelen ‘gewoon ’in China gehouden. In het licht van deze – voor mensenrechtenactivisten – verbijsterende keuze door het Internationaal Olympisch Comité maakte de Tibetaanse documentairemaker Dhondrub Wangchen een tournee door Europa. Op het moment dat hij tot zes jaar gevangenisstraf werd veroordeeld was de eerste keer dat de wereld hoorde... Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Illustrator Finn Rogers liet zich inspireren door een gedachte-experiment: wat als we - met één zwaai van een toverstaf - al het plastic lieten verdwijnen? Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Evi Aarens is een troll 1

Evi Aarens is een troll

Je als gearriveerde schrijver verschuilen achter een pseudoniem om kritiek op anderen te spuiwen geeft geen pas, aldus Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel