Asset 14

Light Of My Life

Filmtrialoog: Light Of My Life 1

Een vader en zijn dochter moeten overleven in een wereld waar een pandemie de helft van de mensheid heeft uitgeroeid – de vrouwelijke helft. Onze redacteuren Oscar Spaans, Iris Blaak en Ruby Sanders zagen Light Of My Life, van en met schrijver-regisseur-acteur Casey Affleck, en zagen dat een bescherminstinct ook onderdrukkend kan werken.

Oscar: Ik had andere verwachtingen bij een film over een pandemie, deels door het gebrek aan sensatie. Het verhaal focuste vooral op het persoonlijke drama tussen de vader (naamloos, gespeeld door regisseur Casey Affleck) en zijn kind ('Rag'), zó dat het bijna een opvoedkundig verhaal werd.

Ruby: Klopt, ik las ook dat hij in eerste instantie vooral een verhaal over opvoeden wilde vertellen.

Iris: Ik verwachtte steeds dat we nog wel uit de vader-dochterbubbel getrokken zouden worden, maar dat gebeurde niet.

Ruby: Hadden jullie tijdens het kijken meer van de wereld daarbuiten willen weten? Of vonden jullie die bubbel genoeg?

Oscar: Ik had daar op momenten wel behoefte aan, maar besefte tegelijkertijd dat het daardoor zou vervallen in het gebruikelijke stramien van apocalyptische films.

Iris: Ja, misschien was het dan meer cliché geworden. Toch had ik wel behoefte aan meer context om de noodzaak tot overleven en de angst te begrijpen.

Ruby: Ik soms ook. Vooral omdat ik benieuwd was: wát wilden al die mannen precies? Het dochtertje ontvoeren? Vermoorden? Verkrachten? Of dat allemaal?

Oscar: Toen het op een gegeven moment duidelijk werd dat één of ander virus bijna het gehele vrouwelijke geslacht had weggevaagd dacht ik wel vrij zeker te weten waarom de dochter zo goed verborgen werd gehouden...

Het ging óók over de onderdrukking van niet voor jezelf (of je geslacht) uit kunnen komen.

Ruby: Je kunt het deels zelf wel invullen, ja. En in feite maakt het ook niet uit voor de film: die gaat om de ángst als ouder, om het niet in staat zijn je kind te kunnen beschermen.

Iris: Dat was waar het over ging, ja! Maar óók over de onderdrukking van niet voor jezelf (of je geslacht) uit kunnen komen. Dat voelde ik heel sterk toen de vader aan die oude meneer in het schuilhuis toegaf dat Rag niet zijn zoon maar zijn dochter was. Vonden jullie dat ook aangrijpend?

Ruby: Jazeker, dat was een sterk moment. En de scenes met dat spijkerjasje (met glitters) vond ik om diezelfde reden ontroerend. Zoiets kleins, met zoveel lading. Zo'n soort onderdrukking kun je je natuurlijk ook in andere situaties voorstellen, waar je je ware identiteit niet mag weggeven.

Oscar: Maar als kijker heb je wel behoefte te weten wat er precies op het spel staat. Wat wil die vader en wat wil hij voor zijn dochter, behalve veiligheid? In een wereld zonder vrouwen is een gezond meisje erg gewild, dat klinkt logisch (en verontrustend). Maar een glimp van een grootser, breder plan ontbrak naar mijn idee, iedereen liep maar als dolle honden door dat vochtige bos te rennen, de hele film lang.

Ruby: Wat gebeurde er allemaal in de rest van de wereld? Er waren bijvoorbeeld ook mannen die wel iets goed probeerden te doen, maar de vader zocht bij niemand toenadering. Ik begon op een gegeven moment te twijfelen of dat nou zo slim was.

Oscar: Het enige wat de vader daarover zei, was dat het tijdelijk was. Dat ze van plek naar plek zouden blijven trekken totdat de situatie iets beter was geworden.

Ruby: Dat zei hij inderdaad. Maar ja, alsof dat binnenkort zou gaan gebeuren… Op het laatst leek hij daar zelf ook niet meer zo zeker van.

Iris: Het onderscheid tussen een kwade buitenwereld waar niemand deugde en de twee 'goede' hoofdpersonages was vrij extreem.

Oscar: Het verbaasde me daarom ook dat ze toch ineens naar de stad gingen.

Ruby: Ja, dat kón dus wel. Er was geen moordlustig regime of zo.

Oscar: Nee, alleen een aantal wanhopige mannen, van wie ze inderdaad wel de aandacht trokken.

Ruby: Haha oké, erg genoeg. Maar ik zou denken: zoek in de stad een plek met andere mensen die ook veilig willen blijven. Of is dat naïef? Ik zou nooit in mijn eentje in het bos blijven. Zeker zonder het vooruitzicht van een plek waar het dan wél veilig zou zijn.

Oscar: Vooral dat begon me na een tijdje enigszins te irriteren: dat gebrek aan vooruitzicht. Ik heb niks tegen uitzichtloze films, maar je had niet eens een vermoeden van waar de vader naar op zoek was, wat hij probeerde te bereiken, behalve het van minuut tot minuut in leven houden van zijn dochter.

Iris: We moesten aannemen dat er een groot kwaad heerste. Dit was de aftermath van die vrouwenpest, die alleen maar verder bergafwaarts ging, maar waarin de vader en dochter toch hun liefde voor elkaar en verhaaltjes deelden. Dat moest denk ik het lichtpuntje voorstellen.

Dat opgejaagde, op zolder schuilen, een kast voor een 'geheime' kamer, een andere identiteit aannemen, dat kennen we toch allemaal ergens van?

Ruby: Mooi gezegd. Dat was ook wat de vader zelf zei: waar het om gaat in het leven is liefde, en verhalen. Even iets anders: krijgen jullie met dit soort films ook altijd oorlogsassociaties? Ik moet altijd denken aan alle mensen over de hele wereld die (nu of in eerdere oorlogen) in werkelijkheid op de vlucht zijn. En dan weet ik niet of het goed is om daaraan te denken, of dat het ook een beetje pedant is om twee uur naar het ego van Casey Affleck te kijken.

Oscar: Ik heb zelf niet direct oorlogsassociaties gerelateerd aan de wereld waarin wij leven.

Ruby: Maar dat opgejaagde, op zolder schuilen, een kast voor een 'geheime' kamer, een andere identiteit aannemen, dat kennen we toch allemaal ergens van?

Iris: De verwijzing van de kast met het gat erachter viel niet te missen. Maar ergens vond ik die zolders, geheime plekken en lege huizen ook wel iets hebben uit een kinderavonturenboek (of is dit te lomp?).

Ruby: Misschien is dat Caseys (Hollywood)kijk op vluchten? Dat dat ook vooral heel spannend, en MacGyver-achtig is?

Oscar: En het liefst met een moreel sausje eroverheen? Ik vraag me wel af wat het over ons zegt dat we zoveel eind der tijden-achtige films uitbrengen.

Ruby: Die apocalyptische films zien we heel veel, dat zegt denk ik iets over een gevoel van crisis in onze eigen tijd?

Toen dat geweer eerder gepoetst werd, wist je al: hier komt nog een staartje aan.

Iris: Misschien zegt de obsessie met apocalypsen dat we na weet ik hoeveel jaar eindelijk beseffen dat wij mensen de wereld niet kunnen maken of breken, hoe hard we ook proberen. Trouwens, die semi-filosofische gesprekken tussen vader en dochter (moreel of ethisch?) stoorden me wel. Wat jullie?

Oscar: Haha ja, dát werd echt al gauw pedant.

Ruby: Dat vroegwijze was aanvankelijk nog mooi maar die gesprekken liepen op een gegeven moment behoorlijk uit de hand...

Oscar: Het geweld op het einde van de film was wel erg goed gedaan. Dat kwam echt hard aan. De rauwheid en lelijkheid ervan, alsof het totaal niet gestileerd was.

Ruby: Dat vond ik precies ook! Nauwelijks gestileerd, heel bijzonder en grof gefilmd. Ook dat je helemaal niet zag wie die anderen waren, naam- en gezichtsloze tegenstanders. Dat deed er dus echt niet meer toe…

Oscar: Ja, heel bruut. De vader nam eerder in de film nog een vrij pacifistische houding aan, in elk geval tegenover zijn dochter. Maar toen het erop aan kwam, vocht hij op leven en dood.

Iris: Ik viel juist een beetje in slaap bij het gevecht, maar misschien sloot ik me er onbewust voor af. En niet om alles af te vallen, maar dat met de shotgun, dat een einde aan het gevecht maakte, vond ik wel heel voorspelbaar. Toen dat geweer eerder gepoetst werd, wist je al: hier komt nog een staartje aan.

Ruby: Ja, totaal voorspelbaar! Toen dad in de wurggreep werd gehouden, voelde je (ook door dat shot van achteren) dat er iemand zou komen die die tegenstander zou afknallen.

Oscar: Klopt, dat camerastandpunt verraadde de aanwezigheid al.

Iris: Maar ik vind het wel mooi om te horen hoe intens jullie die vechtscène beleefd hebben.

Oscar: Ik vond de vechtscènes mooi totdat die beëindigd werden met de gunshot, eigenlijk. Al die morele lesjes die de vader aan Rag had uitgelegd, deden er ineens niet meer toe: dit was vechten op leven en dood.

Het moest nog maar blijken of zij in haar nieuwe rol net zou toegewijd was aan hem als hij aan haar was.

Iris: Maar als het gunshot niet was gekomen zou vader het niet hebben overleefd...

Oscar: Daar hoopte ik ook op! Ik dacht: dit zou een te gek einde zijn.

Ruby: Haha, dat schoot ook door mijn hoofd.

Iris: En dat Rag het dan zelf maar moest uitzoeken verder, vooral na de conversatie in de kerk waar pa beloofde haar nooit te verlaten.

Ruby: Daar sloot het heel cru op aan. Maar dit was ook haar leerschool hè: vanaf dat moment waren de rollen omgedraaid en moest dochter voor vader zorgen.

Iris: Die omkering van rollen was duidelijk in beeld gebracht. Ik vond het mooi dat het even leek alsof Rag zelf weg was gegaan, alsof ze haar vader in het hutje had achtergelaten, toen hij haar buiten in de sneeuw stond te roepen. Alsof nog moest blijken dat zij in haar nieuwe rol net zou toegewijd was aan hem als hij aan haar was.

Ruby: Omdat het vaak best langzaam ging, waren er meer van zulke momenten: waarin je je een paar seconden lang kon afvragen wat er aan de hand zou zijn.

Iris: Die momenten waar je als kijker eventjes moest zwemmen waren sterk aan de film.

Oscar: Dat is waar. Maar te veel van die momenten zorgen ervoor dat je echt op zoek gaat naar dingen om je aandacht vast te houden, omdat die simpelweg niet al te veel aanwezig zijn. Weet niet of dat in deze film nu helemaal geslaagd is.

Ruby: Ik had door de langzame cameravoering (die sowieso esthetische waarde had, ook door de landschappen die vaak mooi waren) dat er allerlei scenario's door mijn hoofd schoten: wat zou er aan de hand zijn? Wat zou er nu gebeuren? Maar het kan ook zijn dat je daarvoor té veel zelf ging zoeken.

Oscar: Wat me nog opviel: Elizabeth Moss in de rol van vrouw van 'de man', in de flashback-scènes – de actrice die Offred speelt in The Handmaid's Tale. Ook al zo'n apocalyptische wereld waar (het gebrek aan) vrouwen een grote rol speelt.

Ruby: Dat was natuurlijk een enorme verwijzing!

Iris: Oh ja! Zeker omdat Elizabeth Moss blijkbaar als een boegbeeld van het feminisme wordt gezien, en ze daarom zo goed in deze film paste.

Ruby: Daardoor kreeg ik wel een ongemakkelijk gevoel: zat hier nou een feministische boodschap in? Enerzijds dacht ik: het gaat over vrouwen, hoe kwetsbaar ze zijn, en wat een hel de wereld zonder ze zou zijn. En de vraag wat er gebeurt als er nog maar weinig vrouwen over zijn, wat mannen dan doen met de resterende 'baarmoeders' (zeg maar waar The Handmaid's Tale over gaat). Maar deze film gáát uiteindelijk toch heel veel over mannen.

Iris: Precies ja! Misschien verwachtten we door die link met The Handmaid's Tale onbewust dat er in dit verhaal ook meer context kwam van wat er nu eigenlijk aan de hand was.

Oscar: Ik weet het niet zo goed. Het is sowieso geen toeval dat uitgerekend zij die rol speelt, ook al is er amper sprake van een echte rol.

Ruby: Klopt, en het feit dat die rol van mom nauwelijks een echte rol is, dat getuigt weer van weinig aandacht voor de enige vrouw in dit hele verhaal. De cynicus in mij dacht: dit is een beetje meeliften op het succes van The Handmaid's Tale en dergelijke gender-gerelateerde dystopische verhalen.

Iris: Poe, echt ja. Treurig.

Oscar: Volgens mij is deze film het resultaat van een boel interessante, maar onvoldoende uitgewerkte ideeën. In het begin dacht ik: interessant, een familieverhaal binnen een apocalyptische setting, dat ken ik nog niet. Maar uiteindelijk zagen we toch veel overbekende angstreacties bij de personages.

Iris: Daar sluit ik me geheel bij aan.

Ruby: Het begon erg origineel maar werd gaandeweg een 'bekender' verhaal. Als Casey Affleck vooral een verhaal wilde vertellen over opvoeden, en de band tussen vaders en dochters, is dat wel sterk uitgevoerd. Maar ik denk dat hij er meer bij wilde halen dan nodig was.

Iris: De focus op het bescherminstinct dat ook onderdrukkend werkt was een constante in de film, en misschien ook origineel ten opzicht van andere dystopische films?

Ruby: Mooi: die spagaat van hoe een beschermer ook kan onderdrukken is een heel interessante gedachte. Zo zijn er volop interessante gedachtes en vragen die de film oproept.

Iris: Maar ook veel losse eindjes.

Light Of My Life is nu te zien met:

Mail

Redactie

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste
Ook dit is jouw huis

Ook dit is jouw huis

Ook dit is jouw huis is een audiotour door je eigen huis, gemaakt van archiefmateriaal. Het is een tour en audio-essay ineen over zoeken, eenzaamheid, uitzicht, en het schone zien in dingen die eigenlijk achtergrondruis zijn geworden. Lees meer

Filmtrialoog: Swallow

Swallow

Vanuit huis bekeken onze redacteuren de film Swallow. Die bleek veel meer dan een thriller met een absurde premisse. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Racisme is een diep verweven onderdeel van het narratief van Nederland, waar we nog dagelijks de gevolgen van kunnen zien en voelen. Het is niet genoeg om je stil en afzijdig te houden van onrecht: verandering vereist actie. Lees meer

Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Het staat in de sterren geschreven - het begrijpen is een ander verhaal

Wie leest er tegenwoordig nog een horoscoop om te weten wat de dag, de maand het jaar je brengt? Nou, best veel mensen dus. Het is zelfs een wereldwijde trend. Ook Else Boer geeft toe regelmatig de astrologie in te duiken. Op zoek naar een verklaring gaat ze na wat astrologie de moderne mens kan bieden. Lees meer

 De ene bij is de andere niet

De ene bij is de andere niet

Wat als de ene bijensoort (onze geliefde honingbij) 299 andere bijensoorten verdrukt? Lees meer

 Damien Hirst is verknipt

Damien Hirst is verknipt

Ruim 30.000 dollar betaalde het New Yorkse kunstcollectief MSCHF voor een werk van Damien Hirst: een zeefdruk met 88 gekleurde stippen in elf rijen van acht. Geen weggegooid geld, als je het werk vervolgens in stukjes doorverkoopt. Lees meer

Reflecties van een proefkonijn

Reflecties van een proefkonijn (deel 3)

'Er is veel dat de wetenschap tot nu toe voor mekaar heeft weten te boksen, maar nog geen remedie tegen sociaal ongemak. Hoeft ook niet. Gaat vanzelf weer over.' Lees meer

Filmtrialoog: Solaris

Solaris

'Solaris' uit 1972 blijkt de perfecte film om in thuisquarantaine te bekijken. Lees meer

Hard//talk: Uit de coronacrisis een nieuwe economie in

Vanuit de coronacrisis naar een nieuwe economie

Als we nu echt rechtvaardig en solidair te werk willen gaan, moeten we de behoeftes van zwaar getroffen groepen zoals daklozen en vluchtelingen centraal stellen. Lees meer

Beste Susan

Beste Susan

Susan Sontag uitte zich nooit publiekelijk over haar lesbische geaardheid. Is dat wel eerlijk, vraagt Fien Veldman zich af. Ben je de maatschappij iets verplicht? Is er opheldering nodig als je seksuele identiteit niet uit je uiterlijk op te maken valt? En hoe zou je je dan moeten presenteren?  Lees meer

 Schrödingers Dictator

Schrödingers Dictator

Kim Jong-Uns onzichtbaarheid is voer voor speculaties: hij zou zijn overleden tijdens een operatie, zoek zijn of gewond geraakt bij een raketlancering. Dood of levend, zolang Kim zich niet in het openbaar heeft vertoond, is het enige logische antwoord: hij is het allebei. Pirmin Rengers illustreerde de dictator in superpositie. Lees meer

 De anderhalvemetersamenleving botst

De anderhalvemetersamenleving botst

In Apeldoorn proberen dertig kermisexploitanten de 'Kermis nieuw stijl' uit. Gaat prima. Lees meer

Dagboek van een proefkonijn

Dagboek van een proefkonijn (deel 2)

Hoelang houden mensen het vol in een kliniek en bloeit er weleens liefde op tussen proefpersonen? Oscar Spaans deed eind vorig jaar mee aan medicijnonderzoek en verwerkte zijn notities tot een driedelige serie. Lees meer

 Groetjes uit mijn woonkamer

Groetjes uit mijn woonkamer

Jente Hoogeveen was er snel uit: als zij niet naar de tropen kan, haalt ze de tropen net zo makkelijk haar woonkamer. Lees meer

Het begin van een rouwwoordenboek

Het begin van een rouwwoordenboek

Na de dood van haar moeder besefte Babet te Winkel dat ze haar gevoelens niet met bestaande woorden kon omschrijven. Dus sloeg ze zelf aan het schrijven van een nieuw 'rouwwoordenboek'. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan