Het Indiase jongetje Pi lijdt schipbreuk en belandt in een reddingsboot op de Stille Oceaan. Hij moet deze sloep delen met een ongemakkelijke lotgenoot: een wilde Bengaalse tijger. Hun sprookjesachtige zwerftocht over de oceaan wordt verbeeld in Life of Pi, naar het gelijknamige boek uit 2001. Noor en Philip gingen de film zien en werden betoverd door het verhaal. Maar zoals Pi opgezadeld zit met een tijger, zo hebben zij de zakelijk leider van hard//hoofd mee...
Noor: Ik wil ook een tijger.
Paul: Ik wil ook een belachelijk budget om een belachelijke film te maken
Philip: Belachelijke film? ‘Grander than life’, ‘over the top’, maar toch niet ‘belachelijk’?
Noor: Ja Paul, jij zat je zo te ergeren naast mij, met je mooie 3D-brilletje op, maar waarom eigenlijk? De film zag er toch prachtig uit?
Paul: De film forceert en daar houd ik niet van. Ang Lee probeert je te dwingen om 3D bijzonder te vinden, religie te omarmen, en zijn verhaal te geloven, maar dat mislukt jammerlijk. Ik voelde me als een kind in de snoepwinkel waar alles er even mooi uitziet, maar als je iets lekkers wilt pakken dan krijg je eerst een tik op de vingers, dan een preek, en vervolgens is het glazuur te hard, de inhoud te zoet en je trek verdwenen.
Philip: “After this you will believe in God”, haha. Ik vond dat eerlijk gezegd wel mooi. Niet dat ik nu in God geloof. De boodschap van de film is niet: geloof in God, maar het is: geloof in verbeelding. Of: geloof in je eigen kracht. Of: gebruik je verbeelding om iets van het leven te maken. Dat Life of Pi een twee uur durende preek is: soit, ik vond het absoluut niet onaangenaam.
Noor: Ik vond het geloof juist origineel geïnterpreteerd: een jongetje dat meerdere geloven aanhangt, hindoe is en zowel tot Allah als God als bidt. Maar ik ben, als groot fan van het boek, ook wel teleurgesteld in deze zoetsappige film. Het boek was juist zo rauw, beestachtig, zo fantasierijk. Hoe absurd het verhaal ook is, ik geloofde er totaal in. In de film word je afgeleid door die raamvertelling er omheen. Ik geloof dat hij pas na dertig minuten op zee belandt met zijn ‘ark’, dat had van mij veel eerder gemogen.
Philip: Die raamvertelling is nodig om de stukken die zich niet op de oceaan afspelen, maar wel essentieel zijn, toch te kunnen laten zien. Life of Pi vraagt de kijker om zijn verbeelding voorrang te geven boven zijn ratio, meer nog dan het boek, omdat het veel directer is. Waarom kan dat wel als het gaat over een tijger op een boot, maar niet als het gaat om goddelijke interventie of de innerlijke kracht van Pi? Of hoe je het ook wilt noemen?
Paul: Zijn jullie niet heel erg vooringenomen omdat jullie het boek hebben gelezen?
Philip: Ik heb het nooit uitgelezen.
Paul: Haha, omdat je niet gegrepen werd door het verhaal?
Philip: Korte concentratieboog. Geef mij maar alles voorgekauwd op een scherm.
Paul: Ang Lee heeft in mijn ogen een beetje te veel fantasie losgelaten op het boek.
Noor: Knap vind ik dat de hoofdpersoon van de film geen tegenspelers heeft, alleen een tijger, die eindeloos op de Stille Oceaan rondzwerft. Niet echt een dramatische lijn die zich leent voor een spannend verhaal…
Paul: Het is dan ook geen spannend verhaal!
Noor: …maar die band tussen Richard Parker (de tijger) en Pi blijft intrigeren, juist omdat ze niet echt vrienden worden. De tijger blijft een wild beest dat zijn territorium bewaakt. Die weidse oceaan, en dan die ene vierkante meter waarop het zich allemaal afspeelt, dat vond ik een prachtig gegeven.
Philip: Terwijl die tijger niet eens bestaat. Op zoveel niveaus niet.
Noor: Dat is wat jij gelooft Philip...
Philip: Wat ik geloof is dat de film dezelfde trance probeert op te roepen die Pi ervaren heeft op zee. Dat ik meega met die tijger, die spiegelzeeën, dat eiland - dat de film daarin slaagt vind ik knap. En dat ik dan ook nog eens gevoelig ben voor die boodschap, tja.
Noor: Ik ook, ik tripte daar keihard op mee. En dat is mooi want ik gebruik geen drugs. Hebben jullie wel eens lsd gebruikt, of andere psychedelische drugs? En ziet de wereld er dan een beetje zo uit als Pi zijn werkelijkheid? Minus de honger, dorst en het levensgevaar?
Philip: Totaal niet. Maar de uitwerking kan wel hetzelfde zijn. Van psychedelische drugs ga je dingen heel erg anders zien en begrijpen. Deze film preekt: alles is subjectief, maak er maar iets moois van. Hard gaan op Life of Pi zou zomaar eens oneindige wijsheid kunnen opleveren.
Paul: Ik zou onder invloed liever zelf iets onwaarschijnlijks willen meemaken, vrij van zijige Indiase muziek en overdreven gestileerde plaatjes.
Philip: We nemen de zakelijk leider van hard//hoofd nog eens mee naar de film…
Noor: Jongens, ik ga naar Artis. Tijgers kijken.
