Een dag in het leven van monsieur Oscar. Acteur in hart en nieren, met negen klussen voor de boeg. In zijn limousine laat hij zich kriskras door Parijs vervoeren en ondergaat hij telkens een metamorfose. Van zakenman tot oma en van moordenaar tot motion capture-acteur. Maar wie is Oscar zelf, waar is zijn thuis en waar zijn de camera’s? En wat hebben Kylie Minogue en Eva Mendes hier in vredesnaam te zoeken?
Rutger: Wat. De. Fuck.
Boy: Inderdaad, maar ook: eindelijk weer eens een film die experimenteel durft te zijn.
Rutger: Ik dacht: ik ga weer eens onbevangen naar een film, kijk geen trailer, lees geen recensies, check niet IMDb of Rotten Tomatoes. Krijg ik dit! De vaagste film van het jaar. Mooi klaar mee.
Sara: Visueel spannend was het wel, ik vond de openingscène erg mooi.
Rutger: Ja, die bioscoopzaal vol slapende mensen. Dat getuigde ook van zelfspot. Of was het juist kritiek op de ingedutte filmindustrie?
Sara: Misschien verwees het naar de ingedutte carrière van Leos Carax, aangezien hij al tien jaar geen film had gemaakt?
Boy: Het was ook een soort tussendoortje schijnbaar, deze film. Al z’n andere projecten kwamen niet van de grond.
Rutger: Tussendoortje? Dus wat voor mij een broodje kaas is, is voor hem een chateaubriand?
Boy: Exactement, je bent Fransman of je bent het niet.
Sara: Voor een tussendoortje is het net iets te monumentaal.
Boy: Misschien is een tussendoortje het verkeerde woord, want monumentaal is de film op een bepaalde manier zeker. Een man die elf rollen speelt en aan Grote Thema’s geen gebrek.
Sara: Ik kende zijn eerdere werk niet goed en dan gaan bepaalde dingen in de film aan je voorbij. Hij gebruikt figuren uit zijn andere films, waardoor deze ‘experimentele’ film nog onbegrijpelijker wordt.
Rutger: Serieus? Gelukkig, nu voel ik me wat minder dom.
Boy: Dan moet je zeker niet meer over deze film gaan lezen. Nadat ik ‘m gezien had, was ik benieuwd wat er zoal over is geschreven en werd ik doodgegooid met de talloze referenties die erin zitten. Of zouden zitten, volgens die schrijvers. Bloggers. Comments op bloggers.
Sara: Zoals? Ik bedoel, welke referenties?
Boy: De meest hilarische vond ik Pixar’s Cars. Ander voorbeeld was de horrorfilm Eye without a face uit de jaren zestig, daarin heeft de actrice die de chaffeuze speelt blijkbaar een belangrijke rol.
Rutger: Ja, nu word ik echt een beetje pissig. Dit is precies het probleem met dit soort extreem absurde of abstracte kunst: je kunt er achteraf lekker een betekenis bij verzinnen. Terwijl dit voor mij gewoon twee uur totale bullshit was. Ik moest soms wel gniffelen, maar vooral om mijn eigen hulpeloze situatie.
Boy: Toen je gedwongen werd om twee minuten lang naar een stijf mannelijk lid te kijken bijvoorbeeld, haha.
Rutger: Nou, hij was niet in close-up, en wat mij betreft mogen er naast tieten en de sporadische vagina wel wat meer penissen in beeld – zie Michael Fassbender in Shame. Daar ben ik heel feministisch in. Al heb ik het vermoeden dat dit een kunstlul was.
Sara: KUNST. Maar serieus, ik denk hoe conceptueel een film (of iets anders) ook is, het moet op beide niveaus werken en ook iets betekenen, zonder voorkennis. En op dat vlak was dit best een lastige film.
Rutger: Ja, dat zeg je heel mooi! Daarom vind ik Mulholland Drive van David Lynch bijvoorbeeld ook onbegrijpelijk, maar toch fascinerend en geweldig omdat de afzonderlijke scènes wel sterke kleine verhaaltjes vertellen, in plaats van alleen maar ‘kijk dit eens raar zijn’. Het einde van deze film, met die apen, dat is gewoon raar-om-het-raar.
Boy: Lynch is een meester in het opbouwen en vasthouden van spanning. Daar kan Leos Carax een puntje aan zuigen. Aanvankelijk vond ik de film fantastisch, omdat hij gewaagd is en vooral in het begin zowel grappig als intelligent, maar gaandeweg zakt de spanningsboog helaas in.
Sara: Ik haakte af toen Kylie Minogue zingend haar rol ging vertolken. Dat is iets wat ik echt never ever hoef te zien. Verder is het inderdaad een grappige film, met een tragische maar wat onduidelijke boodschap, waarmee Carax ons vooral aan het lachen wil maken. Het verhaal van acteurs die je kan inhuren voor het echte leven, is mooi. Hoewel ook wat populair de laatste tijd, met films als Alps en Synecdoche, New York.
Boy: Ik vond het ook sterk hoe hij de alsmaar verder ontwikkelende technologie becommentarieert. Niet door gekke science-fiction, maar door de acteurs af en toe met weemoed over die goeie ouwe tijd te laten praten, toen camera’s nog grote zichtbare objecten waren.
Rutger: Dat idee is inderdaad mooi. Die hoofdrolspeler is in feite zo vergroeid met zijn beroep als acteur en de camera’s zijn zo onzichtbaar geworden, dat ‘het spel’ en ‘het leven’ door elkaar gaan lopen. Maar van Synechdoche, New York begreep ik ook geen reet. Misschien ben ik toch gewoon een proleet.
Sara: Dat rijmt. Maak er een liedje van.
Boy: Hahaha. Nog een laatste ding dat me opviel trouwens: limousines, die zijn in zwang. Ook Cosmopolis speelde zich bijna geheel in zo’n groot wit metalen monster af. Iconen van grootsheid, geld en glamour.
Rutger: Boy, nu ben je geen haar beter dan die bloggers! Kun je ook wel zeggen dat er de laatste tijd opvallend veel mensen met pistolen schieten in films.
Boy: Ik kan er niks aan doen. Deze film... ik moet... betekenis... duiding... Aarrrgghhh.
