Asset 14

Get Out

Get Out is een doorslaand succes; de film, het regiedebuut van Jordan Peele (bekend van sketch comedyduo Key & Peele) breekt record na record. Het is een eigentijdse film die racisme in de VS aan de tand voelt en verpakt in een spannende horrorfilm. Ella Kuijpers, Julius Koetsier en Djai Kalicharan bezochten Get Out en bespreken waarin de film slaagt, en waarin niet.

'Het is belangrijker dat mensen zwarten zien in andere dan in stereotype rollen'

Ella: Ik heb de hele tijd met samengeknepen billen gezeten. Ik ben geen thrillers gewend.

Julius: Ik wel, maar deze was bijzonder spannend.

Djai: Het was nogal meedogenloos hoe deze film met schrikreacties omgaat.

Ella: Ik hou niet zo van enge dingen, maar ik kan wel tegen geweld of schrikacties. Hier waren ze alleen wel heel heftig.

Julius: Die jump scares vond ik het enige waarin regisseur Jordan Peele wat minder bedreven is. De schrikmomenten moesten het vooral hebben van een loeiharde viool als er iemand langsloopt. Daar heb ik weinig mee.

Ella: Een personage dat onverwacht in de keuken staat is anders niet zo schrikwekkend, het waren inderdaad de violen.

Julius: Wat ‘ie wel goed doet, is dat voortdurende gevoel oproepen dat er iets niet klopt, zonder dat daar bewijs voor is. Zoals in Rosemary's Baby of Invasion of the Body Snatchers. Maar dan explicieter gekoppeld aan een sociaal probleem.

Ella: De blikken zeiden genoeg denk ik. Die bewezen dat er iets niet klopt.

Julius: Ja, maar daarmee ga je niet naar de politie: ‘Alle andere zwarte mensen in dit huis kijken raar’.

Ella: Dat klopt, maar Chris, de hoofdrolspeler, had al lang kunnen vertrekken. Ik miste ruggengraat.

Julius: Wanneer had ‘ie dan weg moeten gaan?

Ella: Ik denk al op dag één. Als iemand me tegen mijn wil in zou hypnotiseren was ik meteen vertrokken. En al helemaal als een tuinman recht op je af komt gerend. Jullie niet?

Djai: Die tuinman zou me zeker te denken geven maar hij wist nog niet zeker of hij gehypnotiseerd was of dat het alleen maar een droom was.

Julius: Ik weet niet zo goed wat ik zou doen in Chris' situatie. Je wil niet meteen vijanden maken van je nieuwe schoonouders. Bovendien weet hij niet dat ‘ie in een horrorfilm zit. Vonden jullie het trouwens meer horror of meer komedie? Daarover verschillen de meningen nogal.

Djai: Komedie.

Ella: Ik denk ook komedie; ik had meer horror verwacht maar er werd smakelijk gelachen in de zaal.

Djai: Ik zie het als een manier om zonder te beleren een belangrijk onderwerp aan te kaarten. Ik voelde de pijn van Peele.

Ella: Ja dat heeft hij goed gedaan, door juist thriller te gebruiken als tegenhanger. De vorm social thriller is onverwacht. Omdat thriller vaak om de vorm gaat, maar bij deze film juist de inhoud het belangrijkste was. Of heb ik te weinig thrillers gezien om dat te kunnen zeggen?

Julius: Hij staat wel heel sterk in de traditie van sociale thrillers, maar die hebben we sinds de jaren 70 inderdaad niet veel meer gezien.

Djai: Voor sommige jongeren in de bioscoop was het onderliggende vraagstuk niet duidelijk.

Julius: Voor sommige volwassenen ook niet – ik hoorde tegen het einde mensen in de zaal zeggen dat het ‘racistisch tegen blanken’ was.

Ella: De vorm trekt wel bezoekers. Die worden dan onverwacht geconfronteerd met de inhoud.

Djai: Maar als hun lezing dan racisme tegen blanken is, werkt het averechts.

Julius: Voor die mensen wel. Maar goed, die blijf je houden.

Ella: Hoe zou je het als racisme tegen blanken kunnen lezen? Omdat alle blanken in de film als racisten worden afgespiegeld, terwijl niet alle blanken racistisch zijn?

Djai: De slechte aard van blanken zou je uit deze film wel kunnen concluderen.

Julius: Laat ik niet te veel weggeven, maar tegen het einde verandert de film van een horrorfilm in een soort seventies blaxploitation-actiefilm, waarin een zwarte held de witte onderdrukkers een kopje kleiner maakt. Er werd toen ook veel gejuicht in de zaal.

Djai: Door blanken?

Julius: Met name door zwarte kijkers. Het was denk ik de meest diverse zaal die EYE ooit gehad heeft.

Djai: Ik ben blij dat we in Nederland nog niet zo een verstarde discussie kennen. Maar dit is wel de belevingswereld van een Afro-Amerikaan.

Julius: Ik denk dat een versie van dit verhaal zich ook in Nederland had kunnen afspelen. Je zou veel moeten veranderen, maar in de basis speelt hier hetzelfde.

Djai: Wellicht wel. Maar ik vermoed dat de wrok dieper zit in de VS.

Ella: Het speelt overal denk ik. Overal is racisme voelbaar, maar het wordt op verschillende plekken anders geuit. Dat het zo is doordrongen in samenlevingen wordt in de film duidelijk wanneer de ouders enorm duidelijk willen maken dat zij níet racistisch zijn.

Julius: Ik vroeg me toen meteen af, wanneer ik me zo heb gedragen?

Ella: Als het geen punt is, waarom benoem je het dan? Dat is het gekke. Ze vertellen Chris dat ze weer op Obama zouden stemmen als ze konden, maar dat zouden ze niet zeggen als hij blank was.

Djai: Dit zijn de belangrijkste vragen die de film stelt. Het opsommen van prestaties en prijzen aan het begin is daar ook een voorbeeld van.

Ella: Ja, het is heel pijnlijk om Chris’ reactie daarop te zien. Hijzelf lijkt namelijk niet te snappen waarom ze zo geforceerd niet racistisch willen zijn.

Julius: Het grappigste pijnmoment was voor mij wanneer de vader vertelt dat Jesse Owens, door in Berlijn op de Olympische Spelen goud te halen, Hitlers ongelijk over de superioriteit van het Arische ras bewees. Die focus op het zwarte lichaam, in plaats van de zwarte ervaring, daar doet Peele veel moois mee.

Ella: Ja dat viel me ook op! Daarmee wil hij misschien laten zien dat het hele probleem om uiterlijk draait, om een kleur.

Djai: Het zijn oude associaties en veronderstellingen uit het tijdperk van de slavernij die nog steeds het oordeel over zwarten bepalen, en die probeert hij op de schop te nemen. Ik vraag me af of hij daarin slaagt?

Julius: Voor mij wel. Op een cruciaal moment vraagt Chris: “Why black people?” Hij krijgt dan een onvolledig antwoord. Maar die vraag zette me wel aan het denken. Volgens mij wil de film dat we het antwoord zelf invullen.

Ella: Dat lijkt me inderdaad de kern van het verhaal. Ik denk dat die vraag bij iedere bezoeker wel is opgekomen.

Djai: Gewoon een gedachte: zou je met zo'n film wellicht meer bereiken voor het veranderen van vooroordelen als je hier een rijke zwarte familie white trash zou laten afslachten?

Julius: Dat zou een totaal ander verhaal zijn.

Djai: Wat ik bedoel is dat het volgens mij belangrijker is dat mensen zwarten zien in andere dan in stereotype rollen.

Julius: Ik ben het met je eens dat er meer verschillende rollen voor zwarte personages zouden moeten zijn, maar dat dit niet zo is, ligt niet aan Get Out.

Ella: Ik denk dat het beide kan. Als je in een film een duidelijk verschil maakt tussen ‘de blanken’ en ‘de zwarten’, dan lijkt me dat genoeg. Misschien is de rol die dan wordt gespeeld van ondergeschikt belang? Het lijkt in deze film niet zozeer te gaan om het gedrag van de personages, maar om het feit dat de ze elkaar als ‘verschillend’ zien. Het bieden van rolmodellen wordt in Get Out niet geprobeerd.

Julius: Ik vind dat Get Out wel een rolmodel biedt, met hoe Chris zich aan het einde gedraagt. Dan wordt ‘ie een ouderwetse blaxploitation-held. Dat was niet oorspronkelijk het plan. Het verhaal was anders vóórdat Trayvon Martin werd vermoord, want toen had Peele het al geschreven. Maar toen kwam de discussie over politiegeweld op gang en vond Peele dat zijn film geen underdog nodig had, maar een held om voor te juichen. En in die zin dus een rolmodel.

Ella: Daarin is hij inderdaad een rolmodel.

Get Out is:

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 1

Antropoloog op de barricades
(David Graeber, 1961 - 2020)

Jonathan Luger eert de helaas te vroeg overleden antropoloog-activist David Graeber, door onder andere terug te blikken op Graebers inspirerende optreden bij de Maagdenhuisbezetting. Lees meer

 Nee, jijbakt er niets van!

Nee, jijbakt er niets van!

De in Los Angeles geboren illustrator Sebastian Eisenberg woont sinds kort in België. Hij ervaart hoe het is om de Amerikaanse verkiezingen vanuit Europa te volgen. Lees meer

Hard//talk: het nieuwste EU-migratiepact houdt ongelijkheid in stand

Het EU-migratiepact versterkt ongelijkheid

Het nieuwe EU-migratiepact is geen ‘oplossing’ voor het ‘probleem’ van migratie. Lees meer

 Kerkgangers gaan viraal

Kerkgangers gaan viraal

Voor fervente kerkgangers is het te hopen dat het virus zich deze maand niet van zijn vrome kant laat zien. Lees meer

 Kolven tegen corona

Kolven tegen corona

Vanaf volgende week wordt de moedermelk van zo'n 7500 oud-coronapatiënten opgehaald. Die bevat antistoffen, en is dus een perfect ingrediënt in - bijvoorbeeld - ijsjes! Lees meer

 Inktviswijsheid

Inktviswijsheid

Gaat de inktvis ons een pijnstillend medicijn leveren, beter leren plannen of de oorzaken van autisme blootleggen? Lees meer

Trialoog: Antebellum

Antebellum

Onze redacteuren durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt. Lees meer

 Zij kozen níet voor deze mannen

Zij kozen níet voor deze mannen

Over iets meer dan vijf weken mogen de Amerikanen ja zeggen tegen een van deze mannen. Illustrator Veerle van der Veer toont ons de mensen die dat eerder níet deden. Lees meer

 The Notorious RBG is niet meer

The Notorious RBG is niet meer

Illustrator Pirmin Rengers maakte dit prachtige portret ter ere van Ruth Bader Ginsburg, de Amerikaanse opperrechter die afgelopen vrijdag overleed. Lees meer

 'Zijn we al thuis?' vragen 14.000 vluchtelingen in Nederland

'Zijn we al thuis?' vragen 14.000 vluchtelingen in Nederland

Maar liefst 14.000 asielaanvragen zouden nog voor het eind van 2020 behandeld moeten zijn, zo is de doelstelling van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Lees meer

Nostalgische saus

Nostalgische saus

Onze maatschappij kent momenteel veel nostalgische oplevingen. Kunstenaar Sandra Mackus betrapt zichzelf erop dat ze in haar werk ook met het verlangen naar vroeger speelt. Hoe blijft ze authentiek en oprecht? Haar recept is verbluffend simpel. Lees meer

Heimwee in het Heilig Land - een triptiek 1

Heimwee in het Heilig Land

Lies Defever passeerde de muur tussen Israël en Palestina, en ontmoette twee volken met heimwee naar de toekomst. Lees meer

Over nostalgie en camp - smijt je waardeloze parels uit het raam

Over nostalgie en camp - smijt je waardeloze parels uit het raam

Wat hebben nostalgie en camp met elkaar van doen? Rijk Kistemaker kwam erachter dat deze twee fenomenen nauwer verbonden zijn dan we in eerste instantie misschien denken. Een essay over de troost van het abjecte en de overdaad, van schorseneren en Meryl Streep, van de glitters en parels in een gezamenlijke queercultuur. Lees meer

Automatische concepten 44

Op weg naar andere relatie- en woonvormen

Een romantische relatie die niet wordt getypeerd door exclusiviteit of samenwonen, wordt opeens een vrije ruimte om op onderzoek te gaan en zelf te creëren, aldus Babet te Winkel. Lees meer

Filmtrialoog: De Beentjes van Sint Hildegaard

De Beentjes van Sint Hildegard

Onze redacteurs zagen het speelfilmdebuut van Herman Finkers als acteur en scenarist, een sympathiek liefdesverhaal dat desalniettemin de nodige pijn niet schuwt. Lees meer

 Eet je bord leeg!

Eet je bord leeg!

De Chinese president Xi Jinping heeft de aanval geopend op voedselverspilling in zijn land. Lees meer

 Geef mij mijn (waan)zin

Geef mij mijn (waan)zin

Illustrator Rueben Millenaar ziet het kookpunt van de onvrede om de coronamaatregelen steeds dichterbij komen. Lees meer

Tempo Doeloe -

Tempo Doeloe - Verbonden met een omstreden verleden

De jaarlijkse herdenking van de capitulatie van Japan in 1945 roept bij Vivian Mac Gillavry gemengde gevoelens op. Als tweede generatie oorlogsslachtoffer groeide ze op met nostalgische verhalen over Tempo Doeloe, maar vindt ze de steeds luider klinkende kritiek op het koloniale verleden terecht. Een essay over het omgaan met een koloniaal verleden in je familie, verbintenis voelen en je eigen gedachten daarover vormen. Lees meer

 Eén televisiedoorbraak, alstublieft

Eén televisiedoorbraak, alstublieft

Realityknaller Big Brother komt terug, en er is beslist geen tekort aan aanmeldingen. Lees meer

Filmtrialoog: Der Fall Collini

Der Fall Collini

Redacteurs Ruby Sanders, Rosanna Baas en Oscar Spaans togen naar de bioscoop om Der Fall Collini te zien, een rechtbankthriller met een verrassende inkijk op een onderbelicht stukje naoorlogse geschiedenis. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan