Asset 14

Frances Ha

Frances Ha volgt de 27-jarige Frances (Greta Gerwig), die met haar beste vriendin in Brooklyn woont, en zonder veel succes een carrière als danseres nastreeft. De film volgt haar terwijl de toch al niet zo stevige fundamenten onder haar bestaan langzaam in lijken te storten. Wat vinden Julia, Sanne en Rutger van deze hipster-Amélie in houthakkersbloes, wiens leven soms griezelig veel op dat van hen lijkt?

Julia: Kennen jullie dat, verliefd zijn op je vrienden?

Sanne: Ja! Ik heb een paar jaar in een soort sitcom-situatie geleefd, met twee jongens in een heel smerig appartement. We hadden een oude Nintendo en mijn beste vriendinnen kwamen regelmatig langs om tot vier uur ‘s ochtends Super Mario-competities te houden. Maar ik associeer dat soort dingen vooral met mijn studententijd, die nu toch echt wel achter me ligt.

Rutger: Ik herkende wel heel erg dat je zoveel van elkaar houdt dat je er onzeker en competitief van wordt. Je bent de beste vrienden, maar voelt je tegelijk niet echt bij elkaar op je gemak. Raar is dat.

Julia: Frances en haar beste vriendin Sophie worden door iemand omschreven als “een lesbisch stel dat geen seks meer heeft”. Vriendschap kan zo intensief zijn. En hartverscheurend. Ik ben in mijn leven tot nu toe vaak degene geweest die het uitmaakte, in ruil voor echte verkering. Ik wil niet overdrijven, maar er zijn tranen gelaten.

Sanne: Ja, ik ook. En dan kwam ik later met hangende pootjes terug.

Rutger: Nee, bro’s before hoes. Sowieso.

Sanne: Laat je vriendin het niet horen, Rutger.

Julia: Bullshit. Ik ben twee keer verloofd geweest met een beste vriendin, maar het is toch gewoon een stilzwijgende tijdelijke overeenkomst. Hoes gaan voor. In de onsterfelijke woorden van John Legend: Friends may come and they may go / but through the years I know / I will stay with you.

Sanne: Nou… ik heb wel eens meegemaakt dat al mijn vriendinnen mijn vriendje een klootzak vonden. Op dat moment realiseerde ik me opeens hoe diep dat gaat, want toen het erop aankwam koos ik niet automatisch voor de liefde. Ik bedoel, relaties zijn toch altijd onzeker, en als je niemand meer hebt om met hangende pootjes naar terug te keren als je hart gebroken is – wat dan?

Rutger: Jongens, dit was precies mijn probleem met de film. Het was allemaal herkenbaar, maar te herkenbaar. Onze eigen verhalen zijn net zo interessant, maar daarvoor had ik niet naar de film gehoeven. Ik had liever anderhalf uur met jullie gepraat.

Sanne: Wij hadden een beter script over onze levens kunnen schrijven dan: “En toen woonde ik samen met een vriendin en toen weer ergens anders en toen ging ik naar Parijs en toen ging ik een dansvoorstelling maken EINDE.”

Julia: Maar dan blijft bij mij het knagende gevoel over: “Heb ik eigenlijk wel meer te vertellen?” De leegheid van dit verhaal is wel confronterend. Want ja, de wereld staat in brand, maar ik maak me ook een stuk meer zorgen over mijn creatieve carrière die nog moet beginnen... oh God daar ga ik al. Ik ben gewoon ook zo’n personage. Blegh.

Rutger: Noah Baumbach maakt mumblecore: extreem realistische films met een nadruk op natuurlijke dialogen en alledaagse gebeurtenissen. Ik heb Greenberg en The Squid and The Whale (gebaseerd op de scheiding van zijn ouders) ook gezien. Die waren ook al zo saai. Op zich vind ik het semi-autobiografische vet: kijk naar Woody Allen, en nu Lena Dunham en Louis CK. Maar als je geen goede grappen kunt maken of scherpe dialogen en situaties schrijft die het niet-bijzondere toch bijzonder maken, is het gewoon saai.

Julia: Eh, maar waarom wilde je dan per se naar deze film?

Rutger: Ik dacht dat Greta Gerwig, zijn nieuwe vlam en de hoofdrolspeelster, een goede invloed zou hebben. Zij speelde in de meest ongemakkelijke seksscène ooit, in Greenberg. Maar eigenlijk had ik al uit allerlei interviews geconcludeerd dat ze een vreselijk pretentieus en zeikerig stel zijn. SORRY, oké?

Sanne: Nou ja, Adam zat er in. Van Girls. Die heerlijke t-shirtloze timmerman.

Julia: Het is oké. Ik had mijn vrienden ook al lang niet gezien. Nu hoef ik ze de komende maand ook niet te bellen.

Sanne: Om niet over alles heen te kotsen: het begon heel leuk en licht. En ik heb ook wel gelachen. Ergens halverwege stortte het een beetje in, maar ik vond de herkenbaarheid van sommige scènes wel bijzonder.

Julia: En de manier waarop we New York zagen. Niet groots en meeslepend of rauw, maar huiselijk. Vooral buiten en in de metro. Een geloofwaardige plek.

Rutger: Toevallig zag ik net dit artikel op The Onion. Jezus, $1200 per maand aan huur! Dromen zijn duur. Wat ik me trouwens afvraag: zijn we echt zulke zeikerds? En zo dom? Ik hoorde een oudere vrouw naast me de hele tijd zuchten: “Doe nou niet... Neehee!” Dat vind ik soms ook vervelend aan Girls, dat het voor oudere generaties zo makkelijk wordt gemaakt om ons te lui en naïef te vinden. Terwijl dat ook meevalt.

Julia: Shit, ja. Zo had ik het nog niet bekeken. Vandaar dat ze zich totaal niet bezwaard voelen om hun hele pensioenplezier op ons af te wenden. Stelletje geboefte. Oproep aan alle filmmakers: stop ermee twintigers neer te zetten als redelijk humoristische naïeve narcisten! We krijgen een minderwaardigheidscomplex! Bovenop onze depressies en besluiteloosheid! Teken hier de petitie!

Sanne: Wij als generatie zijn nog te jong om echt een thema te hebben, dat is het probleem. Over een paar jaar komen wellicht de Irak-comedy’s en de Justin Timberlake-biopics. Maar nu hebben we gewoon nog geen verhaal. Want mumblecore of niet, een verhaal moet wel ergens over gaan. Ik zat gewoon te hopen dat Frances overreden of verkracht zou worden. HIV! Wat dan ook.

Rutger: Ja maar dan zou ze waarschijnlijk weer ironisch overreden of verkracht worden. Er meteen over bloggen en zeggen dat het haar deed denken aan een of andere Franse cultfilm. Op feestjes opscheppen: “Ik ben net verkracht en het viel tegen.”

Sanne: Met haar houthakkersbloes.

Julia: In een – overigens zeer positieve - recensie van De Volkskrant wordt Frances gekarakteriseerd als een “typisch verwend kindmens van eind twintig, die vooral zichzelf moet vinden”. Raakte Frances Ha misschien toch een gevoelige snaar bij ons?

Rutger: Misschien was het voor de recensent allemaal nieuw, maar ik kende dit verhaal al voordat ik de film had gezien. En volgens hebben wij wel meer dan dit te vertellen Sanne, juist óók over dat niet-weten. Kijk maar naar Oh Boy, de veel betere zwart-wit-Berlijn-versie van Frances Blah.

Sanne: Om heel eerlijk te zijn draag ik zelf ook wel eens een houthakkersbloes.

Rutger: Ik heb zin om weer eens naar Berlijn te gaan.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer

Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer

Automatische concepten 50

Eigen haard is fijnstof waard?

Bijna een kwart van de fijnstofuitstoot in Nederland wordt veroorzaakt door houtkachels. Daarmee zijn ze de voornaamste bron van uitstoot. Lees meer

Voltooid Herstelde Tijd 1

Voltooid Herstelde Tijd. Voorbij de schaamte rondom slachtofferschap

Beelden die we doorgaans te zien krijgen van intiem geweld zijn vaak oppervlakkig en sensationeel. Tessel ten Zweege deed mee aan het kunstproject van Lara van Gaalen, dat laat zien dat het ook anders kan. Lees meer

Nieuws in beeld: Jongeren zijn moe en moedeloos

Jongeren zijn moe en moedeloos

Illustrator Simcha van der Veen zag het al in haar eigen vriendengroep, en haar vermoeden wordt nu steeds vaker in de media bevestigd: jongeren staan massaal op omvallen. Lees meer

Hard//talk: Er schuilt een superkracht in autisme

Er schuilt een superkracht in autisme

Autisme wordt vaak gezien als een ingewikkelde afwijking. Sofie Hees vraagt zich af wie bepaalt wat normaal is. Het is tijd voor meer neurodiversiteit. Lees meer

Nieuws in beeld: Zij speelt met kanker (en wint)

Zij speelt met kanker (en wint)

Na de dood van een goede vriend en mentor, besloot een Tsjechische speltheoreticus haar kennis in te zetten in de strijd tegen kanker. Lees meer

Maken worsten echt de man?

Maken worsten echt de man?

De mannelijkste manier om direct bij te dragen aan een duurzame planeet is het vermijden van dierlijke producten. Maar voornamelijk mannen vinden de overstap naar een veganistisch dieet lastig. 'Echte' mannen eten immers vlees, toch? Tijd om met die genderverwachtingen te spelen, vindt Esther Lamberigts. Lees meer

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Telt iets als informatie als het voor de meeste mensen onleesbaar is? Alma Apt las de dichtbundel ‘Garments against Women’ van Anne Boyer. In die bundel legt zij een relatie tussen naaien en boekhouding: goede informatie hoeft net als een naaipatroon niet altijd transparant te zijn. Lees meer

Hard//talk: THIS IS MY PARK

THIS IS MY PARK

Kun je als vrouw wel stellen dat een park voor jou is? Marthe van Bronkhorst ziet in de billboards van Beyoncé meer verkooptruc dan feminisme. En stelt: het feminisme is er nog lang niet. Lees meer

Filmtrialoog: I am Greta

I am Greta

Documentairemaker Nathan Grossman portretteert Greta Thunberg tijdens haar missie om de ernst van klimaatverandering te laten doordringen bij politieke leiders. Lees meer

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Vrouwen in films reageren soms onverschrokken of ronduit agressief op het seksisme dan hun ten deel valt. Dat is spannend en zelfs bewonderenswaardig, al blijft geweld in het echte leven ongewenst. Toch kunnen we van deze films iets leren, aldus Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee. Lees meer

Nieuws in beeld: Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Illustrator Rueben Millenaar is blij dat de avondklok vanavond ingaat, al zou hij wel graag zien dat we meer aandacht hebben voor de mensen die onder de maatregel lijden. Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers