Misschien wel interessant. Oh nee, gewoon irritant." /> Misschien wel interessant. Oh nee, gewoon irritant." />
Asset 14

Cosmopolis

Regisseur David Cronenberg maakte Cosmopolis, naar het gelijknamige boek van Don DeLillo. Een futuristische film over een jonge miljonair die een dag lang in een limousine door een stad rijdt, op weg om zijn haar te laten knippen. Hij lijkt echter vastbesloten om alleen maar slechte beslissingen over zijn fortuin en leven te nemen. In combinatie met de chaos en ellende die hij op zijn pad tegen komt - waaronder een presidentiële stoet, antiglobaliseringsprotesten en de begrafenis van een beroemdheid - werkt hij zichzelf gedurende de dag steeds verder in de nesten.

Noor: Hoeveel mensen liepen er bij jullie de zaal uit?

Emma: Veel, ik denk wel acht.

Noor: De hele film was één groot symbool. Eén groot, vervelend en leeg symbool.

Emma: Ze spraken wel in mooie zinnen, vond ik.

Noor: Ja, maar die had de regisseur rechtstreeks uit het boek van Don DeLillo gekopieerd. Dat boek schijnt heel goed te zijn.

Hiske: Maar dit script sloeg nergens op. Nu werden het semi-pretentieuze zinnen die net niet op elkaar aansloten. Het leek geschreven door een groep eerstejaars filosofiestudenten die voor het eerst aan de paddo's zijn. "I feel located totally nowhere. But what is location?"

Noor: Haha, ja. "People will not die, they will drown in a stream of information."

Hiske: In de context van een boek kan ik me voorstellen dat zoiets mooi is, maar opgedreund door de hoofdrolspeler van Twilight is het echt om te janken.

Noor: Jij zat ook een beetje te huilen zag ik.

Hiske: Ja, uit wanhoop. Ik was bang dat de film nooit zou ophouden en ik voor altijd in die bioscoopzaal zou moeten blijven.

Emma: Maar hebben we dan niets geleerd? Een beetje?

Noor: We hebben geleerd over het falende kapitalisme.

Emma: Maar dat wisten we toch al? Die massaprotesten zijn er nu ook gewoon. Live, op straat. Dus wat dat betreft is deze film niet futuristisch genoeg.

Noor: Weer allemaal lege symbolen.

Hiske: Ja! Met dat dialoog waarin ze ratten met de munteenheid vervangen. "Wat als we zouden betalen in ratten?" Argh...

Emma: Je voelde echt dat de filmmakers vonden dat ze daarmee een gouden greep hadden gedaan. Echt zo tongue in cheek, dat ze daar meteen vijf vervolg-grappen op maakten. "Heb je vijf ratten voor een dollar?"

Hiske: Ook weer zoiets waarvan je misschien twee seconden denkt "misschien wel interessant", en dan: "oh nee, niet interessant, maar gewoon irritant". Het boek was misschien heel visionair, het is uit 2003. Daar kun je nog van zeggen: wauw, toen al een voorspelling van de financiële crisis. Maar deze film is van ver daarna, en dan kun je toch wel iets opwindender doen dan iets met dode ratten en de leegte van het grote geld?

Emma: Het is ook in zekere zin interessant, qua tijdsbeeld, dat het gaat over iemand die ontzettend bang is voor virussen. Die obsessief met zijn gezondheid bezig is, die zich steeds zorgen maakt over de veiligheid van zijn kogelvrije, gepantserde auto. Die obsessief elke rare plek op zijn lichaam in de gaten houdt. Die dokter zei over die moedervlek: "Let it express itself." Oftewel: laat het los. Maar hij is al te ver heen met zijn neuroses.

Hiske: Ik kon me van bepaalde scènes eigenlijk wel voorstellen dat ze in het boek grappig of opwindend zijn, maar in de film sloegen ze dood. Die Robert Pattinson deed het ook gewoon niet goed. Hij leek een soort jonge Robocop, maar dan met nog minder emoties.

Emma: Denk je dat dat de opdracht van de regisseur was? "Héél weinig emoties, Robert!"

Hiske: Haha. "Néé Robert, minder emotie! Je voelt te véél! De mensen moeten zich op geen enkele manier met je kunnen identificeren." Zijn doodenge vrouw kreeg waarschijnlijk hetzelfde advies.

Noor: Ja. wat was dat ook! Zij was dan zogenaamd de meest pure en serene vrouw op aarde. Met huidskleur-jurk en blond doorschijnend haar. Een dichteres, natuurlijk, die zich verliest in een boekenwinkel. Wat een cliché. "Kijk, kille miljonair: boeken, die hebben emotie, daar kan jij niet bij."

Noor: Op het einde schoot hij ook 'een gat in zijn hand'.

Emma: Oh, haha, dat snap ik nu pas.

Noor: Paf! Weer een symbolisch symbool.

Hiske: Hahahaha, maar dat is in het Engels helemaal geen uitdrukking! Ze hebben dus speciaal voor het Nederlandse publiek een lege metafoor erin geplaatst. Dat is dan wel weer sympathiek.

Emma: Alles was mogelijk. Het is een absurde film met een hoofdpersoon met Heel Veel Geld. Er kon dus van alles gebeuren, en toch deed hij niets interessants!

Noor: Ja, precies. We waren net zo verveeld als hij. Het publiek dacht hetzelfde als de hoofdpersoon: "Nou en?"

Emma: Dat had hij ook lekker voor zichzelf kunnen houden.

Noor: Ik las dat Robert Pattinson tegen David Cronenberg zei dat hij het script eigenlijk niet echt begreep. Toen zei de regisseur: dat komt nog wel. Dus dat krijgen wij straks ook naar ons hoofd geslingerd. Misschien zijn we wel te dom.

Hiske: Hahahaha, nou FUCK YOU DAVID CRONENBERG. Zijn we uitgepraat? Ik ga jam maken.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer