Asset 14

Baby Driver

Baby Driver, de nieuwe film van regisseur Edgar Wright (Shaun of the Dead, Scott Pilgrim vs. the World), werd in de bioscoop gezien door eindredacteuren Jozien Wijkhuijs en Dorien Vrieling, en social-media guru Matthijs Valent. Ansel Elgort speelt Baby, een getaway driver voor een beruchte misdadiger. Als het hem lukt om zijn 'one last job' succesvol af te ronden is hij vrij om met zijn liefje richting de noorderzon te rijden.

Jozien: Ik zet ondertussen even de soundtrack aan, want… de soundtrack!

Matthijs: Ik ben tegenwoordig overal tien minuten te vroeg omdat ik altijd de soundtrack op heb staan.

Dorien: Ik wist meteen bij Jon Spencer Blues Explosion: dit ga ik tof vinden.

'Ik heb hele dagen de Harlem Shuffle in mijn hoofd'

Jozien: Ik heb volgens mij de hele film de rest van de zaal zitten irriteren met 'OEH! WELK LIEDJE IS DIT OOK ALWEER!'

Dorien: Welk nummer luisteren jullie het meest?

Jozien: Neat Neat Neat van The Damned.

Matthijs: Ik betrap mezelf erop vaak te beginnen met Barry White. Dan stap ik toch wat soepeler op m’n fiets.

Jozien: Niks mis mee!

Dorien: Ik heb hele dagen de Harlem Shuffle in mijn hoofd. En het shufflet ook zo heerlijk door het huis. En daarna Focus, want dat zijn Nederlanders. Dus daar moeten we trots op zijn.

Matthijs: Deze film heeft me aangespoord mijn autoradio (en mijn auto in het algemeen) te repareren. Wat denken jullie, is dit de strakst gemonteerde film ooit? Er zat geen enkel flauw moment in de film. Alleen adempauzes.

Jozien: Ik herinner me momenten dat ik dacht: hier is de montage echt precies raak! Wel dacht ik soms: ik zie wat je daar doet, en ik ben er eigenlijk tegen, maar wat een lekker muziekje zit eronder zeg. Maar mag ik een stelling poneren? Zonder deze soundtrack was Baby Driver gewoon een beetje een domme actiefilm geweest, toch?

Dorien: Oeh, scherp. Maar je kan 'm bijna niet zonder de soundtrack zien. Want de muziek is een cruciaal onderdeel, doordat de scènes zo met de ritmes zijn verweven.

Matthijs: Zou je een Tarantino-film zonder muziek kijken?

Dorien: Nou ja, Tarantino heeft ook nog dialogen en grapjes

Jozien: Die zaten hier ook wel in! 'He puts the Asian in home invasion'.

Matthijs: Goud.

'Alles moest kapot en daar houd ik wel van'

Jozien: Ik dacht, als ik ga navertellen waar ‘ie over ging: dit is ie-de-re actiefilm ooit. Auto’s, boeven, vrouwen, et cetera. Maar dat gevoel had ik niet na het kijken.

Dorien: Nee, omdat ‘ie zo reteswingend is. Ik vond de hoofdrolspeler (acteur Ansel Elgort, die Baby speelt) ook sterk trouwens.

Matthijs: Goed gecast, net zoals het meisje, Debora (gespeeld door Lily James).

Jozien: Bij haar dacht ik: wie ís dat ook alweer? En toen ineens dacht ik halverwege: Shelly uit Twin Peaks! Maar dat kan niet.

Matthijs: Ja! Is het een zus? Die moeten verwant zijn.

Jozien: Geen idee, volgens mij niet. Maar los daarvan vond ik haar echt goed.

Dorien: Zij waren de enige twee niet-kluchtige figuren als ik erover nadenk, Debora en Baby. Maar ik genoot eigenlijk ook wel van al die stripfiguren, Don Draper en z'n smatje.

Matthijs: Allemaal erg jaren vijftig, niet?

Jozien: Jon Hamm! Erg jaren vijftig ja. Goede kleuren op de muren ook steeds.

Dorien: Het was ook fijn om naar te kijken allemaal. Kleurrijk.

Matthijs: Deze film is de suikerspinversie van Drive. Die leunde ook erg op de muziek, voor een jaren tachtigsfeertje.

'Kunnen we er trouwens nog een La La Land-vergelijking tegenaan gooien?'

Dorien: Ik herinner me een jaren negentigfilm met achtervolging, The Chase, waar ook goeie muziek in zat. Wel eentoniger, veel punk. Maar die film was verder veel saaier. Dat was met Charlie Sheen, die een meisje ontvoert.

Matthijs: Was dat geen docu, toevallig?

Dorien: Vonden jullie het aan het eind te kluchtig worden?

Jozien: Ik was er even bang voor. Maar het viel me uiteindelijk mee.

Dorien: Het hielp dat de vaart erin bleef.

Jozien: Zijn break-down-moment (geen spoiler) vond ik ook origineel en heerlijk destructief. Alles moest kapot en daar houd ik wel van.

Dorien: Die garagescène was wel tamelijk over de top, maar ik had er toch wel lol in.

Jozien: Weet je wat ik vet vond: al die kleuren in de wasmachines. Ik werd heel blij van die wasmachines. Er zat in elke machine een andere kleur.

Dorien: Oh dat heb ik helemaal gemist! Ha, goede reden om nog een keer te gaan. Kunnen we er trouwens nog een La La Land-vergelijking tegenaan gooien?

Matthijs: Die heb ik niet gezien. Er is iets aan een film die La La Land heet en bedolven wordt onder Oscars waarvan ik een vreemde jeuk krijg.

Jozien: Ik heb hem ook niet gezien.

Dorien: Och jongens, verstandig. Ik had daarbij dus ook zoiets verwacht als bij Baby Driver, zo'n film als een meeslepende trip met te gekke muziek, en dat viel vreselijk tegen.

Matthijs: Ik had eerlijk gezegd ook weinig verwachtingen van deze film. Bij de trailer denk je, deze film gaat véél te hard proberen om cool te zijn. Alhoewel: Radar Love. Daarom wilde ik toch wel gaan kijken.

Dorien: Ik ook, dat helpt! Ik wist alleen: actiefilm, goeie muziek, Jon Hamm, en dat vond ik genoeg reden om te gaan.

Jozien: Jon Hamm! (Ik zeg gewoon af en toe even z'n naam)

'Is deze film eigenlijk een aanrader voor mensen die niks met muziek hebben?'

Matthijs: Kunnen we gelijk even een pleidooi voor Jon Hamm als de nieuwe Indiana Jones erin fietsen? Als we dan toch bezig zijn.

Jozien: Ja! Wel met baard. Zonder baard is ‘ie een beetje te vierkant. Voor Indiana Jones dan.

Dorien: Wow! Ik hoor nu pas die rare scattende kabouter aan het eind van Hocus Pocus van Focus.

Jozien: Zo leer je nog eens wat over onze vaderlandse popgeschiedenis. We hebben Jamie Foxx nog helemaal niet genoemd. Wat zegt dat over zijn rol hierin?

Dorien: Ik vond hem wel vermakelijk. Maar blijkbaar niet overdreven memorabel, nee.

Jozien: Maar zonder hem was het wel saai geweest in de auto, aangezien JON HAMM de hele tijd zat te snavelen met zijn meisje, Darling. En haar pistool voor haar moest herladen. Dat vond ik lichtelijk irritant: staan ze samen te schieten, moet hij haar pistool herladen. Ze zou toch allang dood zijn geweest als ze dat niet zelf kon?

Dorien: Ja, dat is debiel. Is deze film eigenlijk een aanrader voor mensen die niks met muziek hebben?

Matthijs: Nee.

Jozien: Nee, want als actiefilm is het niets bijzonders.

Matthijs: De muziek is zo bepalend voor het ritme van de scènes en zo verweven met de film, dat je ze echt niet los kan zien. Een doof persoon kan deze film wel overslaan.

Dorien: Maar iemand met tinnitus dan weer niet.

Matthijs: Die mogen de zaal nooit verlaten.

Jozien: Oh, nog even een waarschuwing voor mensen die (net zoals ik) net een auto-ongeluk hebben gehad. Ik ben een paar keer weggedoken.

Matthijs: Dat lijkt me een pittige zit.

Jozien: Het ging wel hoor. Alleen ik zat iets minder rustig in m'n stoel dan normaal.

Matthijs: Ik kreeg dus heel veel zin om te gaan scheuren, alleen is mijn autoradio, en nu ook de accu dus stuk.

Jozien: Oh nee! Ik zou echt niet zonder autoradio kunnen!

Dorien: Muziek kunnen luisteren in de auto was een van mijn drijfveren om mijn rijbewijs te halen. Dat is echt het allerfijnst. Ik ga het best op Creedence Clearwater Revival en dat soort dingen.

Jozien: En zingen.

Matthijs: Ik ben bang dat als ik ga zingen de wielen eraf vliegen; het is een auto uit ‘92.

Jozien: Ik heb vanmiddag Strong Enough van Cher gezongen in de auto. Dat was echt een feest.

Dorien: …met AUTOtune.

Matthijs: Lekker.

Baby Driver is:

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer