tickets
Asset 14

Mektoub, My Love

Niets beter dan in de zomerhitte afkoelen in een donkere bioscoopzaal. Alhoewel, afkoelen? De nieuwe film van Abdellatif Kechiche, regisseur van La vie d'Adèle, is sensueel, warmbloedig en hormonaal. Eindredacteuren Jozien Wijkhuijs, Nils von der Assen en Mathijs Hoogenboom lieten zich drie uur lang meevoeren met Amin, Ophélie en pasgeboren lammetjes.

Nils: Jozien, wat is je eerste gedachte?

Jozien: Dat de liefde kut is en ik nog een zak chips wil. En ik voel me alsof ik op vakantie ben geweest. Van te voren dacht ik: drie uur! Maar ik had het laatste uur wel echt nodig. Ik vond het begin best beklemmend, met al die mannen die als haaien om die meisjes heen zwermen. Vonden jullie het een goede film?

Mathijs: Eerlijk gezegd: nee.

Nils: Ik zat ook met die drie uur en toen kwam er na 30 seconden al een dampende – nogal lange – seksscène, en ik dacht: daar gaan we weer. Ik heb ook La vie d'Adele van deze regisseur gezien, dus 'vreesde' een porno-epos van drie uur.

Mathijs: Dat schijnt in zijn straatje te liggen, begreep ik?

Jozien: Ik dacht ook: oh nee, nu al. Eerst dacht ik dat hij dat expres deed. 'Oké, hier heb je mijn male gaze'.

Mathijs: Met die male gaze kreeg ik het idee dat het de bedoeling was dat ik die objectificatie zat werd, als een soort kritiek op man-vrouwverhoudingen in de Arabische cultuur. In dat opzicht was het geslaagd.

Jozien: Ja. Ik werd daar eerst heel ongemakkelijk van. Maar het was vet hoe de camera die oogbewegingen nabootste.

Nils: Dat vond ik de hele film door heel gaaf.

Mathijs: Maar… drie uur lang?

Nils: Ik heb geboeid zitten kijken. Vooral naar Amin en Ophélie. Die eerste scène tussen hen, dat ongemak, zij die nog natrilt, hij die nagloeit. En alles wat daarna komt.

Ik kende ook ooit een Ophélie; om gek van te worden

Jozien: Wist je dat ik heel laat doorhad dat hij haar wil? Terwijl dat voor anderen heel duidelijk was. Maar dat zegt misschien iets over mij.

Nils: Steeds vroeg ik me af: is hij nou echt verliefd op haar? Amin was best onpeilbaar. Maar laten komt het wel uit ja.

Mathijs: Ha, dat was mij wel vroeg duidelijk. You guys don't recognize love when you see it! Maar Amin was wel een stoïcijnse zwijger inderdaad.

Nils: Hij slaagt erin alle shit die hij om zich heen ziet weg te lachen, tót die zoenscène van Celine (het meisje dat hem het eerst opviel) en Ophélie (het meisje dat hem uiteindelijk gek maakt) – toen werd het hem te gortig.

Mathijs: Als het een film van anderhalf uur was, had ik hem zeer geslaagd gevonden. Op een gegeven moment had ik het wel gezien: jongemannen die zich misdragen en de meisjes die het weglachen.

Nils: De meisjes doen mee! Paringsdansen van twee kanten, wat mij betreft.

Mathijs: Ze doen eraan mee, maar laten het vooral over zich heenkomen.

Jozien: Je kunt Ophélie met moeite een slachtoffer noemen. Al zijn de mannen wel het meest aan het jagen.

Nils: Niet alleen de mannen nemen de rol van verleider op zich: ook de vrouwen een paar keer (in Amins geval bijvoorbeeld).

Jozien: Ja, ze gaat ook keihard vreemd, en dat is nog niet eens zo erg, maar ze praat dat zelf helemaal goed.

Mathijs: Klopt, het was niet volledig zwart-wit.

Jozien: Nee, dat is het mooie. Ik ben zelf al die typetjes weleens geweest: degene die niet doorheeft dat de jongen tegen wie ze klaagt verliefd op haar is. Degene tegen wie wordt geklaagd terwijl hij/zij zelf wil. Degene die denkt 'ach joh, dat zien ze niet'. Ik vond dat heel goed gedaan.

Nils: Haha, en ik dacht: ik heb al deze types wel een keer ontmoet! Ik herkende er veel in. Ik kende ook ooit een Ophélie; om gek van te worden.

Jozien: Precies. Ik had echt met Amin te doen op het eind.

Nils: Die lange scènes, trouwens. Dat lijkt wel echt iets van de regisseur. We hebben twee lammetjes geboren zien worden, god nog aan toe! Wel heel mooi.

Mathijs: Dat was absoluut prachtig.

Ik ergerde me ontzettend aan het gedrag van de mannen en de vrouwen, maar op het eind voelde ik toch die zomernostalgie

Nils: En er komt dus nog een canto no. 2, dan zullen die (naakt-)foto's die Ophélie Amin in het vooruitzicht gesteld heeft, wel verder uitgesponnen worden.

Mathijs: Dit was inderdaad canto numero uno. Het gekke was: ik ergerde me ontzettend aan het gedrag van zowel de mannen als de vrouwen, maar op het eind voelde ik toch die zomernostalgie.

Jozien: Dat had ik ook. Toch mooi. Qua muziek en beelden, die doen je erg naar het strand verlangen. Mag ik trouwens een domme vraag stellen? Wat is Mektoub?

Nils: Het betekent het lot. Het lot beslist binnen de liefde, zoiets.

Jozien: Meer de hormonen als je het mij vraagt, in dit geval.

Mathijs: Haha, evenmin te temmen Jozien.

Jozien: Ik had aan het einde het idee dat ze echt dronken waren. Ik vond het dronken-zijn heel goed gespeeld. Vooral van de actrice die Céline speelde.

Nils: Kan heel goed zijn dat ze echt dronken waren. Sommige scènes zijn zo lang dat niet alles gescript kan zijn; er komt vast improvisatie bij kijken. Er werd goed geacteerd. Naturel, geloofwaardig, juist ook door die lange scènes.

Jozien: Dat zie je in de eerste scène al, met die dialoog tussen Amin en Ophélie. En die zwemscènes! Die deden het hem helemaal voor me. Met die muziek eronder!

Nils: Ja. Dat willen we allemaal wel... Wát mooi was dat. Gister nog geluisterd.

Ik wil meteen weer naar het strand. (En terug naar Ophélie)

Jozien: Ik voel me dan wel een sukkel, door precies de reactie te tonen die de regisseur wil, maar soit. Dat neem ik dan maar voor lief. Het is immers juli.

Mathijs: Heel nostalgisch die scènes. Niets mis mee, om in de film mee te gaan toch?

Nils: Dat is prima. Ik wil ook meteen weer naar het strand. (En terug naar Ophélie).

Mathijs: Haha in love much?

Jozien: Was zij je favoriet ja? Om het even plat te zeggen: er was op dat vlak veel te kiezen. Niet in het minst om de korte broekjes.

Mathijs: Sorry, maar bij die broekjes zag ik gewoon een geile regisseur achter de camera staan.

Nils: Ophélie deed me denken aan een vroegere perspoonlijke favoriet, denk ik. Maar ze is wel manipulatief en losbandig en alles wat die moedertjes zeiden. Ik dacht – net als Amin – eerst dat ik Celine het leukst vond, maar Charlotte bleek meer naturel.

Jozien: Ja! Céline is gaaf, maar irritant. Dat ze de hele tijd op die schoot van die oom wil zitten. Dat vond ik misselijkmakend. Oké, ik ben helemaal voor vrije liefde. Maar die oom was iets te veel het stereotype van de vieze oom.

Nils: Een ouwe glijer ja. Ik ben benieuwd naar deel 2 hoor.

Jozien: Ik ben vooral benieuwd hoe je hier een deel 2 aan maakt. Behalve de verschrikkelijk duidelijke cliffhanger.

Nils: Wat, de laatste scène? Die vond ik wel lief juist. De twee die elkaar ‘verdienen’.

Jozien: Ja. Normaal ben ik niet zo hard over overspel in films, maar hier wordt er zo irritant over gedaan. Alsof de vrouw hier het gelijk aan haar kant heeft en iedereen die er wat van zegt z'n kop moet houden.

Mathijs: Is dat niet juist het mooie? Van de mannen verwacht je het en denk je 'ach ja typisch'. Maar van de vrouw is het opeens fout. Ik heb het idee dat de regisseur ons erg bewust heeft willen maken van onze eigen verwachtingen en van onze eigen blik.

Jozien: Dat is heel goed gedaan.

Nils: (En dan hebben we het niet eens gehad over het feit dat het een Tunesisch-Franse community is en er doorlopend wordt gerookt, gedronken en genaaid. Maar dat hoeft ook niet; helemaal geen zin in. Fijn dat het daar totaal niet over ging, ook in de film).

Jozien: Haha, inderdaad fijn dat we het daar niet over hebben.

Mathijs: Vind je dat een tegenstelling dan, die gemeenschap en dat gedrag? Volgens mij is het ook weer niet zo controversieel.

Nils: Nee, precies, goed dat het gewoon een gegeven is.

Mathijs: Maar het was wel een belangrijk element, die culturele houdgreep van moraal en zeden in een westers vakantieoord.

Jozien: Waar zijn ze eigenlijk? Niet in Nice. En niet in Parijs.

Nils: Een vissersdorp, las ik. (Maar dat moest ik dus opzoeken want het werd niet duidelijk).

Jozien: Eigenlijk wel prima dat het er niet toe doet.

Mathijs: Maakt het universeel of niet?

Nils: Ja. Gewoon een zomerhitteverhaal zoals we het allemaal wel kennen.

Jozien: Ga je naar deel 2, Mathijs?

Mathijs: Oh... Nee, ik ga niet naar deel 2. Nils sowieso wel, die heeft al een kaartje gekocht volgens mij.

Jozien: Ik ga mee.

Nils: Tot slot: van wie gaan we dromen?

Jozien: Moeilijk, aangezien iedereen z'n masker wel kwijt is. Laten we zeggen Amin, wel zo eerlijk. Of Céline, want... kom op.

Mathijs: Precies dat, als er iemand in mijn dromen welkom is, is het Amin wel.

Nils: En de lammetjes dan?

Jozien: DE LAMMETJES! Die wens ik een lang en gelukkig leven in de melkindustrie.

Mathijs: Lammetjes komen meestal in de vleesindustrie terecht, sorry.

Nils: Dit was ook een soort dansende vleesindustrie. Van drie uur.

Jozien: Maar ze waren in deze film in ieder geval gelukkig. Voor wat het waard is.

 

Mektoub, My Love is nu te zien met:

Mail

Redactie

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Lees verder Lees verder

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

RE: Kiezen voor rechts. De verslaglegging van Nederlandse media over de Britse verkiezingen

Kiezen voor rechts: hoe de Nederlandse media verslag deden van de Britse verkiezingen

Keuzes die Nederlandse media maken in hun verslaggeving pakken vaak uit in het voordeel van rechts. Dat belooft weinig goeds voor de verkiezingen van 2021 in het vooruitzicht. Lees meer

 Heilige hobby's

Heilige hobby's

Onze zoektocht naar bijzondere ervaringen begint religieuze trekjes te vertonen. Het nieuws in beeld door Katja Grosskinsky. Lees meer

Filmtrialoog: Star Wars: The Rise of Skywalker

Star Wars: The Rise of Skywalker

Redacteuren Else Boer, Jihane Chaara en Kiki Bolwijn zagen in het meest recente deel van de Star Wars-saga: The Rise of Skywalker, weinig dappere keuzes van de makers. Lees meer

 Jules Deelder: zwart-wit, maar levend in elke denkbare kleur

Jules Deelder: zwart-wit, maar levend in elke denkbare kleur

Vandaag is in het stadhuis van Rotterdam een condoleanceregister geopend voor Jules Deelder. Rob Worst bracht hem nog eenmaal in beeld zoals hij was: zwart-wit, maar levend in elke denkbare kleur. Lees meer

Hard//talk: Het woordenboek is de barricade van deze tijd

Het woordenboek is de barricade van deze tijd

De redactie van de Van Dale riep ‘boomer’ uit als Woord van het Jaar 2019. Voor Marte Hoogenboom het zoveelste bewijs dat de progressieve strijd in de eerste plaats een taalstrijd is. Lees meer

 Rusland de komende jaren bankzitter

Rusland de komende jaren bankzitter

Sporters uit Rusland die kunnen aantonen dat zij dopingvrij zijn en geen dopingcontrole gemist hebben, mogen bij de komende grote sporttoernooien wel meedoen, maar niet onder de Russische vlag. Het nieuws in beeld door Jente Hoogeveen. Lees meer

 Zedenpolitie onder vuur

Zedenpolitie onder vuur

Toen de politie vier zedenverdachten voor een reconstructie meenam naar de plaats delict, probeerden die de agenten te overmeesteren. Bij de schermutseling die volgde kwamen alle verdachten om het leven. Het nieuws in beeld door Rueben Millenaar. Lees meer

Filmtrialoog: The Third Wife

The Third Wife

Redacteuren Oscar Spaans, Jihane Chaara en Kiki Bolwijn zagen in de bioscoop hoe in het Vietnam van eind 19e eeuw, de 14-jarige May de derde vrouw wordt van Hung, een steenrijke en veel oudere grootgrondbezitter. Lees meer

Lieve Mark 2

Lieve Mark

Jan Hamstra sneed zijn kijk op Zwarte Piet in hout voor zijn beeldkritiek 'Lieve Mark'. Hij neemt ons in sneltreinvaart mee door de geschiedenis van raciale karikaturen, en drukt premier Mark Rutte op het hart dat hij zich meer in die geschiedenis zou moeten verdiepen. Lees meer

Hard//talk: Hoe (niet) te praten over mentale moeilijkheden

Hoe (niet) te praten over mentale moeilijkheden

Een label geeft een naam aan een ervaring, maar kan nooit een verklaring zijn voor waarom iemand, op dat specifieke moment in haar leven, die specifieke klachten heeft. Lees meer

Paw Patrol krijgt concurrentie

Paw Patrol krijgt concurrentie

De Australische hond Bear werd als puppy achtergelaten. Hij werd zelf gered, en sindsdien staat zijn leven in het teken van het redden van andere dieren. Het nieuws in beeld door Aida de Jong. Lees meer

Mannelijkheid en de giftige erfenis van Wolkers

Mannelijkheid en de giftige erfenis van Wolkers

Gijsbert Pols herleest Wolkers' meesterwerk Turks fruit, en moet constateren dat de roman niets waarmaakt van de bevrijding die hem wordt toegedicht. Een bewerkt hoofdstuk uit Pols' nieuwe essaybundel 'Het onhoudbare midden'. Lees meer

Automatische concepten 27

Ben je wel echt verslaafd aan je smartphone?

Dagelijks besteden we eindeloos veel tijd aan onze smartphones. Sommigen wijten dat aan een verslaving. Gatool Katawazi pleit ervoor dat we onze verantwoordelijkheid nemen voor dit gedrag, en spaarzaam om te springen met het woord 'verslaving'. Lees meer

 Vega Whopperwolf

Vega Whopperwolf

Alsof je een hongerige wolf aan de soja krijgt, zo kun je de prestatie van De Vegetarische Slager zien. Het bedrijf verovert langzaam maar zeker de Europese markt voor vleesvervangers. Het nieuws in beeld door Katja Grosskinsky. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan