Asset 14

Plastic rozen

Fakeweekcolumn: Plastic rozen

Ooit luisterde ik eindeloos naar het lied Quand les roses van de Belgisch-Siciliaanse mijnwerkerszoon Salvatore Adamo. Ik was al fan, maar met dit lied sloeg hij definitief een brug naar mijn hart. Het bezong de puurheid van de meisjes van weleer – een puurheid die het helaas had afgelegd tegen de gekunsteldheid van de meisjes ‘van vandaag’. Die waren, net als de rozen, van plastic geworden: Mais les roses d’aujoud’hui sont artificielles.

Niet geheel toevallig worstelde ik in die dagen met het besef dat ik, verlegen als ik was, niet kon tippen aan mijn brutalere concurrenten. Met hun zwart omrande ogen en vlotte maniertjes kaapten zij alle jongens voor mijn neus weg. Maar nu kwam Adamo mij troost bieden. Hij, de leukste man op aarde, verlangde terug naar meisjes zoals ik, ‘onopgemaakt van lijf en hart’ en daardoor in zijn ogen het meest aantrekkelijk!

Ik klampte me stevig aan zijn boodschap vast. In het studentenleven dat volgde probeerde ik mijn eerste vriendje welgemoed aan mij te binden door hem mijn dagboek te laten lezen. De daarin beschreven zielenroerselen zouden hem overtuigen van mijn reine hartje en mijn daaruit voortvloeiende eeuwigheidswaarde. Het tegendeel gebeurde. Een week later maakte hij het uit.

Rond die tijd moet ik mijn puurheid aan de wilgen hebben gehangen. Samen met een vriendin verkende ik de eindeloze mogelijkheden die zich, eenmaal slinks geworden, aan ons voordeden. Zo ontdekten we dat we bij sommige mannelijke docenten hoger scoorden wanneer we tijdens een tentamen een korte rok droegen, onze lippen zuurstokroze hadden geverfd en zwoel met onze ogen knipperden. Daarmee droegen wij onbewust ons steentje bij aan een beweging die dit soort mannen een halve eeuw later graag zou vierendelen, maar dit terzijde.

Nep. Fake. Aanstelleritis. Het bleken eenvoudige en effectieve wapens in de strijd om het vrouwenbestaan. Onder aanvoering van diverse rolmodellen leerde ik leuk te lachen, lief te kijken, grappig te praten en mooi te lijken. Daarnaast stak ik veel tijd en energie in allerlei uithangborden van mijzelf – huis, man, uiterlijk - tot het me de strot uitkwam.

Het begon met kleine dingen. Ik verlengde mijn haar met extensions en zag dat het niet goed was. Ik lachte hard om een flauwe grap, omdat ik nu eenmaal altijd om iemands grappen lachte, en hoorde plotseling hoe schel ik klonk. Ik stond me weer eens uit te sloven op een culinair hoogstandje en vroeg me af: waarom doe ik toch zo ingewikkeld? Voor wie?

Ineens begreep ik dat mijn nep-ik een veel te grote mond had gekregen. Ik herinnerde mij Adamo en besloot mijn ‘oorspronkelijke ik’, ook wel ‘het kind in mij’ genoemd, weer naar boven te halen. Een bijna onmogelijke klus, zo bleek al snel.

Maar weer bood Adamo troost. Rond zijn 60e verjaardag zat ik tegenover hem voor een interview. Onder de lamp die zijn oud geworden hoofd bescheen, glansde onmiskenbaar een haarstukje. Plastic rozen. Ook hij.

Ik stelde er geen vraag over. Je moet de helden van je jeugd niet ter verantwoording roepen. Zeker niet als het ook maar mensen blijken te zijn.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer