Natuurlijk is het tof om ambitieus te zijn en je doelen na te streven. Maar het is ook een beetje standaard en saai. Daarom een pleidooi voor het omgekeerde. Grandioos falen. Niets is zo lekker als een potje flink mislukken.
Iets waarin je bij uitstek kunt falen, zijn computerspelletjes. Om te beginnen natuurlijk omdat het je zo veel uren kost die je nuttiger had kunnen besteden, maar vooral omdat je op oneindig veel manieren kunt sneuvelen. En dan niet door in FarCry je pistool weg te gooien en recht op de vijand af te rennen, want dat is te gemakkelijk en telt niet. Lastiger is het al om met Sonic All Stars Racing het circuit achterstevoren af te leggen. Je moet het wagentje in spiegelbeeld besturen, mist alle goodies én je moet constant om het grote ‘WRONG WAY’ dat op je scherm knippert zien te manoeuvreren.
Een sim in een zwembad zonder trapje.
Maar het ultieme faalspel is The Sims. De oorspronkelijke bedoeling is dat je de Sims, je avatars, zo voldaan mogelijk laat zijn - iets wat in je eigen leven diametraal tegenovergesteld aan de hand is wanneer je een spel als de Sims aan het spelen bent. Nu, het schenken van voldoening aan een Sim is vrij simpel. Want wat willen deze Amerikaanse wezens? Een driezitsbank, gezellig behang op de muur, een plasma-tv en af en toe wat donuts. En plassen en douchen.
Vervolgens willen ze sociaal contact. Dat kan een grap tegen de buurman zijn, dansen rondom de stereo of een gesprek van exact drie minuten. Langzaam verschijnen er hartjes op het scherm en honksgewijs worden vriendschappen of zelfs liefdes verworven. Wanneer ze dan ook nog een baan hebben, kunnen ze hun huizen uitbreiden, duurdere vloerbedekking kopen. En meer elektronica. Want dat is het einddoel van het spel: een zo vadsig mogelijk huis met zo veel mogelijk troep.
Maar zo speel ik het niet. De bedoeling van de faalvariant is om de vriendelijke vrienden alles, maar dan ook werkelijk alles wat hun bithartje begeert, te misgunnen. Wil meneer een nieuwe televisie? Koop twaalf exact dezelfde kamerplanten en versper hem hiermee de weg naar de koelkast. Geen donuts meer voor Mr. Pretty Face. Mevrouw moet plassen? Stuur haar in avondjurk naar de buurman en wacht tot ze van ellende maar naast zijn tv plast.
Als er vliegen rond de poppetjes zwermen, geef ze dan géén douche of bad! Nee: wees brutaal tegen een vriend en laat ze drie nachten niet slapen. Koop kleren die ze misstaan, prop hun huizen vol nutteloze voorwerpen en laat de oven te lang aan staan. Spoedig ontstaat de eerste onrust: alle Sims zijn omringd door bruine damp en vliegen, naast bank en bed liggen pisvlekken, er zijn fikkies en de oververmoeide, hongerige Sims kunnen hun keuken niet meer in.
Maar wat nu zo onbevredigend is aan dit spel, is dat de Sim-wereld nooit werkelijk ontspoort. Brandjes gaan vanzelf uit en als je maar lang genoeg wacht is de pies ook weer uit de bank verdwenen. Als je je zelfs een paar weken niet met die lui bemoeit, blijkt dat ze in je afwezigheid stiekem helemaal bijgeslapen zijn!
Ik heb alles uit de kast gehaald om het ontwricht te krijgen, zelfs op maatschappelijk niveau door de woonwijk strikt te verdelen naar sekse en huidskleur in een poging spanningen te creëren door uitsluiting. Maar wat blijkt? Niemand gaat dood van ellende: hoeveel liefde ze ook mislopen, ze willen alleen maar tv kijken en douchen. Ik heb gefaald in het falen. Glansrijk.
Dit artikel verscheen in het kader van onze faalweek
