Asset 14

Evi Aarens is een troll

Evi Aarens is een troll 1

Het onder zorgvuldig gekozen pseudoniem neersabelen van andere auteurs en de jury van de Gedichtenwedstrijd is wel erg makkelijk, aldus Marthe van Bronkhorst. Dat geldt zeker voor een gearriveerde schrijver als Ilja Leonard Pfeijffer...

‘Je mag ook helemaal niks meer dichten in dit land.’ Dat moet dichteres Evi 'Ilja Leonard Pfeijffer' Aarens gedacht hebben na haar debuut Disoriëntaties in 2021, want sindsdien stort ze zich fulltime op het schrijven van kritieken, polemieken en roasts. De top 100 van de Gedichtenwedstrijd? ‘Inwisselbare schrijversvakschoolgedichten vol flaters', zo fileert de 22-jarige debutant ze in Neerlandistiek. (Voor mij als oud-schrijversvakschoolstudent stemt dat hoopvol: dan kan ik die wedstrijd ook winnen met flaters en al.) ‘Niet opzienbarend’, ‘nog beroerder dan de titel’, ‘dertien-in-een-dozijn’, Evi sabelt ze één voor één neer.

'Evi wie?' denk je nu, 'Wel van gehoord, nooit gezien.' Klopt. Evi Aarens is een poëte bij uitgeverij Cossee van 22 met een nepprofielfoto, die niet googlebaar is, sonnettenkransen schrijft en in internetrellen betrokken raakt. Gaat daar een boomerzoemer bij u af? Bij mij wel. Bakken vol intertekstualiteit en verwijzingen in haar sonetten moeten ons doordringen van het feit dat Aarens boeken gelezen heeft, veel ook, omgerekend toch decennia leeswerk. Ze zit stram in het metrum en is flink Bijbelvast. Kortom, je begint te vermoeden dat haar werken niet de pennenvruchten van Gen Z zijn.

Evi’s debuut kreeg allerlei prachtige recensies en zijzelf een gepubliceerde briefwisseling met Jeroen Dera. ‘Knap voor een debutant’ werd er geschreven, maar ís Evi wel een debutant?  Is zij niet gewoon een pseudoniem van een doorgewinterde literator? Sterker nog, is Evi niet gewoon Ilja Leonard Pfeijffer?

Dan is het een dieptrieste dress-up om in de literatuurkritiek buiten schot te blijven. Het staat iedereen natuurlijk vrij om onder pseudoniem te schrijven. Veel schrijvers, zoals Özcan Akyol en Lale Gül zouden dat zelfs om veiligheidsredenen kunnen overwegen. Sommige schrijvers zoals Jamal Ouariachi doen dat niet, krijgen een hoop bagger over zich heen, en incasseren dat. Evi niet. Een pseudoniem gebruiken, genderbenden en je leeftijd decimeren om wel te kunnen recenseren, maar geen kritiek te krijgen, dat is wel lekker opportuun. Het is een internettroll tot een persona verheven. Evi kraakt winnaars van de Gedichtenwedstrijd met naam en toenaam af. Ook het anonieme jurylid dat haar uiteraard verkeerd begrepen gedicht duidde, kreeg ervan langs. Vrij kinderachtig, maar een 22-jarige is dat misschien nog te vergeven. Onder het artikel stromen de steunbetuigingen voor Evi binnen, niet geheel ontoevallig van mannen op leeftijd.

Natuurlijk: leeftijd, geslacht en persoonskenmerken zouden niet uit moeten maken in hoe we elkaars werk beoordelen. En dat is nou juist het fijne van zo'n open inzendingen hanterende Gedichtenwedstrijd: hij is anoniem. Het was schrikken voor Evi dat ze die dus niet won, zo zonder naam. Ze is het niet eens met het winnende gedicht, ik ook niet, maar ze reageert mokkend, in plaats van leergierig. Soms is een winnend gedicht een werk waarin alle criteria van de juryleden samenkomen zonder dat het gedicht op één van die punten het extreemst uitblinkt. C'est ca. Evi Aarens is een erudiete snob die anoniem haat, omdat dat onder haar echte naam te veel publiciteit zou geven en dat durft ze niet. Een troll dus. Haar pseudoniem is ook nog eens in het buitenland opgegroeid en is zogenaamd een outsider hier in de scene - bicultureel dus, komt dat even mooi uit. Het persoonlijke, spoken word, parlando en de ik-vorm staan haar niet aan, maar een persona en een nieuwe ik die iets meer op Amara van der Elst lijkt, wel.

Mijn advies: ga slammen, Evi. De beste wint, of niet, volgende keer beter, dat is het mooie. Slam is niet anoniem en lekker subjectief in je voordeel. Al je medestanders kun je optrommelen om op je te komen stemmen.

Ik kijk ernaar uit je 22-jarige hand te schudden.

Beeld door Toa Heftiba via Unsplash.

 

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer