Asset 14

Leren lopen

Essay: Leren lopen

Daan Steinebach gaat op zoek naar de betekenis van ‘thuis’. In een drieluik essays wil hij voor Hard//hoofd de idee thuis verkennen, het omverwerpen, en dromen over een alternatief.

Aan de muur van mijn ouderlijk huis hing lang een foto van een landschap. Dreigend door de donkere wolken in zwart-wit, met op de voorgrond een weg van losjes gelegde keien die in de verte verdwijnt richting een eenzame boerderij in een eindeloze leegte van weilanden en heel in de verte een klein bos, geflankeerd door de dreigende watermassa van de IJssel. In de muur van die boerderij staat de naam van mijn familie gebeiteld, met voorletters van generaties voorouders. Die plek, langs de IJssel, is al eeuwen het thuis van mijn familie.

Als mij gevraagd wordt waar ik vandaan kom kan ik altijd nog naar die foto wijzen, geen paspoort nodig

Dat idee heeft iets machtigs. Niet op een sentimentele manier, met mij heeft die plek maar weinig van doen, op wat jeugdherinneringen na. Nee, het is abstracter, maar juist daarom persoonlijk: dat er een thuis is dat zowel mijzelf als de staat, Nederland, overstijgt. Precies door het concrete, die plek en geen andere, waar al mensen zoals ik woonden voordat ik bestond, of mijn ouders of zelfs mijn grootouders, voordat Nederland bestond, geeft mijn bestaan, zo veel later en heel ergens anders, grond onder voeten. Als mij gevraagd wordt waar ik vandaan kom kan ik altijd nog naar die foto wijzen, geen paspoort nodig.

Nergens is de staat verder weg dan daar, op die oude grond. Daarmee bedoel ik niet dat het een lege ruimte is, natuurlijk is dat ook Nederland en ligt daar ook wel ergens een paspoort in een la. Ook heb ik geen behoefte grootse conclusies uit mijn afkomst te trekken. Wat ik wil zeggen is veel eenvoudiger. Dat het leven doorgaat, ook al houden dingen op. De staat is ook maar een ding, even vergankelijk als de hamer die over het erf zwerft.

Insluiting is uitsluiting

Het idee voor deze essays ontstond tijdens het schrijven van mijn scriptie – over EU-burgerschap tijdens de vluchtelingencrisis. Ik ontdekte de machteloosheid van het Europese project tegenover de calamiteit van naakte lichamen die zich opdringen aan de poorten van Europa. De kosmopolitische belofte van de EU: een plaats voor iedereen (of eigenlijk is hij negatief: nooit meer uitsluiting), bleek volkomen betekenisloos nu echte uitgeslotenen zich meldden. Maar ik ontdekte ook dat het onmogelijk is om dit te begrijpen zolang je binnen de grenzen van het steriele juridische denken blijft. Het idee dat het recht een losse, onafhankelijke discipline is bleek tegelijkertijd ongelooflijk pretentieus en naïef. Steeds meer besefte ik dat dit geen oefening was in empathie met vluchtelingen, maar dat het over mij ging. Over mijn thuis, mijn leven.

Giorgio Agamben weet de crisis echt onder ogen te komen: leven en recht zijn niet meer van elkaar te onderscheiden, maar als een gordiaanse knoop met elkaar verward. Vluchtelingen (maar niet als enigen) representeren de groeiende kloof tussen geboorte en natiestaat. Het kamp is die kloof, een wanhopige poging de orde te herstellen. Agamben definieert het kamp niet aan de hand van de misdaden die er worden begaan, maar door de juridische structuur of eigenlijk de afwezigheid ervan. Het kamp als non-ruimte is een plek waar er daadwerkelijk geen onderscheid is tussen recht en leven: met elke handeling wordt beslist over het naakte leven van degenen die er in zijn gevangen. En daarmee, en dit is belangrijk, ook over hen die er buiten staan: elke uitsluiting is óók een insluiting, elke negatie ook een affirmatie, elke keuze voor ook een keuze tegen.

Mijn paspoort maakt evenzeer deel uit van het kamp als het prikkeldraad en de wachttoren

Het uitsluiten van de Joden was in die zin niet een daad van haat, maar een gruwelijke poging een zuiver Duits volk te produceren – een volk waarin geboorte en natie, bios en zoè, naakt en politiek leven weer samenvielen. En zo zijn de doden aan de Middellandse Zee, de erbarmelijke omstandigheden in azc’s, in de kampen in Turkije en Libanon, een vergelijkbare poging die verhouding te behouden. Onvergelijkbaar in praktijk met de kampen van de nazi’s, maar in hun politieke betekenis niet minder angstaanjagend. Maar het engste aan dit alles is het besef dat mijn paspoort, met het chique imitatieleer en het gouden opschrift evenzeer deel uitmaakt van het kamp als het prikkeldraad en de wachttoren. Het kamp vangt iedereen, we zijn allemaal vluchtelingen.

We zijn ons oude thuis definitief verloren. De oude categorieën van publiek en privé, biologisch en politiek leven, thuis en niet thuis zijn betekenisloos. De conclusie die zich langzaam opdringt is dat er geen weg terug is en dat de enige weg vooruit een nieuw begin is. Niet uit utopische hoop, maar omdat anders, zegt Agamben, het ‘politieke overleven van de mensheid’ niet denkbaar is.

We zullen moeten leren thuis te zijn buiten de staat. Het kamp en de vluchteling zijn de gruwelijke symbolen van het verlies van het thuis in de staat, maar misschien ook een aanknopingspunt, startpunt voor een weg vooruit. Als de verschroeide aarde na een vulkaanuitbarsting.

Giorgio Agamben stelt ‘aterritorialiteit’ voor: staten zonder ruimtelijke bepaling

Giorgio Agamben suggereert dat we, burgers, ‘onszelf moeten herkennen als de vluchtelingen die we zijn’. Hij stelt voor dat we in de plaats van het ius (het recht) van de burger uit moeten gaan van refugiem, het ballingschap, van het individu. In plaats van het ‘iedereen’ van de mensenrechten, een niemand, een niets. Dit lijkt misschien semantiek, maar is het niet. Territoriale staten zoals we ze kennen zouden verdwijnen. Agamben stelt ‘aterritorialiteit’ voor: staten zonder ruimtelijke bepaling en die dus tegelijk met andere staten bestaan in hetzelfde gebied. Jeruzalem als hoofdstad van zowel de Israëlische als Palestijnse staat, van twee door elkaar levende politieke gemeenschappen die elkaar niet bedreigen, maar aanvullen.

Wat er moet gebeuren is het los denken van natie, geboorte, territorium en staat. Met andere woorden: we zullen moeten leren te zijn wat we bij geboorte zijn: naakte lichamen. Zonder ons nog te identificeren met de staat. Patricia de Martelaeres advies te vertrekken als je het beu bent, op vakantie of voorgoed, zouden we ter harte moeten nemen. Niet door per se te verplaatsen, maar door het huis van de staat te verlaten.

Dat is niet eenvoudig. Het vraagt een herformulering van alles wat we dachten te weten. Niet alleen over politiek, maar over het leven zelf.

‘i am a thing’

In 2013 zat de Belgische acteur en regisseur Benny Claessens op een strand in Spanje. Vijf uur lang keek hij naar het strand, naar de spelende kinderen, een aanzoek, een poserend meisje op een rots. Hij vroeg zich af waarom hij wel zo lang naar een strand kon kijken en niet naar theater. In de notities In july 2013/I was in Spain die NTGent later zou publiceren opperde hij: ‘maybe because it left me alone/it allowed me to watch/i didnt have to relate’. Claessens besloot het strand naar het theater te brengen, wat resulteerde in Learning how to walk, een voorstelling die geen voorstelling is, geen drama, geen tragedie, maar ook geen experiment. Als het iets is, is het leven, ontdaan van alles.

Vijf volwassen mensen verschijnen op het podium van de grote zaal in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Op het podium ligt, in een decor dat een schouwburgzaal in Gent voorstelt, die verdacht op die in Amsterdam lijkt, een blok wit gips. Simpel, langwerpig. Eén voor één stappen de acteurs (‘acteur’ dekt in dit geval de lading niet, want er waren geen personages om te spelen) op het blok en springen eraf, eerst voorzichtig dan steeds enthousiaster.

Misschien een uur later: de vijf lopen samen over het podium en wijzen dingen aan in de zaal en benoemen het in hun eigen talen (Engels, Nederlands, Frans, Spaans, Ests).

Benny Claessens schrijft:

the consequence of western civilisation is probably
that in public
but also in private life
we play and pose a lot
i think playing might not be interesting
if most of reality consists of playing
then why should i play theater
and maybe theater is the place
to face an unbearable and unavoidable truth about us
a physical and concrete reality
flesh blood organs brain
all we are
and maybe the unbearable truth is that we are not more tha[n] that
“inside me there is no inner richness or world. i am a thing”

Learning how to walk is een poging opnieuw te beginnen. Zoals de delen heten: leren lopen, spreken, aanraken, alleen zijn (het podium was twintig minuten lang leeg), leren sterven. Al die dingen, van de meest basale handelingen tot de grootste thema’s worden als nieuw bekeken, als voor de eerste keer, als kinderen op een strand in Spanje.

Ik vergat vier uur lang dat ik in een theater was. Wat te zien was waren mensen, dingen, wezens van vlees en bloed.

Wat Benny Claessens, met Lara Barsacq, Elsie de Brauw, Lisi Estaras en Risto Kübar (ere wie ere toekomt) lukte is een ruimte creëren waarin niets nog vanzelfsprekend is. Het leven in haar eigen, eigenaardige vorm – alleen nog naakt bestaan, vrij van iedere norm. Het lukte ze om in de zeer genormeerde, formele omgeving van het theater het tegenovergestelde te bereiken. Naakt, uitgebeelde seks en de daar logisch op volgende plas, jezelf wassen in teilen; allemaal op het podium voor publiek. Het was binnen het stuk provocerend noch schokkend. Zonder normen is het niet mogelijk om geschokt of geprovoceerd te worden. Immers: waarom dan? Ik vergat vier uur lang dat ik in een theater was. Wat te zien was waren mensen, dingen, wezens van vlees en bloed. Niets meer. Geen performance, maar leven.

Het duidelijkst werd dit na het stuk. Er was geen einde met applaus, slechts de mededeling dat het stuk voorbij was en Lara Barsacq die, gehuld in een grote lap, de zaal in liep met een microfoon. Ze ondervroeg het langzaam vertrekkende publiek. Buiten het feit dat dit confronterend was – iemand die zojuist nog naakt over het podium liep stond nu, nog bijna even naakt, voor me en drukte een microfoon in mijn gezicht en vroeg me haar performance te beoordelen – was er nog iets anders. Toen de lap even van haar borst viel, die even daarvoor met de rest van haar lijf nog in het volle zich was geweest, verontschuldigde ze zich met een giechel. Schaamte, verontschuldiging: de norm was weer in werking gesteld. De betovering was verbroken, de lichten waren weer aan. De performance was weer begonnen.

We moeten leren leven zoals we zijn, het politieke, ethische, publieke leven niet te onderscheiden van het onzegbare, fysieke leven

We moeten weer leren lopen. Leren leven zoals we zijn, het politieke, ethische, publieke leven niet te onderscheiden van het onzegbare, fysieke leven. Stoppen met de performance, alleen maar bestaan. Veel meer dan wat losse gedachten heb ik niet, maar misschien is dat genoeg. Terug naar de oude grond, vergeten dat je in een theater bent. Het is een begin, misschien het begin van hoop. Als dat alles is wat we hebben in een donkere wereld, hebben we al heel veel.

Mail

Daan Steinebach (Utrecht, 1995) is schrijver en begint het liefst over alles een discussie. Hij studeert internationaal recht, eerder Nederlands recht en filosofie.

Eline Schipperen is in het dagelijks leven enorm gefascineerd door de mens. Waarom doen we wat we doen? En wat heeft dit voor invloed op de samenleving? Als illustrator verwerkt ze deze fascinaties in haar werk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Nieuws in beeld: Met afstand de raarste kerst

Met afstand de raarste kerst

Illustrator Loes van Gils blikt vooruit op een afstandelijke kerst. Lees meer

Diversiteit in het academisch curriculum

De 'pure gaze' van de witte wetenschapper

Grâce Ndjako neemt ons mee langs schrijvers en denkers uit alle tijdperken die de academische wereld probeerden te dekoloniseren. Lees meer

Filmtrialoog: King of the Belgians

King of the Belgians

Een documentairemaker volgt de Belgische koning Nicolaas III op staatsbezoek in Turkije. Ondertussen splitst Wallonië zich in afwezigheid van de koning af van Vlaanderen. Lees meer

 Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag houdt het bij een kledingadvies

Minister Kaag (Buitenlandse Handel) hield deze week twee Kamermoties tegen, die ons in staat hadden moeten stellen de import te beperken van kleding die onder dwang is gemaakt door Oeigoeren. Lees meer

Een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech laten we zomaar aan onze aandacht ontglippen

Waarom laten we een cruciaal EU-wetsvoorstel over Big Tech zomaar vallen?

Na jaren van kritiek en waarschuwingen van klokkenluiders komt de Europese Commissie eindelijk met een wetsvoorstel over de macht en invloed van Big Tech. En wat gebeurt er? De grootste bedrijven lobbyen het voorstel gewoon van de baan. Kom op, media: reageer! Lees meer

 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan