Asset 14

Slagroom​belofte

Een tip over oordelen: Slagroom​belofte

Met enige regelmaat doe ik een belofte aan het kind dat ik niet heb. De meest recente belofte vond plaats toen ik chocolademelk verwarmde op mijn werk.

INT. FLEXWERKPLEK MET BAR. DAG

Een moeder en dochter komen binnen. Moeder: ergens tussen de veertig en de vijftig, dun, met een turquoise leren jasje en hip haar. Dochter: ergens tussen de dertien en vijftien, benen die lang zijn van het groeien (de rest van het lichaam zal nog een inhaalslag maken), spijkerjasje, blond haar in een staartje. De moeder vraagt of ze hier iets kunnen eten. We hebben alleen tosti’s. De moeder en dochter overleggen en besluiten een tosti te delen. Ze willen ook wat drinken. De moeder bestelt heet water met gember. De dochter bestelt een warme chocolademelk met slagroom.
De moeder kijkt naar de dochter, neemt haar in zich op, zoomt in: tenen, benen, buik, gezicht, tenen, benen, buik. Ze glimlacht en zegt: ‘Nou, je kan het hebben.’ Ze lopen naar een tafel en gaan zitten.

EINDE SCÈNE.

Misschien is het niet de opmerking zelf die het meeste steekt, maar de terloopsheid ervan. Binnen hun gezellige moeder-dochterdag zal het vast niet opvallen. De opmerking ligt besloten in een brei van gesprekken over cijfers, school, kleren en vrienden. Dat wil niet zeggen dat deze woorden niet zullen blijven hangen.

Het moet liefdevol bedoeld zijn: een trotse moeder, die kijkt naar haar mooie dochter, die bijna een vrouw is. Toch vormt zich in mijn hoofd het scenario hoe de dochter zich op een dag, jaren later, zal afvragen of ze iets dan wel niet kan hebben. Hoe ze iets waar ze naar verlangt, zal laten, omdat ze bang is om uit te dijen. Hoe ze zal denken dat schoonheid alleen te maken heeft met de vormen van haar lijf. Ik ben bang dat ze op een dag denkt dat alles wat ze heeft bereikt in het niet valt, omdat ze is aangekomen.

Ook ík ben een meisje geweest dat haar lichaam vaker als vijand dan als huis heeft gezien. Ik kan me niet herinneren dat iemand me ooit zei dat ik iets wel of niet kan hebben, maar ik sluit het niet uit. Er wordt zo vaak achteloos aan meisjes duidelijk gemaakt hoe belangrijk het is om mooi en slank te zijn. Ik hoef jullie niet te vermoeien met voorbeelden uit reclames, tijdschriften en televisie. Soms lijkt het alsof vaker wordt benadrukt wat we niet zijn, dan wat wel.

Dus doe ik een belofte aan mijn toekomstige kind, terwijl ik (extra veel) slagroom op de chocolademelk spuit. Ik beloof dat ik nooit zal beoordelen of mijn kind het wel of niet kan hebben, dat ik het goede voorbeeld zal geven door niet bang te zijn voor vet en suiker. Ik beloof dat ik altijd zal vechten voor het recht op warme chocolademelk voor iedereen, ongeacht postuur, leeftijd of geslacht.

Chocolademelk met slagroom zou onvoorwaardelijk moeten zijn, net als liefde.

 

  

Beeld: Bill Branson

Mail

Yentl van Stokkum is redactielid bij Hard//hoofd. Ze was ooit, op een blauwe maandag, kunstdocent in het middelbaar onderwijs. Nu schrijft ze theaterteksten, hoorspelen, poëzie en essay’s.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer