Asset 14

Een ongelukje in Niemandsland

Een ongelukje in Niemandsland 3

Terwijl ik dromerig uit het raam staarde en naar het geluid van de waterkoker luisterde, voelde ik pijn in mijn onderbuik, een spanningsgevoel. Ik wist precies wat dit betekende. Voorzichtig liep ik de trap op, richting de badkamer. Toen ik daar eenmaal verward aankwam, deed ik de deur op slot. Ik voelde schaamte, walging en onbegrip voor wat er met mijn lichaam gebeurde, maar er was niemand die het zag. Langzaam trok ik mijn bebloede pyjamabroek omlaag. Het begrip van ruimte en tijd veranderde opeens, er was niks lineairs aan deze gebeurtenis.

Ik ging snel op het toilet zitten en het bloed stroomde naar beneden, als een waterval. Het enige verschil was dat deze waterval niet over een buitengewone schoonheid beschikte, maar in teken stond van bevrijding. Er lagen meerdere bloeddruppels op de grond, die niet op menstruatiebloed leken. Met trillende vingers zocht ik in mijn bebloede pyjamabroek naar mijn telefoon om hem te sturen dat het voorbij was, het ongelukje. Ook mijn onderlip trilde. Vanaf nu zou ik terug mezelf zijn, of worden; de persoon die ik altijd wilde zijn, die ik misschien zelfs al was. Ik zou mijn dromen en ambities opnieuw nastreven, zoals ik hiervoor altijd had gedaan.

Mijn lichaam reageerde alsof ik iets verloren was, terwijl mijn hoofd het niet als verlies zag.

Ik wist niet zo goed wat ik moest doen. De dokter zei dat het bloeden zou meevallen. Ongeduldig staarde ik naar mijn telefoon, wachtend op een reactie van hem. Op mijn arm zat ook bloed, maar ik wist niet hoe het daar terecht was gekomen. Tranen van opluchting en verdriet rolden over mijn gezicht. Dit was mijn keuze, ook al voelde het dubbel. Mijn lichaam reageerde alsof ik iets verloren was, terwijl mijn hoofd het niet als verlies zag. Ik maakte mezelf wijs dat dit gevoel erbij hoorde. Nadat de vinkjes op WhatsApp blauw waren geworden belde hij me op.

‘Het komt allemaal goed,’ zei hij. ‘Je bent sterk genoeg om hier doorheen te komen.’

‘Het stopt niet met bloeden,’ zei ik huilend. Hoewel zijn stem vertrouwd aanvoelde, sloeg de paniek verder toe. ‘Ik weet niet of dit normaal is. In de abortuskliniek hebben ze niet gezegd hoeveel bloed ik zou verliezen. Wat moet ik doen?’

‘Probeer te kalmeren en luister naar mijn stem. Adem in, adem uit.’

‘Je bent niet hier,’ zei ik.

‘Ik ben hier.’

‘Simon, ik heb nog nooit zo veel bloed gezien,’ zei ik. Mijn stem was onherkenbaar. Terwijl ik de telefoon tegen mijn oor aanhield, probeerde ik met mijn andere hand wat wc-papier af te scheuren. Er gingen enkele minuten voorbij, maar ze voelden als uren. Ik bleef huilen. Er kwam geen woord of geluid uit mijn mond. Het maakte niet uit dat ik niks tegen hem zei. Hij hoorde mijn ademhaling via de telefoon, dat was het enige dat hij moest horen.

Dertig minuten lang belden we met elkaar, in stilte en zonder woorden. Het voelde onnatuurlijk aan omdat we normaal gesproken altijd veel aan elkaar vertelden. ‘Ik denk dat ik ga ophangen,’ zei ik. ‘Ik voel me duizelig, dus misschien moet ik beter even iets eten of drinken.’

‘Ben je zeker?’

‘Ja, het komt goed. Het is voorbij.’

‘Ik bel je straks terug,’ zei hij.

‘Oké.’

Hij had me natuurlijk die dag niet meer teruggebeld, terwijl ik rekende op zijn steun. Heel de avond lag ik met pijnlijke krampen in bed. Urenlang staarde ik naar het witte plafond en probeerde ik te begrijpen wat er de afgelopen zes weken met mijn lichaam en identiteit was gebeurd. Zijn carrière kreeg die dag voorrang en ik gunde het hem. Hij, een befaamde journalist, moest een interview afleggen met een Franse acteur. Een kans die hij niet kon laten schieten. Daarom had ik hem laten weten dat hij niet op de dag van de abortus aanwezig moest zijn. Het was een oneerlijke uitspraak van mij, want ik wilde niets liever dan zijn aanwezigheid. Bellen was onze middenweg. Een kinderwens, dat komt later wel, dit was slechts een ongelukje.

Toch voelde ik me alleen in deze gebeurtenis en de pijn was ondraaglijk. Tegelijkertijd voelde ik me opgelucht en werd de wereld weer groter. Hij lag niet naast mij, dus probeerde ik mezelf te omhelzen. Mijn handen lagen op mijn buik en ik dacht terug aan ons telefoongesprek. Misschien hoopte ik op een zachte omhelzing of fysieke geruststelling van hem, zonder erom te vragen. Met een paar pillen is alles weg te werken. Dat wat zes weken in me groeide voelde geen seconde of dag goed aan. Ik kon er niet vreugdevol over praten, zoals mensen die graag zwanger willen worden. Het maakte me bang en onzeker. Ik wilde net als hij ook carrière gaan maken, ooit, binnenkort. Daarom koos ik ervoor om het niet te houden.

Het was onze angst om onze dromen en ambities te verliezen door een liefdevolle of ongelukkige samensmelting van een ei- en zaadcel.

Toen ik alleen in bed lag realiseerde ik me dat onze liefde was gestopt. De liefde die we jarenlang in kleine studentenkamers hadden gecreëerd. Ik dacht terug aan het moment dat we urenlang in bed lagen en we over elkaar heen rolden, zo onschuldig. We hielden tot in de late uren van de nacht conversaties over het oneindige bestaan, over de grote schrijvers en over hoe de wereld zich in schoonheid verder ontplooide, zoals de binnenkant van een bloem. Een ongelukje zoals dit kwam nooit in ons op. Het was onze angst om onze dromen en ambities te verliezen door een liefdevolle of ongelukkige samensmelting van een ei- en zaadcel. We verloren elkaar uit het oog omdat we niet wisten hoe we met dit ongelukje moesten omgaan. Onze kwetsbaarheden werden aan de kant gezet, dat was een grote vergissing.

Ondertussen werd het buiten donker en de straatverlichting ging aan. Het nietszeggende plafond werd voor één dag mijn beste vriend. Ik dacht aan het verhaal van Peter Pan, die voor altijd gevangen zat in zijn eigen jeugdigheid. Leven in Niemandsland, dat is de plek waar verloren zielen ronddwalen. Gooi die verloren zielen in het water en laat ze een paar uur dobberen, zodat ze weten wat echte angst is. Angst om je identiteit te verliezen door een keuze die je wel of niet kan maken. Een vlaag van vermoeidheid viel over me heen.

Vanaf dat moment keek ik anders naar de wereld, die zich in mijn gedachten verder uitstrekte. Een klein ongelukje met een grote impact, dat was het. Ergens hoopte ik dat deze gebeurtenis onze liefde zou versterken, maar we slaagden er niet in om onze diepste gevoelens en emoties tegen elkaar uit te spreken. Een buitengewone opluchting ging gepaard met verdriet en gemis naar een onbekend terrein.

Na een halfuur begon de pijnstiller die ik had ingenomen te werken. Ik wilde deze dag achter me laten. Terwijl ik op mijn telefoon naar het tijdstip keek, zag ik dat Simon een bericht had gestuurd: ‘Het spijt me dat ik er vandaag niet was.’

Mail

Stefanie Gordin (zij/haar) is een filosoof (in wording), een zelfzekere cinefiel die duizend-en-één-films wil kijken, én een vrolijk mens.

Stefanie Gordin

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Jochum VeenstraHoofdredacteur
  • Mark de BoorderUitgever
het laatste
illustratie van een meisje in een tent waarin ze leest en veel spullen om zich heen heeft staan, in contrast met de paarse lucht buiten

De magen zagen bleek in dit licht

'Ik heb een onstilbare behoefte mensen van hier te ontmoeten / op zoek naar een bewoonbare waarheid.' De gedichten van Angelika Geronymaki worden bevolkt door bietjes, bralhonden en bulderende koeien: lijfelijke poëzie die je voelt en proeft. Lees meer

Illustratie van een vrouw die een deur opent en daarachter een wereld van verschillende kleuren ziet

Rust Roest

Met dit verhaal waarin surrealisme en de werkelijkheid op een poëtische manier in elkaar overlopen, won Chris Kok de Debutantenschrijfwedstrijd van Editio. Lees meer

Kamer aan zee

Kamer aan zee

Twee mensen ontmoeten elkaar: de een werkt in een hotel en de ander wordt niet vaak tegengesproken. Wat volgt zijn een strandopgang, cocktails en een gedeelde sigaret. Lees meer

Met welke zin begin ik de laatste zinnen?

Met welke zin begin ik de laatste zinnen?

Vivian Mac Gillavry schreef een reeks korte verhalen over de vragen waarmee we achterblijven vlak na de dood van een dierbare, van 'Wanneer besloot hij dat hij gecremeerd wilde worden?' tot 'Welke schoenen zijn gepast voor de uitvaart?'. Lees meer

Mijn buurjongen 1

Mijn buurjongen

"In hun vriendschap waren ze onaantastbaar, als een groep soldaten voor een veldslag." Een kwetsbaar kort verhaal van Lars Meijer waarin tractors worden opgegeten, kleedkamers vol stoom hangen en geheimen worden ontdekt. Lees meer

Rode sloffen

Rode sloffen

Soms begint het afscheid nemen al voordat het verlies er is. Een kort verhaal van Werner de Valk over het afscheid nemen, het gesprek daarover aangaan, en wat te doen met alles dat achterblijft. Lees meer

Meander (maar ook weer wel)

Meander (maar ook weer wel)

In het park achter het huis van haar ouders staat een plakkaatje met een gedicht van Marte Hoogenboom, dat ze schreef toen ze nog anders heette. Zo nu en dan gaat ze erlangs om het te herlezen, maar of ze er ooit écht naar terug kan? Lees meer

Stemvorken

Stemvorken

Hoe onderzoek je lesbische aantrekking als je eerste kennismaking daarmee porno is, gericht op een mannelijke fantasie? Met ‘Stemvorken’ won Leonore Spee Het Rode Oor 2022, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Ongewerveld

Ongewerveld

Kan erotiek ook schuilen in pijn, verdriet en kwetsbaarheid? Met ‘Ongewerveld’ won Jori(k) Amit Galama de juryprijs van Het Rode Oor 2022, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Koeman

Koeman

Een kort verhaal van Jan Wester over een veeboer die op papier alles bezit, maar zich niet thuisvoelt in zijn eigen kudde en op zoek is naar een eenheid. Koeman was niet van land, niet van gras. Door de zolen van zijn laarzen was hij afgescheiden van zijn aarde. Hij had ze weleens uitgeschopt, op... Lees meer

 1

"En opeens denk je aan hun lichamen" vertaalde gedichten in samenwerking met Poetry International

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via een bundel of op een podium? Achttien studenten
illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van
de achttien dichters van het 52 ste  Poetry International Festival dat vandaag van start gaat. De studenten komen
net als de dichters uit de hele wereld. Uit Vietnam, Oekraïne, Moldavië of Mexico, Polen, de
Verenigde Staten of hier uit Nederland. Lees meer

Meer dan een werkwoord

Meer dan een werkwoord

De stem in Nora’s hoofd laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen. “Ik vraag me af of het haar bedoeling was dat ik nu zo weinig lichaamsvet over heb dat zelfs een kussen de pijn van het zitten niet verzacht.” Als verdoving en controle ten koste gaan van haar relaties en gezondheid, stelt Nora zich die ene belangrijke vraag: is dit het waard? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Sluit je nu aan en ontvang jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel