Foto: See-Ming Lee

If you can take a dick, you can take a joke." />

Foto: See-Ming Lee

If you can take a dick, you can take a joke." />
nieuwsbrief
Asset 14

Echt gay

Tracy Morgan, een vrij controversiële en humorloze komiek, die in Nederland vooral bekend is van zijn rol als Tracy Jordan in 30 Rock, kwam afgelopen juni flink in opspraak omdat hij tijdens één van zijn optredens had gegrapt dat hij zijn zoon zou neersteken als deze homoseksueel zou blijken te zijn. Er volgde een massale hetze, en een publiek mea culpa van de heer Morgan. Maar het was niet het einde van het verhaal. Afgelopen week publiceerde Vibe Magazine een interview met rapper T.I. waarin het volgende stond:

Mail

"Man, I will say this, the funniest joke I ever heard Tracy say during a stand-up was, ‘C’mon man, I think gay people are too sensitive. If you can take a dick, you can take a joke.’ [Cracks up laughing.] That shit was funny to me. And it’s kind of true." While T.I. makes clear that he supports anyone’s sexual preference, he then connects, in his opinion, a current oversensitivity among gay people with a consequential and ironic offense of the First Amendment. “They’re like, ‘If you have an opinion against us, we’re gonna shut you down.’ ... That’s not American. If you’re gay you should have the right to be gay in peace, and if you’re against it you should have the right to be against it in peace.”

Een bijzondere uitspraak, op zijn minst, en bovendien incorrect. Er is niets vreedzaams aan het haten van een bevolkingsgroep, zeker niet als je dit als publiek figuur doet. T.I. is niet de eerste rapper die openlijk antihomoseksuele (of op zijn minst zwaar bevooroordeelde) uitlatingen doet. Ook de wereld van dancehall kent zijn artiesten die griffe teksten uiten. Buju Banton werd bijvoorbeeld in 2004 geweerd van Uit Festival te Amsterdam wegens zijn nummer Boom Bye Bye, waarin hij vrolijk zingt over het vermoorden van homo’s.

Ook in Nederland komen we in het nieuws nog veel homofobie en haat tegen. 'Weigerambtenaar' is niet voor niets woord van het jaar geworden, en ook geweld jegens homo’s blijft op een betreurenswaardig hoog niveau. Van GroenLinks tot de PVV, de blanken in ons land staan op de bres voor hun homoseksuele broeder, in het kader van onze nationale trots: tolerantie. Hoewel al minstens een decennium is ontkracht dat dit ons landelijke kenmerk is, blijven we stug volhouden dat we open staan voor iedereen. Ik kan me niet indenken dat ik iemand in mijn directe vriendenkring heb die het zou durven openlijk er voor uit te komen niet in homoseksualiteit te geloven, niet achter het homohuwelijk te staan, of erger nog, te beweren dat homoseksuele mensen in een donkere steeg zouden moeten worden afgetuigd. Maar in hoeverre zijn wij, het verlichte en tolerante deel van de bevolking, wel echt vergevorderd in onze acceptatie van homoseksualiteit?

Foto: See-Ming Lee

We maken ons er vrijwel zonder uitzondering schuldig aan. Mietje, homo, gay, flikker. Het zijn woorden die onderdeel zijn van ons dagelijks taalgebruik. Gister nog betrapte ik mijzelf er op dat ik tegen mijn collega zei: “Nee ik heb echt hoogtevrees, ik ben echt een homo wat dat betreft.” Waar kwam dat vandaan? Het is er ingeslopen dat al wat te maken heeft met lafheid, achterbaksheid, onechtheid en algehele slappedweilerigheid wordt toegeschreven aan homo’s (die daarmee vrouwen van de eerste plaats hebben verstoten). Het is zelfs zo ingeburgerd, dat ik nog niet al te lang geleden één gay tegen de ander hoorde zeggen: “Jij bent echt een homo.” Betrof het hier een aantijging, een compliment, of simpelweg een feitelijke conclusie?

Tuurlijk, woordgebruik is niet altijd koosjer. We blijven ondanks alle sterfgevallen te pas en onpas kanker zeggen. En hoe vaak verwijzen we wel niet naar verstandelijk gehandicapten als we het hebben over de grensrechter tijdens Real-Ajax of die eikel die je afsnijdt op de fiets? En is het misbruik van ‘eikel’ dan niet discriminerend jegens boomvruchten? Toch, het is niet slecht even stil te staan bij het effect van de manier waarop deze woorden worden gebruikt. Feit is dat het continu bij blijft dragen aan het cliché dat homo’s maar week zijn.

Niet alleen ons idioom blijft steken in ouderwetse vooroordelen. Nog niet al te lang geleden sprak ik een jonge vader. Een zoon had hij gekregen, zijn grote trots. Het arme joch was nog geen week oud of het had al een shirt van Messi aan. “Het wordt vast net zo’n rokkenjager als zijn vader”, zei papa trots. “Misschien gaat ie wel achter de jongens aan..” opperde ik. Het gezicht van de kersverse vader betrok. “Nee, niet mijn jongen”, zei hij, voor hij erg in kreeg wat hij eigenlijk wel niet zei. “Ik bedoel, ja, het kan, maar vast niet.” Not in my backyard is een bekend argument als het dingen betreft waarvan we wel weten dat ze bestaan, maar waar we liever niet aan moeten denken dat het te dichtbij komt.

Hoe reageren we echt als het onbekende opeens in de familie blijkt te zitten? Ik wil graag geloven dat het gros van de mensen - als puntje bij paaltje komt - hun diepst begraven vooroordelen eerst opzij moeten zetten, maar dat daarna de liefde overwint. Maar wat is de invloed op onze naasten en kinderen, als we niet vanaf het begin alle mogelijkheden open houden? Toen ik elf jaar oud was zei mijn vader tegen mij: “Als je groot bent, en een vriendje - of vriendinnetje - hebt…” Ik weet nog aan alle twee de opties met afschuw te hebben gedacht, maar ik zal van mijn leven niet vergeten dat mijn ouders vanaf het begin hebben aangegeven altijd open te staan voor mijn seksuele voorkeur.

Een goede vriend vertelde me dat in de kroeg waar hij werkte, hij de enige homo was. Voortdurend werden er door de lekker vrijgevochten jonge knullen achter de bar grappen gemaakt over zijn seksualiteit. Van implicaties dat hij niet kon sjouwen tot grove schunnigheden over zijn seksleven, de plagerijtjes bleven zich opstapelen. “In het begin deed ik grappig terug, en ik denk dat dat ze het idee heeft gegeven dat ik het niet erg vond. Maar het werd hoe langer hoe erger, tot ik niet meer wist hoe ik mijn grenzen aan kon geven tegen mijn collega’s zonder dat er ook dáár weer grappen over zouden worden gemaakt. Waarom zijn mensen zo ongevoelig?” Hij zuchtte en ik dacht er even over na, voor ik antwoordde: “Mensen zijn niet ongevoelig. Mensen zijn echt, oprecht, onbewust.”

Ava Mees List

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Tip: Leer elkaars taal van de liefde

Leer elkaars taal van de liefde

Kiki Bolwijn heeft een bijzondere manier van communiceren met haar vader: zonder veel woorden te wisselen begrijpen ze elkaar heel goed. Een tip om elkaars taal van de liefde te leren spreken, ook als dat soms niet de jouwe is. Lees meer

Tip: Ga saneren

Ga saneren

De nachtmerrie van elke boekenliefhebber: Esmé van den Boom moet voor haar werk in de bibliotheek boeken wegdoen. Of word je hier juist ook wel zen van? Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Column: Gemaakt om te scharrelen

Gemaakt om te scharrelen

Op alle dingen die Trudy leuk, lekker of gemakkelijk vindt rust tegenwoordig een taboe. Als pensionado geniet ze volop van het leven, en daar drinkt ze graag een wijntje bij. En haar gezonde verstand krijgt weer eens gelijk. Lees meer

Tip: Kijk slechte televisie

Kijk slechte televisie

Josephine Keuter kijkt graag slechte televisie en schaamt zich daar niet voor. Het is verblijdend, helend en ultiem ontspannend. Lees meer

Tip: Leer een ambacht

Leer een ambacht

Nora van Arkel ging spontaan een dag in de leer bij een Berlijnse Meisterbacker. Daar leerde ze minder te denken en meer te doen. Een tip om eens te vragen of iemand je een ambacht wil leren. Lees meer

Tip: Geef het voordeel van de twijfel

Geef het voordeel van de twijfel

Redacteur Else Boer schippert tussen cynisme en naïviteit. 'Om naïviteit te vermijden, besloot ik dat cynisme een adequate reactie op de wereld was. Maar het continu bevragen van mensen en hun beweegredenen is vermoeiend.' Lees meer

Automatische concepten 26

Over de column (niets dan goeds?)

Iduna schrijft al jaren columns voor Hard//hoofd en vraagt zich af: hoe komt het toch dat ze ergens alsnog verwarde gevoelens heeft bij het fenomeen 'column'? Een overpeinzing die terugvoert naar Iduna's jaren op de universiteit en de twijfel over de plek die ze in mag nemen in de wereld. Lees meer

Tip: Durf hardop te dromen

Durf hardop te dromen

Rose Doolan vertrok jaren geleden naar San Francisco, met wilde plannen en weinig budget. Lees meer

Column: Mammie

Mammie

'Arme mammie, sorry mammie!', hoort Trudy in de wachtkamer van het ziekenhuis. De irritatie die dit oproept komt vanuit een nooit gedichte kloof in het verleden. En dat heeft alles met het woord 'mammie' te maken. Lees meer

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is. ‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij... Lees meer

Tip: Flirt gewoon

Flirt gewoon

'Misschien kom je wel niemand tegen omdat je op al die apps zit.' Lees meer

Column: ‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

‘Mijn Ritalin-dealer is op vakantie’

Iduna Paalman wordt regelmatig geconfronteerd met de als nonchalance verpakte onzekerheden van de jonge generatie. Lees meer

Tip: It takes a village

It takes a village

Een tip om een dorp te bouwen met de leukste mensen om je heen. Lees meer

Tip: Ga rennen

Ga rennen

Soms zegt het stemmetje in Eva van den Boogaards achterhoofd precies op tijd: 'Eet een banaan, drink een glas water, trek je sportbeha en je hardloopschoenen aan, en ga.' Lees meer

Column: Klein leed

Klein leed

De vriend van Trudy kan zich goed opwinden over de grote thema's in het leven. Zijzelf ligt eerder wakker van een eenzaam oud vrouwtje of een kippenstal die afbrandt. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5