Foto: See-Ming Lee

If you can take a dick, you can take a joke." />

Foto: See-Ming Lee

If you can take a dick, you can take a joke." />
Asset 14

Echt gay

Tracy Morgan, een vrij controversiële en humorloze komiek, die in Nederland vooral bekend is van zijn rol als Tracy Jordan in 30 Rock, kwam afgelopen juni flink in opspraak omdat hij tijdens één van zijn optredens had gegrapt dat hij zijn zoon zou neersteken als deze homoseksueel zou blijken te zijn. Er volgde een massale hetze, en een publiek mea culpa van de heer Morgan. Maar het was niet het einde van het verhaal. Afgelopen week publiceerde Vibe Magazine een interview met rapper T.I. waarin het volgende stond:

"Man, I will say this, the funniest joke I ever heard Tracy say during a stand-up was, ‘C’mon man, I think gay people are too sensitive. If you can take a dick, you can take a joke.’ [Cracks up laughing.] That shit was funny to me. And it’s kind of true." While T.I. makes clear that he supports anyone’s sexual preference, he then connects, in his opinion, a current oversensitivity among gay people with a consequential and ironic offense of the First Amendment. “They’re like, ‘If you have an opinion against us, we’re gonna shut you down.’ ... That’s not American. If you’re gay you should have the right to be gay in peace, and if you’re against it you should have the right to be against it in peace.”

Een bijzondere uitspraak, op zijn minst, en bovendien incorrect. Er is niets vreedzaams aan het haten van een bevolkingsgroep, zeker niet als je dit als publiek figuur doet. T.I. is niet de eerste rapper die openlijk antihomoseksuele (of op zijn minst zwaar bevooroordeelde) uitlatingen doet. Ook de wereld van dancehall kent zijn artiesten die griffe teksten uiten. Buju Banton werd bijvoorbeeld in 2004 geweerd van Uit Festival te Amsterdam wegens zijn nummer Boom Bye Bye, waarin hij vrolijk zingt over het vermoorden van homo’s.

Ook in Nederland komen we in het nieuws nog veel homofobie en haat tegen. 'Weigerambtenaar' is niet voor niets woord van het jaar geworden, en ook geweld jegens homo’s blijft op een betreurenswaardig hoog niveau. Van GroenLinks tot de PVV, de blanken in ons land staan op de bres voor hun homoseksuele broeder, in het kader van onze nationale trots: tolerantie. Hoewel al minstens een decennium is ontkracht dat dit ons landelijke kenmerk is, blijven we stug volhouden dat we open staan voor iedereen. Ik kan me niet indenken dat ik iemand in mijn directe vriendenkring heb die het zou durven openlijk er voor uit te komen niet in homoseksualiteit te geloven, niet achter het homohuwelijk te staan, of erger nog, te beweren dat homoseksuele mensen in een donkere steeg zouden moeten worden afgetuigd. Maar in hoeverre zijn wij, het verlichte en tolerante deel van de bevolking, wel echt vergevorderd in onze acceptatie van homoseksualiteit?

Foto: See-Ming Lee

We maken ons er vrijwel zonder uitzondering schuldig aan. Mietje, homo, gay, flikker. Het zijn woorden die onderdeel zijn van ons dagelijks taalgebruik. Gister nog betrapte ik mijzelf er op dat ik tegen mijn collega zei: “Nee ik heb echt hoogtevrees, ik ben echt een homo wat dat betreft.” Waar kwam dat vandaan? Het is er ingeslopen dat al wat te maken heeft met lafheid, achterbaksheid, onechtheid en algehele slappedweilerigheid wordt toegeschreven aan homo’s (die daarmee vrouwen van de eerste plaats hebben verstoten). Het is zelfs zo ingeburgerd, dat ik nog niet al te lang geleden één gay tegen de ander hoorde zeggen: “Jij bent echt een homo.” Betrof het hier een aantijging, een compliment, of simpelweg een feitelijke conclusie?

Tuurlijk, woordgebruik is niet altijd koosjer. We blijven ondanks alle sterfgevallen te pas en onpas kanker zeggen. En hoe vaak verwijzen we wel niet naar verstandelijk gehandicapten als we het hebben over de grensrechter tijdens Real-Ajax of die eikel die je afsnijdt op de fiets? En is het misbruik van ‘eikel’ dan niet discriminerend jegens boomvruchten? Toch, het is niet slecht even stil te staan bij het effect van de manier waarop deze woorden worden gebruikt. Feit is dat het continu bij blijft dragen aan het cliché dat homo’s maar week zijn.

Niet alleen ons idioom blijft steken in ouderwetse vooroordelen. Nog niet al te lang geleden sprak ik een jonge vader. Een zoon had hij gekregen, zijn grote trots. Het arme joch was nog geen week oud of het had al een shirt van Messi aan. “Het wordt vast net zo’n rokkenjager als zijn vader”, zei papa trots. “Misschien gaat ie wel achter de jongens aan..” opperde ik. Het gezicht van de kersverse vader betrok. “Nee, niet mijn jongen”, zei hij, voor hij erg in kreeg wat hij eigenlijk wel niet zei. “Ik bedoel, ja, het kan, maar vast niet.” Not in my backyard is een bekend argument als het dingen betreft waarvan we wel weten dat ze bestaan, maar waar we liever niet aan moeten denken dat het te dichtbij komt.

Hoe reageren we echt als het onbekende opeens in de familie blijkt te zitten? Ik wil graag geloven dat het gros van de mensen - als puntje bij paaltje komt - hun diepst begraven vooroordelen eerst opzij moeten zetten, maar dat daarna de liefde overwint. Maar wat is de invloed op onze naasten en kinderen, als we niet vanaf het begin alle mogelijkheden open houden? Toen ik elf jaar oud was zei mijn vader tegen mij: “Als je groot bent, en een vriendje - of vriendinnetje - hebt…” Ik weet nog aan alle twee de opties met afschuw te hebben gedacht, maar ik zal van mijn leven niet vergeten dat mijn ouders vanaf het begin hebben aangegeven altijd open te staan voor mijn seksuele voorkeur.

Een goede vriend vertelde me dat in de kroeg waar hij werkte, hij de enige homo was. Voortdurend werden er door de lekker vrijgevochten jonge knullen achter de bar grappen gemaakt over zijn seksualiteit. Van implicaties dat hij niet kon sjouwen tot grove schunnigheden over zijn seksleven, de plagerijtjes bleven zich opstapelen. “In het begin deed ik grappig terug, en ik denk dat dat ze het idee heeft gegeven dat ik het niet erg vond. Maar het werd hoe langer hoe erger, tot ik niet meer wist hoe ik mijn grenzen aan kon geven tegen mijn collega’s zonder dat er ook dáár weer grappen over zouden worden gemaakt. Waarom zijn mensen zo ongevoelig?” Hij zuchtte en ik dacht er even over na, voor ik antwoordde: “Mensen zijn niet ongevoelig. Mensen zijn echt, oprecht, onbewust.”

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer