Kasper's online persoonlijkheid is gestopt met roken, maar offline paft hij rustig verder." /> Kasper's online persoonlijkheid is gestopt met roken, maar offline paft hij rustig verder." />
Asset 14

Dubbelleven

Voordat ik voor hard//hoofd schreef, hield ik een eigen weblog bij. (Dat blog bestaat nog steeds, maar wordt nu vooral aangevuld met verwijzingen naar h//h en herinneringen aan mijn dode kat.) De stukken die ik daar plaatste waren bedoeld om mijn uiterst oninteressante leven in uiterst interessante bewoordingen met de wereld te delen. Als kind van deze tijd is het onmogelijk je aan de ijdelheid van het online exhibitionisme te onttrekken. En het zal u wellicht verbazen, maar ik ben ook slechts een mens.

Op een gegeven moment begon het digitale dagboek zich echter tegen mij te keren. Nu ben ik niet zo’n romantische kneus die beweert alleen daadwerkelijk te bestaan als hij schrijft, maar de rollen werden hier toch wel zorgwekkend omgedraaid. De beslissingen die ik in mijn leven nam wonnen aan betekenis als ze op mijn site waren aangekondigd en al wat ik meemaakte vond ik vrij ongeloofwaardig tot ik er verslag van had kunnen doen. Zo wilde ik een gezonder mens worden; stoppen met roken en naar de sportschool gaan waren de voornemens die ik had bedacht om dat doel te bereiken. Deze zaken met een enigszins goed humeur volhouden was voor mij enkel mogelijk als ik er dagelijks bericht van uitbracht aan het linkklikkende front.

Over stoppen met roken is prachtige literatuur geschreven, maar makkelijk is het niet om zo’n onderwerp over een lange periode spannend te houden. Ik zou er van alles bij kunnen verzinnen en aan een fantast als ik is dat wel uitbesteed, maar fictionalisering zou de waarachtigheid in de weg zitten. Mijn blog en ik moesten vooral waarachtig blijven, anders was er niets meer om mij tegenover te verantwoorden. God is immers dood en mijn ouders hebben me altijd vrij gelaten. Maar natuurlijk kun je de offline-realiteit wel een handje helpen. Daarom ging ik bewust naar rokerige feestjes, omdat de ontberingen die ik daar zou moeten doorstaan geweldig materiaal konden opleveren.

Ook heb ik een paffend meisje kilometers lang op de fiets achtervolgd, want mijn hoofd een halve dag doorbrengend in de aswolk van deze IJslandse toeriste kon een erotische lading opleveren die ongekend was in het genre. Het bedenken van nieuwe invalshoeken ging alleen wel steeds meer tijd kosten en aan de mogelijkheid op een spontaan leven (waar wij toch allemaal naar streven) kwam ik niet meer toe. En langzaam maar zeker begon het mij al met al meer moeite te kosten om over mijn niet-roken te schrijven dan om niet te roken. Dus ik beëindigde het zelfhelp-feuilleton met de mededeling dat ik genezen was en liep de deur uit om een baal stevige shag te kopen.

Sindsdien heb ik een dubbelleven moet leiden. Immers, mijn blog-volgers hielden de waarachtigheid van wat ik schreef hoog en zolang ik de draad van mijn verhaal niet oppakte om te vertellen dat mijn stoppoging mislukt was, kon ik in hun ogen dus onmogelijk roken. Vergezeld van pepermuntjes en een tandenborstel trok ik door de stad, twee personen vertegenwoordigend. Mijn nicotinegebruik kon alleen van bedrieglijke aard zijn, want hoe verder ik mij van mijn blog verwijderde, hoe moeilijker het zou zijn er ooit weer mee samen te vallen. Maar wie van ons beide was dan een vergissing? Deze vraag beangstigde mij en dus begon ik nog meer te roken dan ik ooit gedaan had.

Gelukkig diende zich een nieuw podium voor mij aan: hard//hoofd. Hier was ik een persoon zonder geschiedenis, dus kon ik een geheel nieuwe waarheid constitueren. Een waarheid die, als ik uitkeek, geen macht meer over mij zou hebben. Nu was het alleen nog zaak de comapatiënt van mijn vorige digitale werkplaats te euthanaseren. Maar daarvoor was het belangrijk dat ik de bezoekers van mijn blog die ik persoonlijke kende en er voor mij echt toe deden, familie en vrienden dus, bezocht om hun waan te doorbreken met een smeulende peuk in mijn hand. Op die manier kon ik hopelijk worden wie ik ooit geweest dacht te zijn, in een verleden voorbij de digitale ijdelheid: iemand die ook zonder toetsenbord kan ademen, huilen, lachen en aan z’n gezondheid werken. Tot mijn teleurstelling bleek niemand echter ooit een letter van mij geloofd te hebben en waren zij het die mij in de waan hadden gehouden, uit angst mijn tedere gevoelens te krenken. Het leven bleek behoorlijk zinloos.

Ik had mezelf en de wereld weer eens danig overschat. De sporttas vol beschimmelde handdoeken staat al weken onaangetast in een hoek van mijn huis en ik rook als een hyperactieve schoorsteen in een bosrijke oorlogswinter. Was ik maar een fatalistische hedonist die van dit alles kon genieten. Maar ik ben een neurotische hypochonder en dus moet het allemaal weer anders, zoals altijd alles anders moet. Maar verandering is slechts mogelijk als ik onderken dat ik in een digitale leugen heb geleefd, dat ik onwaarachtig was naar mezelf en de rest van de mensheid. Dus publiceer ik op hard//hoofd een column die niets anders is dan pseudo-postmoderne masturbatie, als goedkoop excuus voor het eigen falen. Pathetisch, dat is het.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

De dood van Eva's kat Donnie beweegt haar tot filosofisch mijmeren over een natuurkundig experiment. Lees meer

Column: Boomstronk-achtig

Boomstronk-achtig

‘Is dit een gouden match of settelen we voor less omdat we te druk en niet wanhopig genoeg zijn om verder te zoeken?’, vraagt Iduna Paalman aan haar geliefde. Lees meer

Tip: Bereken je deadline

Bereken je deadline

Else Boer kreeg een deadline opgelegd waar niet alleen een kersverse roman uit voortkwam, maar ook een ontnuchterend inzicht. Een tip over stilstaan bij je eigen sterfelijkheid. Lees meer

Automatische concepten 46

Demoontjes

Marthe van Bronkhorst laat haar demoontjes uit. Dat scheelt, want dan hoeft ze ze even niet zelf te dragen. Lees meer

Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan