Kasper's online persoonlijkheid is gestopt met roken, maar offline paft hij rustig verder." /> Kasper's online persoonlijkheid is gestopt met roken, maar offline paft hij rustig verder." />
Asset 14

Dubbelleven

Voordat ik voor hard//hoofd schreef, hield ik een eigen weblog bij. (Dat blog bestaat nog steeds, maar wordt nu vooral aangevuld met verwijzingen naar h//h en herinneringen aan mijn dode kat.) De stukken die ik daar plaatste waren bedoeld om mijn uiterst oninteressante leven in uiterst interessante bewoordingen met de wereld te delen. Als kind van deze tijd is het onmogelijk je aan de ijdelheid van het online exhibitionisme te onttrekken. En het zal u wellicht verbazen, maar ik ben ook slechts een mens.

Op een gegeven moment begon het digitale dagboek zich echter tegen mij te keren. Nu ben ik niet zo’n romantische kneus die beweert alleen daadwerkelijk te bestaan als hij schrijft, maar de rollen werden hier toch wel zorgwekkend omgedraaid. De beslissingen die ik in mijn leven nam wonnen aan betekenis als ze op mijn site waren aangekondigd en al wat ik meemaakte vond ik vrij ongeloofwaardig tot ik er verslag van had kunnen doen. Zo wilde ik een gezonder mens worden; stoppen met roken en naar de sportschool gaan waren de voornemens die ik had bedacht om dat doel te bereiken. Deze zaken met een enigszins goed humeur volhouden was voor mij enkel mogelijk als ik er dagelijks bericht van uitbracht aan het linkklikkende front.

Over stoppen met roken is prachtige literatuur geschreven, maar makkelijk is het niet om zo’n onderwerp over een lange periode spannend te houden. Ik zou er van alles bij kunnen verzinnen en aan een fantast als ik is dat wel uitbesteed, maar fictionalisering zou de waarachtigheid in de weg zitten. Mijn blog en ik moesten vooral waarachtig blijven, anders was er niets meer om mij tegenover te verantwoorden. God is immers dood en mijn ouders hebben me altijd vrij gelaten. Maar natuurlijk kun je de offline-realiteit wel een handje helpen. Daarom ging ik bewust naar rokerige feestjes, omdat de ontberingen die ik daar zou moeten doorstaan geweldig materiaal konden opleveren.

Ook heb ik een paffend meisje kilometers lang op de fiets achtervolgd, want mijn hoofd een halve dag doorbrengend in de aswolk van deze IJslandse toeriste kon een erotische lading opleveren die ongekend was in het genre. Het bedenken van nieuwe invalshoeken ging alleen wel steeds meer tijd kosten en aan de mogelijkheid op een spontaan leven (waar wij toch allemaal naar streven) kwam ik niet meer toe. En langzaam maar zeker begon het mij al met al meer moeite te kosten om over mijn niet-roken te schrijven dan om niet te roken. Dus ik beëindigde het zelfhelp-feuilleton met de mededeling dat ik genezen was en liep de deur uit om een baal stevige shag te kopen.

Sindsdien heb ik een dubbelleven moet leiden. Immers, mijn blog-volgers hielden de waarachtigheid van wat ik schreef hoog en zolang ik de draad van mijn verhaal niet oppakte om te vertellen dat mijn stoppoging mislukt was, kon ik in hun ogen dus onmogelijk roken. Vergezeld van pepermuntjes en een tandenborstel trok ik door de stad, twee personen vertegenwoordigend. Mijn nicotinegebruik kon alleen van bedrieglijke aard zijn, want hoe verder ik mij van mijn blog verwijderde, hoe moeilijker het zou zijn er ooit weer mee samen te vallen. Maar wie van ons beide was dan een vergissing? Deze vraag beangstigde mij en dus begon ik nog meer te roken dan ik ooit gedaan had.

Gelukkig diende zich een nieuw podium voor mij aan: hard//hoofd. Hier was ik een persoon zonder geschiedenis, dus kon ik een geheel nieuwe waarheid constitueren. Een waarheid die, als ik uitkeek, geen macht meer over mij zou hebben. Nu was het alleen nog zaak de comapatiënt van mijn vorige digitale werkplaats te euthanaseren. Maar daarvoor was het belangrijk dat ik de bezoekers van mijn blog die ik persoonlijke kende en er voor mij echt toe deden, familie en vrienden dus, bezocht om hun waan te doorbreken met een smeulende peuk in mijn hand. Op die manier kon ik hopelijk worden wie ik ooit geweest dacht te zijn, in een verleden voorbij de digitale ijdelheid: iemand die ook zonder toetsenbord kan ademen, huilen, lachen en aan z’n gezondheid werken. Tot mijn teleurstelling bleek niemand echter ooit een letter van mij geloofd te hebben en waren zij het die mij in de waan hadden gehouden, uit angst mijn tedere gevoelens te krenken. Het leven bleek behoorlijk zinloos.

Ik had mezelf en de wereld weer eens danig overschat. De sporttas vol beschimmelde handdoeken staat al weken onaangetast in een hoek van mijn huis en ik rook als een hyperactieve schoorsteen in een bosrijke oorlogswinter. Was ik maar een fatalistische hedonist die van dit alles kon genieten. Maar ik ben een neurotische hypochonder en dus moet het allemaal weer anders, zoals altijd alles anders moet. Maar verandering is slechts mogelijk als ik onderken dat ik in een digitale leugen heb geleefd, dat ik onwaarachtig was naar mezelf en de rest van de mensheid. Dus publiceer ik op hard//hoofd een column die niets anders is dan pseudo-postmoderne masturbatie, als goedkoop excuus voor het eigen falen. Pathetisch, dat is het.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer