Asset 14

Dokter Deen en andere Ammehoela-televisie

Seniorenserie Dokter Deen trok op Omroep Max een publiek van meer dan 2 miljoen kijkers. Hoewel Daan Windhorst liever hippe series over hippe twintigers kijkt, stopte hij ter oefening van de empathie een Dokter Deen-DVD in de speler. En verbaasde zich: waarom spiegelt men vijftigplussers voor dat het leven logisch en simpel is?

In de tweede aflevering van Dokter Deen staat een paard in de manege op het punt van bevallen. En de dierenarts van Vlieland is naar een congres!

Dus belt Dokter Deen, ernstig gespeeld door Monique van de Ven, een bevriende veearts, vraagt wat er moet gebeuren en stroopt zelf haar mouwen op. Ze is hier niet voor gekwalificeerd – en in het hotel wacht iemand die geëuthanaseerd wil worden – maar ze is de enige op het eiland die dit kan. Dokter Deen zakt door haar knieën en begint het bevallende paard te helpen.

De eigenaresse van de manege staat samen met de jongste dochter – de paardendochter – van Dokter Deen toe te kijken. Dan gebeurt er iets vreemds: vanuit het niets komt er een glimlachende man naast de manegehoudster en de dochter staan. We kennen hem niet. Hij zegt niets. Hij staat daar te glimlachen. Armen over elkaar.

Als Dokter Deen moeite heeft met de paardenbevalling, loopt de glimlachende man opeens het shot in. Zonder iets te zeggen neemt hij het werk van haar over en begeleidt de bevalling. Als het paard eenmaal bevallen is, loopt hij het shot weer uit.

Om nooit meer gezien te worden.

Wat is er gebeurd? Is het de geest van de veearts? Heeft Dokter Deen een imaginaire collega verbeeld? Is het een engel?

Leedvermaak

Dokter Deen kreeg lacherige recensies. Net aangespoelde planken zijn kurkdroog. In de openingsaflevering ‘De Storm’ is het in de helft van de shots windstil, in de andere helft waait het flink, maar is het wel opeens zonnig. En om één of andere reden hebben alle mannelijke personages het kapsel en de haarkleur van Edwin de Vries.

Eigenlijk is het een beetje flauw om zo lacherig te doen over Dokter Deen. Ik ontkom er zelf ook niet aan, maar een artistiek product dien je niet te analyseren of beoordelen op basis van productionele lulligheden. Hier hebben schrijvers, acteurs en regisseurs maanden lang voor op een eiland gezeten. Hier hebben ze hun ziel in gestopt. En ik zeur over droge planken?

Beeld: Agnes Loonstra

Deels is dat natuurlijk leedvermaak. Een gemakkelijk superioriteitsgevoel voortkomend uit het inzicht dat anderen iets fout doen en dat ik weet wat. Maar deels roept de serie het over zichzelf af.

De showrunner van Dokter Deen, Edwin de Vries, heeft voor de serie een zuinige vertelwijze uitgekozen. Elke zin die uitgesproken wordt, vertelt direct iets over het plot. Personages liegen niet en hebben een enorm zelfreflecterend vermogen, waardoor ze elkaar altijd precies kunnen vertellen wat er met ze aan de hand is. Als Klaar, de vrouw van een alcoholistische eilander, beslist dat ze haar man niet meer in huis neemt, dan gaat dat zo:

Klaar: “Hij komt het huis niet meer in.”

Dokter Deen kijkt even naar de paardenkar (!) waar de man op ligt.

Dokter Deen: “Zo kun je hem toch niet laten liggen?”

Klaar: “Waarom niet? Ik ga mijn rug niet meer kapot tillen aan die man.”

Dokter Deen: “Klaar, het komt niet alleen door de drank. Hij is ziek.”

Klaar: “Ammehoela met die zogenaamde depressies.”

Complexiteit

De personages in Dokter Deen mogen nooit geloofwaardige personages worden. Er wordt ze een zekere menselijkheid ontnomen. Klaar heeft geen sympathie voor haar man. Ze schaamt zich niet tegenover de huisarts over haar standpunt. Ze heeft geen emoties die haar leven bemoeilijken, ze is de verpersoonlijking van één ding, één gevoel: ‘ammehoela’. En de huisarts kent ook geen subtielere manier om haar duidelijk te maken dat depressies erg zijn dan dit gewoon te zeggen. Er is niets te ontdekken aan de personages: vanaf moment één is duidelijk waar ze voor staan.

Het maakt dat de serie nergens poëtisch wordt, nergens boven het plot uitstijgt. Poëzie is iets niet begrijpen, maar het wel mooi vinden. In een serie die gebouwd is op expositie, op alles stap voor stap uitleggen, is daar logischerwijs geen ruimte voor. Er is niets dat we niet mogen begrijpen, niets dat we zelf mogen ontdekken. En zonder geloofwaardige personages, zonder poëzie of zeggingskracht, kunnen we alleen op het plot reageren. En als de schrijvers dan een steekje laten vallen, en zelfs op plotniveau te weinig bieden, dan gniffelen we.

Het lijkt alsof Omroep Max haar kijkers niets moeilijks durft voor te schotelen. Een gemiste kans, want als er een doelgroep de complexiteit van het menselijk leven zou waarderen, dan zijn het, zou je zeggen, de vijftig-plussers wel. De mensen die lang genoeg leven om er achter te komen dat het leven niet logisch of simpel is. In plaats daarvan behandelt Max de doelgroep alsof ze allemaal de dementerende oma uit Dokter Deen zijn.

Kijktip

Kijk dan liever naar die andere doktersserie, Volgens Robert. Niet van Max, maar ook toegankelijk en feel good. En met zoveel meer te ontdekken. De dialogen zijn er niet alleen functioneel, de personages liegen tegen zichzelf en tegen anderen. En het heeft, en dat voelt als een frisse wind in Hollands drama, zelfrelativering.

Robert: "Ik zie het momenteel heel helder. Ik hang als een buizerd boven het landschap van mijn eigen leven."

Lea: "Omschrijft u dat landschap dan maar eens."

Robert: "Het was een glooiend heuvellandschap en vruchtbaar groen, met riviertjes en beekjes, maar de afgelopen vijfentwintig jaar heeft Jacqueline alles wat daar stroomde gekanaliseerd en ingedamd. Maar gevoel laat zich niet indammen. Dat meandert altijd zijn eigen weg. Is geweldig. Ik voel mij geweldig. Licht. Vrolijk. Lucht. In mijn borst bedoel ik. Daar krijgt het lucht."

Lea: "Vorige keer stond u op dezelfde plek als waar u nu staat, maar toen huilde u."

Robert: "En nu sta ik te stralen!"

Ergens hoop ik dat de fout van Dokter Deen het onderschatten van de seniorendoelgroep is. Dat ze hun doelgroep hebben gereduceerd tot een bizar uitvergroot stereotype. Dat klinkt wellicht als een nare gedachte. Maar het alternatief, de gedachte die mij bekroop nadat ik de eerste aflevering van Van Gogh – Een huis voor Vincent zag, is nog erger. De gedachte dat het probleem niet beperkt is tot een onderschatting van onze senioren. Dat we in Nederlands drama heel vaak niets mogen ontdekken, niet met complexiteit of poëzie geconfronteerd mogen worden. Dat er een TV-cultuur is ontstaan waar een complex, emotioneel getroebleerd personage als Van Gogh gereduceerd dient te worden tot een verkeerd begrepen, immer altruïstische held. Niet alleen senioren, alle televisiekijkers worden stelselmatig onderschat en getrakteerd op voorgekauwde, smakeloze verzorgingshuis-pap.

"Niemand snapt je", zou Dokter Deen ernstig tegen Van Gogh zeggen. "Jij bent je tijd ver vooruit. En dat is soms moeilijk. Maar je oor afsnijden, Vincent, is niet de oplossing."

Daan Windhorst schrijft films, toneelstukken en proza. Hij schreef onder meer voor de VPRO, het Zuidelijk Toneel en het satirisch theaterprogramma de Orde van de Dag.

Mail

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer