Ook de crackhoer wiens arm hij brak en overboord gooide, maakt hem geen monster." /> Ook de crackhoer wiens arm hij brak en overboord gooide, maakt hem geen monster." />
Asset 14

Deeltijd-monster

-Niels reist verkleed als backpacker over de wereld. Voor Hardhoofd houdt hij een wat wazig dagboek bij. Op dit moment is hij verdwaald op het betoverde eilandje Siquijor in de Filippijnen. Dit is deel 2 van zijn verslag, het vervolg op Siquijor.-

Jens staat bij de ingang van zijn resort te wachten naast een schurftige hond met een glazen oog waarvan het geslacht nooit boven water is gekomen. Jøran is nogal wat ouder dan ik, maar Jens is in de vijftig. De helft van de week is Jens een superheld, de andere helt van de week is hij een monster en dat heeft een reden. Jens was op zijn vijftiende al groot gebouwd. Toen zijn vader hem het huis uit trapte, had hij hem negen keer het ziekenhuis in geslagen, zodat hij al op zijn twaalfde zonder neusbotje door het leven ging. Hierdoor was de rest van zijn leven pijn geen probleem meer. Hij trekt zijn eigen tanden en gorgelt zich schoon met Glenfiddich. Dat kost hier overigens vijf daglonen. De werknemers op zijn resort hebben sindsdien gratis dental, want het motto van Jens is: ‘Charity is embarassing, but we can be good neigbours.’

Omdat hij door de mishandelingen toch al prima tegen pijn kon, en door diezelfde mishandelingen natuurlijk weinig reden had om nog thuis rond te blijven hangen, ging Jens op zijn vijftiende in Hamburg als freefighter aan de slag, totdat hij op zijn 17de aanmeerde op een schip. Hij kocht een dikke stapel porno voor 1 peso per stuk en verkocht ze voor 150 peso’s in Brazilië. Zo werd hij rijk. Toen ging hij naar het hoerenhuis en huurde de bovenste twee verdiepingen en de bijbehorende hoeren omdat het zijn verjaardag was. Omdat hij inmiddels natuurlijk miljonair was, had hij een bodyguard, een Armeniër die hem -op Jens’s verjaardag nota bene- al bij zijn vierde hoer kwam storen om hem te vertellen dat de wc in zijn kamer op de eerste verdieping het niet deed, dus Jens zei: ‘Man, voor mijn part gooi je het ding uit het raam’, dus de Armeniër gooide het ding uit het raam.

Maar dat is niet de reden dat Jens een deeltijd-monster is. Ook de crackhoer wiens arm hij brak en overboord gooide, zodat de motor van het schip haar onmerkbaar oppeuzelde, omdat ze een geweer tussen zijn ogen plantte, maakt hem geen monster. Dat maakt hem iemand die weet hoe hij moet overleven. Ook de familie zonder stroom, diep in de amazone, waar hij een koelkast voor kocht omdat het bier te lauw was, maakt hem geen monster, hooguit een beetje teveel gehecht aan bier. Wat hem een monster maakt, daaraan zit geen goed of kwaad meer. Het goed of kwaad daarin is net als een muntje dat elke dag anders valt. Op maandag en dinsdag lijkt het nog alsof hij een prima keuze maakte, dan wordt hij wakker van een fijne droom over een nieuw plan om een Vespa met een zijspan, waarin alleen een sixpackje San Miguel past, te bouwen. Op woensdag en donderdag is hij een monster, dan wordt hij wakker van de keuze die zijn ruggengraat voorgoed heeft vernacheld, dan kijkt hij uren in de spiegel en krabt zijn psoriasis tot bloedende pulp.

Terwijl we Jens naderen vertelt Jøran voor de zoveelste keer over de vloek van Jens. Dat is toch een beetje het ding met trauma’s. Als iemand je vriend wordt, dan komt het trauma op een gegeven moment wel naar boven en dan deel je een intiem moment. Maar als je iemand al wat langer kent, dan ben je gedwongen om het verhaal keer op keer te horen, en even beleefd te knikken als de eerste keer. Iemand het gevoel geven dat hij zich herhaalt, vind ik een van de meest onaardige dingen om te doen en vooral in het geval van een trauma kan je iemand maar beter uit laten praten. Soms lijkt muziek de enige plek in mijn leven waar herhaling nog een beetje welkom is.

‘Jens is zeventien en staat voor een pasgeboren kind. De familie staat ernaast met een pannetje kokend water. Er zijn veertien kinderen in de familie en iemand moet brood op de plank brengen. Als je een pannetje kokend water over het gezicht van een kind gooit, dan wordt het nou eenmaal een betere bedelaar. Voorbereiden is het halve werk. Over zeven minuten kookt het water. Gelukkig is Jens jong en dom. En als je jong en dom bent, dan maak je dappere keuzes die je als wijs man nooit zou maken. Hij pakt het kind en rent naar zijn motor. Jens brengt het tweehonderdzeventig kilometer verder. Ze zal nooit haar familie kennen. Ze is opgegroeid met een aardige baan bij een advocatenkantoor en denkt dat ze een beschermengel heeft (dat is ‘Jens-good-or-bad, you tell me’, zo noemt hij zichzelf), maar ze kent hem niet. Dan sterft de advocaat die elk jaar naar Jens schrijft om te vertellen hoe goed ze het wel niet doet. Ze zal hem nooit leren kennen en ze zal haar familie nooit vinden. Jens heeft het meisje van verminking gered, maar een familie heeft een dochter en de bijbehorende inkomsten verloren. En zodra Jens kinderen krijgt, dan zal hij beseffen dat hij hij geen held meer is, maar een monster. Hij vraagt me elke dag of hij een monster is of niet, maar ik heb geen kinderen, dus voor mij blijft Jens een held, in ieder geval, totdat ik kinderen krijg.’

Mail

Niels Gerson Lohman

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer