Ook de crackhoer wiens arm hij brak en overboord gooide, maakt hem geen monster." /> Ook de crackhoer wiens arm hij brak en overboord gooide, maakt hem geen monster." />
Asset 14

Deeltijd-monster

-Niels reist verkleed als backpacker over de wereld. Voor Hardhoofd houdt hij een wat wazig dagboek bij. Op dit moment is hij verdwaald op het betoverde eilandje Siquijor in de Filippijnen. Dit is deel 2 van zijn verslag, het vervolg op Siquijor.-

Jens staat bij de ingang van zijn resort te wachten naast een schurftige hond met een glazen oog waarvan het geslacht nooit boven water is gekomen. Jøran is nogal wat ouder dan ik, maar Jens is in de vijftig. De helft van de week is Jens een superheld, de andere helt van de week is hij een monster en dat heeft een reden. Jens was op zijn vijftiende al groot gebouwd. Toen zijn vader hem het huis uit trapte, had hij hem negen keer het ziekenhuis in geslagen, zodat hij al op zijn twaalfde zonder neusbotje door het leven ging. Hierdoor was de rest van zijn leven pijn geen probleem meer. Hij trekt zijn eigen tanden en gorgelt zich schoon met Glenfiddich. Dat kost hier overigens vijf daglonen. De werknemers op zijn resort hebben sindsdien gratis dental, want het motto van Jens is: ‘Charity is embarassing, but we can be good neigbours.’

Omdat hij door de mishandelingen toch al prima tegen pijn kon, en door diezelfde mishandelingen natuurlijk weinig reden had om nog thuis rond te blijven hangen, ging Jens op zijn vijftiende in Hamburg als freefighter aan de slag, totdat hij op zijn 17de aanmeerde op een schip. Hij kocht een dikke stapel porno voor 1 peso per stuk en verkocht ze voor 150 peso’s in Brazilië. Zo werd hij rijk. Toen ging hij naar het hoerenhuis en huurde de bovenste twee verdiepingen en de bijbehorende hoeren omdat het zijn verjaardag was. Omdat hij inmiddels natuurlijk miljonair was, had hij een bodyguard, een Armeniër die hem -op Jens’s verjaardag nota bene- al bij zijn vierde hoer kwam storen om hem te vertellen dat de wc in zijn kamer op de eerste verdieping het niet deed, dus Jens zei: ‘Man, voor mijn part gooi je het ding uit het raam’, dus de Armeniër gooide het ding uit het raam.

Maar dat is niet de reden dat Jens een deeltijd-monster is. Ook de crackhoer wiens arm hij brak en overboord gooide, zodat de motor van het schip haar onmerkbaar oppeuzelde, omdat ze een geweer tussen zijn ogen plantte, maakt hem geen monster. Dat maakt hem iemand die weet hoe hij moet overleven. Ook de familie zonder stroom, diep in de amazone, waar hij een koelkast voor kocht omdat het bier te lauw was, maakt hem geen monster, hooguit een beetje teveel gehecht aan bier. Wat hem een monster maakt, daaraan zit geen goed of kwaad meer. Het goed of kwaad daarin is net als een muntje dat elke dag anders valt. Op maandag en dinsdag lijkt het nog alsof hij een prima keuze maakte, dan wordt hij wakker van een fijne droom over een nieuw plan om een Vespa met een zijspan, waarin alleen een sixpackje San Miguel past, te bouwen. Op woensdag en donderdag is hij een monster, dan wordt hij wakker van de keuze die zijn ruggengraat voorgoed heeft vernacheld, dan kijkt hij uren in de spiegel en krabt zijn psoriasis tot bloedende pulp.

Terwijl we Jens naderen vertelt Jøran voor de zoveelste keer over de vloek van Jens. Dat is toch een beetje het ding met trauma’s. Als iemand je vriend wordt, dan komt het trauma op een gegeven moment wel naar boven en dan deel je een intiem moment. Maar als je iemand al wat langer kent, dan ben je gedwongen om het verhaal keer op keer te horen, en even beleefd te knikken als de eerste keer. Iemand het gevoel geven dat hij zich herhaalt, vind ik een van de meest onaardige dingen om te doen en vooral in het geval van een trauma kan je iemand maar beter uit laten praten. Soms lijkt muziek de enige plek in mijn leven waar herhaling nog een beetje welkom is.

‘Jens is zeventien en staat voor een pasgeboren kind. De familie staat ernaast met een pannetje kokend water. Er zijn veertien kinderen in de familie en iemand moet brood op de plank brengen. Als je een pannetje kokend water over het gezicht van een kind gooit, dan wordt het nou eenmaal een betere bedelaar. Voorbereiden is het halve werk. Over zeven minuten kookt het water. Gelukkig is Jens jong en dom. En als je jong en dom bent, dan maak je dappere keuzes die je als wijs man nooit zou maken. Hij pakt het kind en rent naar zijn motor. Jens brengt het tweehonderdzeventig kilometer verder. Ze zal nooit haar familie kennen. Ze is opgegroeid met een aardige baan bij een advocatenkantoor en denkt dat ze een beschermengel heeft (dat is ‘Jens-good-or-bad, you tell me’, zo noemt hij zichzelf), maar ze kent hem niet. Dan sterft de advocaat die elk jaar naar Jens schrijft om te vertellen hoe goed ze het wel niet doet. Ze zal hem nooit leren kennen en ze zal haar familie nooit vinden. Jens heeft het meisje van verminking gered, maar een familie heeft een dochter en de bijbehorende inkomsten verloren. En zodra Jens kinderen krijgt, dan zal hij beseffen dat hij hij geen held meer is, maar een monster. Hij vraagt me elke dag of hij een monster is of niet, maar ik heb geen kinderen, dus voor mij blijft Jens een held, in ieder geval, totdat ik kinderen krijg.’

Mail

Niels Gerson Lohman

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer