Asset 14

De wunderkammer

Hard//hoofd zoekt donateurs/kunstverzamelaars! Geniet je met enige regelmaat van onze artikelen? Ondersteun Hard//hoofd dan en hang ons aan je muur.

Mees' vriendin Jasmijn wil een wunderkammer inrichten in hun huis, met beelden die verwijzen naar Griekse mythologie, en schilderijen met dobberende vissers. Een kort verhaal over hoe ver je kunt gaan om een beetje avant-garde te blijven.

Als er iemand is die haar innerlijke rust nog niet gevonden heeft, dan is het mijn vriendin wel. Laatst stond ze midden in de woonkamer met een pot verf in haar handen, omdat ze vond dat de muren een andere kleur moesten krijgen.
‘Wat is er mis met de muren die we nu hebben?’ vroeg ik.
‘Alles,’ zei Jasmijn vol overtuiging. ‘Ik kan er niet van slapen.’
Dus hebben we de muren een mintgroene kleur gegeven. ’s Avonds kroop Jasmijn tegen me aan en zei ze dat alles goed was zoals het was. Maar ik wist dat het niet lang zou duren voordat zich een nieuw plan aan zou dienen.

Nu wil ze een wunderkammer in ons huis. Ik weet niet precies waar ze het idee vandaan heeft, alleen dat het er nu is en we er niet omheen kunnen. Ze wil er schilderijen ophangen, beelden plaatsen die verwijzen naar de Griekse mythologie en meer van dat soort onzin.
‘Al onze vrienden gaan het ook geweldig vinden,’ zegt ze nu we op de bank zitten. ‘Dan komt iedereen bij ons langs. Vind je dat niet leuk, Mees? Alsjeblieft, zeg nou wat!’ ze trekt aan mijn arm. Jasmijn heeft een uitzonderlijk talent om ieder belachelijk idee te transformeren tot iets dat geweldig lijkt. Zo was er die keer dat ze me als sumoworstelaar naar een verkleedfeestje stuurde omdat ze in haar Japan-fase zat. Ik heb het haar nooit helemaal vergeven.
‘Het lijkt me gewoon iets voor oude mensen,’ zeg ik. ‘En ik heb een stofallergie. Weet je nog?’
‘Het is juist avant-garde,’ zegt Jasmijn. ‘En van een paar schilderijen is nog nooit iemand doodgegaan.’

Twee uur later staan we voor de deur van een galerie in het centrum. De witte muren doen me denken aan de tandarts waar ik een ongemakkelijk gevoel van in mijn buik krijg. Maar Jasmijn zegt dat dit precies is wat ze bedoelde en ze trekt me mee naar binnen. Bij de balie staat een meisje met zwartgeverfd haar en een neuspiercing dat ongelukkig uit haar ogen kijkt.
‘Komen jullie voor het werk van Johan Sonnichsen?’ vraagt ze.
‘Ja,’ zegt Jasmijn. ‘We willen een wunderkammer in ons huis.’
‘Dat willen er wel meer,’ zegt het meisje achter de balie. Ik snap niet zo goed wat ze daarmee bedoelt. Alsof een wunderkammer inrichten een heel moeilijk proces is waar maar weinig mensen in slagen. ‘Willen jullie informatie?’ vraagt ze.
‘Ja,’ zegt Jasmijn.
Het meisje begint met monotone stem een folder voor te lezen.
‘Johan Sonnichsen was een Noorse schilder die leefde van 28 september 1952 tot en met 19 augustus 2015. Zijn werk wordt gekenmerkt door het abstract expressionisme. Thema’s die in zijn schilderijen nadrukkelijk naar voren komen zijn eenzaamheid, de nietigheid van de mens en de dood. Sonnichsen kwam om het leven tijdens een expeditie in Antarctica.’
‘Wat romantisch,’ zegt Jasmijn.
Het meisje kijkt Jasmijn met een uitdrukkingloos gezicht aan. ‘Alle schilderijen die hier hangen zijn te koop. Hebben jullie nog vragen?’
Die hebben we niet, dus haalt het meisje haar telefoon tevoorschijn als teken dat het gesprek ten einde is.

Ik weet niet zo goed wat ik van de schilderijen moet vinden. Op één schilderij dobbert een visser moederziel alleen op zee. Op een andere staat een groep houthakkers verdwaasd om zich heen te kijken in een bos met enorme dennenbomen. En dan is er nog het schilderij waar ik niet naar durf te kijken: een gewonde vrouw die door een gebombardeerde stad strompelt met haar handen om haar gezicht gevouwen, en haar mond die zich opent voor een schreeuw.
‘Misschien moeten we op zoek gaan naar iets vrolijks,’ opper ik.
‘Ik vind het fantastisch,’ zegt Jasmijn. ‘Er zit zoveel emotie in.’

Het is de dobberende visser geworden en hij hangt nu midden in onze voormalige studeerkamer die Jasmijn plechtig heeft omgedoopt. Op de deur heeft ze zelfs in sierlijke letters wunderkammer geschreven zodat het voor iedereen duidelijk is waar de kamer voor dient. Naast het schilderij staat een opgezette pauw die je met zijn glazen ogen nauwlettend in de gaten houdt, en op de grond ligt een Perzisch tapijt. Jasmijn heeft via internet nog meer schilderijen besteld, maar die moeten verscheept worden vanuit Japan. Als ze onze, champagne drinkende vrienden rondleidt, wiebelt ze van haar ene op haar andere been, als een enthousiaste kleuter.
‘De kunstenaar die dit heeft gemaakt kwam uit Noorwegen,’ ze wijst trots naar het schilderij. ‘Hij kwam om tijdens een expeditie naar Antarctica.’
‘Tragisch,’ zegt Hugo.
‘Romantisch,’ zegt Daphne.
Ik sta in de hoek van de kamer en drink mijn champagne. Ik neem mezelf voor gelukkig te zijn zolang Jasmijn dat ook is.

Nadat onze vrienden de deur uit zijn, vallen we uit vermoeidheid boven op elkaar in slaap. Misschien tolt mijn hoofd nog steeds wel van de alcohol als Jasmijn me een paar uur later wakker maakt, want ik heb even geen idee waar ik ben. Ze zit rechtop in bed en grijpt me vast.
‘Wat is er?’ vraag ik en Jasmijn kijkt me verward aan.
‘Ik droomde dat ik midden op zee zat,’ zegt ze. ‘Iemand had me vastgebonden, in een vissersbootje gestopt en de zee opgeduwd. Ik probeerde om hulp te roepen, maar ik was mijn stem verloren. Het was afschuwelijk.’
Het is heel even stil. Jasmijn kruipt tegen me aan.
‘Mees,’ fluistert ze. ‘Misschien wil ik wel geen wunderkammer meer.’

-
Gelukkig kun je ook zonder wunderkammer kunstverzamelaar worden:

Mail

Emma Stomp heeft net zo’n serieuze koffieverslaving als Lorelai Gilmore.

Mieke Stuiver

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Het Vertrek (4) - De stortbui

Het Vertrek (4) - De stortbui

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de vierde aflevering. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Soundtrack voor donkere tijden 1

Soundtrack voor donkere tijden

Deze week geven onze redacteurs muzikaal advies om de rest van het jaar mee door te komen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan