Asset 14

VIES

De vierde editie van De Videotheek, waarin de redactie sporadisch haar favoriete films tipt. Cinema à la carte voor iedereen die de IMDb top 250 al heeft doorgeploegd en op zoek is naar films die niet op ieder 'best of'-lijstje staan. Deze keer selecteerden wij films die ons doen walgen: gore grime, smerige special effects, misselijkmakende mise-en-scène en vunzige verhalen. Oftewel, een vieze videotheek.

Met illustraties van Marloes Toonen.

Braindead (1992) – Deze film is supervies. Hoofdzakelijk vanwege de "Sumatran rat-monkey" waardoor de moeder gebeten wordt. Veel meer dan dat nare beest kan ik me ook niet herinneren. En dat het een film van Peter - Lord of the Rings - Jackson is. Van hem zou je zoiets niet verwachten, maar kennelijk heeft hij nog een zombiefilm gemaakt, Bad Taste (1987). Die is vast nog veel smeriger. (Emy)

Dirty Dancing (1987) - De "vieze dansjes" in deze film zijn helemaal niet zo vies. Niet in de ogen van mensen die ouder dan 11 zijn. Er is eigenlijk niet zo veel smerigs aan deze film behalve het idee van een dansleraar. Maar Patrick Swayze is dood dus daar kan je (ik in ieder geval) niets slechts over zeggen... (Mees)

Dirty Pretty Things (2002) - Je denkt misschien dat deze film alleen in deze lijst staat vanwege het woord "dirty" in de titel, maar hij begint wel degelijk met een vieze scène: een werkster (Audrey Tautou) die in een hotelkamer een bloederig 'ding' uit de wc-pot trekt. Dirty Pretty Things was één van de laatste films die ik bij een videotheek huurde en hij was veel beter dan ik had gedacht. Hij stelt interessante vragen over illegaliteit en welvaart: wat is een nationaliteit? Waarom wij wel en zij niet? Hoewel dit in Londen speelt, moest ik vaak denken aan het feit dat de Amerikaanse economie zou instorten als alle illegalen uitgezet zouden worden. We hebben de inferieure, onzichtbare en wanhopige mens nodig voor kutklusjes en soms zelfs voor meer. Tautou speelt een Turkse, wat op zich al een feest is, maar tegenspeler Chewitel Ejiofor is ook erg sterk. Een aanrader. (Rutger)

La Grande Bouffe (1973) - In La Grande Bouffe besluiten vier levensmoeë burgermannen zich dood te vreten. Ze huren een luxueus huis en bestellen behalve een wanstaltige hoeveelheid eten ook een paar prostituees (en een wulpse schooljuf). Vreten, boeren, winden, kotsen, seksen op en in en tussen het eten, neukend eten, etend neuken, en dan de dood. En toch is dit een heel fijne film, jawel, ik heb genoten. Mét een maatschappijkritische betekenis. Denk daar maar eens over na (en anders is er ook nog altijd Google). (Joyce)

Happiness (1998) - Dankjewel Todd Solonz, dankzij jouw film heb ik nu voor altijd het beeld van een tegen het raam ejaculerende Philip Seymour Hoffman in mijn hoofd. En oh ja, ook bedankt voor de scène waarin de pedofiele vader tegen zijn zoon zegt dat hij hem niet zou neuken als hij de kans kreeg, maar zich in plaats daarvan zou aftrekken. Lelijke, vieze mensen. Freuds favoriete film. (Rutger)

The Human Centipede (2009) -  The Human Centipede heeft mij getraumatiseerd. Ik heb de film nooit gezien. Iemand heeft het me het verhaal gewoon verteld, dat was genoeg. Een aantal mensen worden door een sadistische dokter elk met de mond aan de anus van de ander vastgenaaid. Alleen de voorste overleeft: de vastgenaaiden sterven door de stront die ze gedwongen door hun keelgat krijgen. Op de meest onvoorspelbare momenten bespringt de gedachte aan die film mij en kan ik de beelden die ik me erbij vorm niet stopzetten. De vriend die mij de film vertelde vindt dat ik overdrijf: "Het is zo absurd dat je erom moet lachen!". Jawel, het kan wél. Als iemand zo'n walgelijk verhaal kan verzinnen, dan is er vast ook iemand die het kan uitvoeren. Bwaaark. (Joyce)

(De synopsis van) The Human Centipede II (2011) - Ik raad niet aan om de synopsis van deel 2 te lezen, zoals ik gedaan heb... De regisseur is overigens een Nederlander. (Melle)

Irréversible (2002) - Volgens veel mensen onkijkbaar door het geweld, de bruutheid van een verkrachting. Ik vond het allemaal wel meevallen. De film was heftig en ongeschikt om gezellig met je moeder te kijken, maar om hem nu onkijkbaar te noemen... Dat was jaren geleden. Ik was toen goed voorbereid aan de film begonnen, voorbereid op het ergste. Onlangs keek ik de film weer, althans, ben ik begonnen met kijken. Na ongeveer een kwartier heb ik hem uitgezet: ik trok het niet meer. Het was meer dan ik, of mijn maag, aankon. (Katrien)

Naked Lunch (1991) - Verslaafde typmachines met pratende anussen. (Sara)

Ôdishon/Audition (1999) – Ik was eens op bezoek bij mijn beste vriendin en haar Hongaar in Budapest. Na uitgebreid lanterfanten door die prachtige stad eindigden we een van die dagen in hun appartement. Het regende buiten en we besloten een filmavond te houden. Na één film achter de kiezen, begonnen ook onze magen naar iets verlangen. “Nee”, zei het Hongaarse vriendje, “we kunnen de pizza beter bestellen nádat we de volgende film hebben gekeken”. Aanstellerij, dacht ik nog. Dus bestelden we gewoon die pizza, en zodra deze binnen was startten we volkomen onwetend de volgende film: Audition, een Japanse film over een weduwenaar die een nieuwe vrouw wil vinden door nepaudities voor een niet bestaande film te houden. Hij kiest vervolgens natuurlijk een beetje een raar meisje om verliefd op te worden, maar tot dan toe geen vuiltje aan de lucht. Een enigszins vreemde maar ook een mooie, dromerige film. Niks aan ’t handje. Dat was ergens halverwege mijn pizza. Hoe de film zich verder ontwikkelt, wil en kan ik niet vertellen. De laatste twintig minuten heb ik door mijn vingers bekeken. Eén ding is zeker: sindsdien eet ik nooit meer pizza. (Zara)

Poltergeist (1982) - Er was vroeger een horrorfilm waarbij iemand voor de spiegel het vel van zijn eigen gezicht kapottrok. Daar moest ik van braken. Het was één van de Poltergeist-films. Hier heb ik het fragment gevonden, maar ik durf het nog niet te kijken. Het heeft echt een diepe indruk op me gemaakt (toen ik twaalf was). Jarentachtig-specialeffects zijn uiteindelijk toch de engste. (Hiske)

Problem Child 2 (1991) -  Als kind keek ik heel veel slechte Amerikaanse comedies (ik was een groot fan van de Police Academy-serie). De makers van dat soort films houden ook van vieze humor, iets waaraan ik echt een hekel heb. De goorste scène die ik ooit heb gezien, zit in Problem Child 2, waarin op een kermis dankzij een probleemkind een attractie te snel rond gaat, en IEDEREEN over IEDEREEN kotst. Kijken op eigen risico. (Rutger)

Salò o le 120 Giornate di Sodoma (1975) - Wie gaat zitten om Saló van Pier Paolo Pasolini te bekijken, trakteert zichzelf op een buitengewoon nare avond. Met Saló verfilmde Pasolini De 120 dagen van Sodom van Markies de Sade, maar transporteerde het verhaal naar 1944, in de Republiek van Saló, Mussolini’s door de Nazi’s ondersteunde vazallenstaat. De film handelt over vier Italiaanse notabelen die in de wetteloze staat achttien jongens en meisjes kidnappen en meenemen naar een oud landhuis. Daar wordt hen verteld dat ze, aangezien ze voor de buitenwereld sowieso al dood zijn, alles met hen kunnen doen wat ze willen. Pasolini maakte met de film een aanklacht tegen de gruwelen van het fascisme in het bijzonder en de mensheid in het algemeen en gaat daarin verder dan wie dan ook. In scènes waarvan het haast onmogelijk is om ze in één ruk te kijken, worden de jongeren vernederd, gemarteld en misbruikt door de vier notabelen, afgewisseld met onvoorstelbaar perverse verhalen, die aan het gezelschap worden verteld door drie ex-prostituees. Saló is een must-see. Ik heb hem één keer gezien. Maar één keer is genoeg. De beelden staan op mijn netvlies gebrand; en ik hoef hem nooit meer te zien. (Melle)

Saw (2004) - Ik had eigenlijk ook Braindead in mijn hoofd. Toen ik negentien was had ik een vriendje die die film elke dag keek met zijn vrienden en halve liters bier. Als een soort marteling keek ik mee op een middag, met de gordijnen gesloten. Uiteindelijk zat ik geloof ik gewoon in de andere kamer uit walging, terwijl ik de jongens hoorden hikken van het schaterlachen om weer dezelfde scènes. Ugh. Dezelfde groep jongens heeft me er ooit jaren later de Pathé in geluisd om Saw te kijken, maar alleen al na het zien van de poster rende ik in paniek de omhoog zoevende roltrap in tegengestelde richting af om mijn bioscoopkaartje in te ruilen voor The Chronicles of Narnia. Geef mij maar christelijke symboliek. Mmm, veilig. (Mees)

Taxidermia (2006) - Waar en wanneer ik Taxidermia voor het eerst zag, kan ik me niet meer precies herinneren. Het zal niet lang nadat de film uitkwam op DVD zijn geweest. Vreemd genoeg besef ik nu dat ik ook niet meer goed weet waar hij nu precies over ging. Ja, drie generaties van een Hongaars geslacht stonden centraal. Een soldaat in een grote oorlog, een kampioen tijdens communistische vreetwedstrijden en een taxidermist. Maar verder? Eigenlijk herinner ik me vooral het gevoel dat de film opriep: na de eerste tien minuten was duidelijk dat de spanning in deze film werd veroorzaakt door een soort viezigheidsvariant van de horrorsuspense. Het was niet dat je ieder moment kon worden verrast door een geest of een zombie, het was gewoon duidelijk dat dit resultaat van de zieke geest van György Pálfi op een ieder moment iets smerigs voor de kijker in petto kon hebben: smutspence of zoiets. Dat is de herinnering. In werkelijkheid is het vooral een buitengewoon originele en grappige film. Voor wie Hongaars spreekt en een sterke maag heeft: de film staat zonder ondertitels op youtube. (Jan)

The Thing (1982) - Horrorklassieker The Thing is lekker vies. Een poolexpeditie graaft een 'ding' op (jawel) en dat 'ding' leeft en is lekker smerig. Volgens mij heb ik zowel de 1982 als de 2011-versie (geregisseerd door een Nederlander) gezien. Ik weet niet meer welke viezer was, maar vies is het sowieso. Ik leerde deze horrorfilm trouwens kennen tijdens een college waarbij iemand flauwviel. (Anna)

Trainspotting (1996) – Een duistere trip met Schotse lowlifes door de smerigste hoekjes van Edingburgh. Deze film is, naast heel goed, ook heel erg vies. Pis vies. Poep vies. Dooie baby vies. Ik moet toegeven, het boek is wel viezer. Daar spuit junkie Mark Renton bijvoorbeeld op een gegeven moment heroïne in zijn penis; de enige plek waar zijn aders niet al geheel onbruikbaar geprikt zijn. Deze vieze scène heeft de film helaas (?) niet gehaald. Maar gelukkig blijft er nog genoeg over om van te smullen. (Zara)

Mail

Videoredactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomChef Papier
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 2

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Automatische concepten 81

Een extatische ruimte-odyssee

'In the 30th century, everybody wants to come.' Maar wat als je van het ene op het andere moment niet meer klaar kunt komen? Lees meer

Meander (maar ook weer wel)

Meander (maar ook weer wel)

In het park achter het huis van haar ouders staat een plakkaatje met een gedicht van Marte Hoogenboom, dat ze schreef toen ze nog anders heette. Zo nu en dan gaat ze erlangs om het te herlezen, maar of ze er ooit écht naar terug kan? Lees meer

Mensen uit een ander leven

Mensen uit een ander leven

Tijdens een schrijfretraite op het Noord-Franse platteland ontmoet Eva van den Boogaard twee mensen met wie het meteen klikt. Maar zo snel het contact was gelegd, zo snel is het weer verbroken bij het afscheid. Of ziet ze ze nog terug? Lees meer

Over racistisch politiegeweld zing je geen aria’s – of wel?

Over racistisch politiegeweld zing je geen aria’s – of wel?

Het publiek bij de allerlaatste voorstelling van Blue, over racistisch politiegeweld, hoefde niet verteld te worden hoe hyperactueel de voorstelling was die ze zagen. Lees meer

Column Marthe

De liefde tegen het systeem

Kan de liefde alle verschillen tussen mensen overwinnen? Marthe van Bronkhorst betwijfelt het na een vurig debat tijdens een date. Lees meer

:Postbode Dirk: ‘Als ik later thuiskwam, maakte dat geen reet uit’ 1

Postbode Dirk: ‘Als ik later thuiskwam, maakte dat geen reet uit’

Als sorteerder bij PostNL werd kunstenaar Monica Overdijk gegrepen door de bravoure en no-nonsensementaliteit van haar collega's. Ze portretteerde zeven van hen. Dit is een deel van het verhaal van Dirk. Lees meer

Afscheidsrede: ‘Hard//hoofd is een vrije ruimte, niet een vrije markt’

‘Hard//hoofd is een vrije ruimte, geen vrije markt’

Marte Hoogenboom blikt terug op haar tijd als hoofdredacteur van Hard//hoofd. Na tweeënhalf jaar dienst vraagt ze zich nog steeds af wat Hard//hoofd eigenlijk is. Lees meer

:Postbode Mustafa: ‘Ik wil dat ze van mij zeggen: jij bent een harde werker’ 1

Postbode Mustafa: ‘Ik wil dat ze van mij zeggen: dat is een harde werker’

Als sorteerder bij PostNL werd kunstenaar Monica Overdijk gegrepen door de bravoure en no-nonsensementaliteit van haar collega's. Ze portretteerde zeven van hen. Dit is een deel van het verhaal van Mustafa. Lees meer

Van 0-en en 1-en of: waarom ik me eindelijk programmeur durf te noemen

Van 0'en naar 1'en, of: waarom ik me eindelijk programmeur durf te noemen

Als schrijver die 'iets' met computers doet, krijgt Marten Hoekstra vaak de vraag wat dat werk precies inhoudt. In dit essay onderbouwt hij de kracht achter dit ambacht. Lees meer

Monddood

Schrijven is eigenlijk monddood maken

Je kan altijd over de rug van de ander schrijven, toch? Marthe van Bronkhorst raakt hierover in discussie op een literaire avond die steeds absurdistischer wordt. Lees meer

Postbode Bas: ‘Advocaten en ondernemers hebben het voor elkaar. Ik verdien 13 euro per uur’

Postbode Bas: ‘Advocaten en ondernemers hebben het voor elkaar’

Als sorteerder bij PostNL werd kunstenaar Monica Overdijk gegrepen door de bravoure en no-nonsensementaliteit van haar collega's. Ze portretteerde zeven van hen. Dit is het verhaal van Bas. Lees meer

Een docent met een lichaam

Een docent met een lichaam

Ook wanneer Eva voor de klas staat is ze in de eerste plaats een mens met een lichaam dat behoeftes kent. Maar dat blijkt minder vanzelfsprekend dan het lijkt in het onderwijs. Lees meer

Nieuws in beeld: De macht van het volk

De macht van het volk

De beelden die uit Iran naar buiten komen zijn schaars. Dat raakt illustrator Pirmin Rengers, die een wereld gewend is waarin media volledig worden gedomineerd door beeld. Lees meer

Stemvorken

Stemvorken

Hoe onderzoek je lesbische aantrekking als je eerste kennismaking daarmee porno is, gericht op een mannelijke fantasie? Met ‘Stemvorken’ won Leonore Spee Het Rode Oor 2022, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Ongewerveld

Ongewerveld

Kan erotiek ook schuilen in pijn, verdriet en kwetsbaarheid? Met ‘Ongewerveld’ won Jori(k) Amit Galama de juryprijs van Het Rode Oor 2022, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Marthe van Bronkhorst wordt in een sprookjesachtig eilanddorp geconfronteerd met haar cynisme. Lees meer

Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Sluit je vóór 1 januari aan en ontvang jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel