Asset 14

VIES

De vierde editie van De Videotheek, waarin de redactie sporadisch haar favoriete films tipt. Cinema à la carte voor iedereen die de IMDb top 250 al heeft doorgeploegd en op zoek is naar films die niet op ieder 'best of'-lijstje staan. Deze keer selecteerden wij films die ons doen walgen: gore grime, smerige special effects, misselijkmakende mise-en-scène en vunzige verhalen. Oftewel, een vieze videotheek.

Met illustraties van Marloes Toonen.

Braindead (1992) – Deze film is supervies. Hoofdzakelijk vanwege de "Sumatran rat-monkey" waardoor de moeder gebeten wordt. Veel meer dan dat nare beest kan ik me ook niet herinneren. En dat het een film van Peter - Lord of the Rings - Jackson is. Van hem zou je zoiets niet verwachten, maar kennelijk heeft hij nog een zombiefilm gemaakt, Bad Taste (1987). Die is vast nog veel smeriger. (Emy)

Dirty Dancing (1987) - De "vieze dansjes" in deze film zijn helemaal niet zo vies. Niet in de ogen van mensen die ouder dan 11 zijn. Er is eigenlijk niet zo veel smerigs aan deze film behalve het idee van een dansleraar. Maar Patrick Swayze is dood dus daar kan je (ik in ieder geval) niets slechts over zeggen... (Mees)

Dirty Pretty Things (2002) - Je denkt misschien dat deze film alleen in deze lijst staat vanwege het woord "dirty" in de titel, maar hij begint wel degelijk met een vieze scène: een werkster (Audrey Tautou) die in een hotelkamer een bloederig 'ding' uit de wc-pot trekt. Dirty Pretty Things was één van de laatste films die ik bij een videotheek huurde en hij was veel beter dan ik had gedacht. Hij stelt interessante vragen over illegaliteit en welvaart: wat is een nationaliteit? Waarom wij wel en zij niet? Hoewel dit in Londen speelt, moest ik vaak denken aan het feit dat de Amerikaanse economie zou instorten als alle illegalen uitgezet zouden worden. We hebben de inferieure, onzichtbare en wanhopige mens nodig voor kutklusjes en soms zelfs voor meer. Tautou speelt een Turkse, wat op zich al een feest is, maar tegenspeler Chewitel Ejiofor is ook erg sterk. Een aanrader. (Rutger)

La Grande Bouffe (1973) - In La Grande Bouffe besluiten vier levensmoeë burgermannen zich dood te vreten. Ze huren een luxueus huis en bestellen behalve een wanstaltige hoeveelheid eten ook een paar prostituees (en een wulpse schooljuf). Vreten, boeren, winden, kotsen, seksen op en in en tussen het eten, neukend eten, etend neuken, en dan de dood. En toch is dit een heel fijne film, jawel, ik heb genoten. Mét een maatschappijkritische betekenis. Denk daar maar eens over na (en anders is er ook nog altijd Google). (Joyce)

Happiness (1998) - Dankjewel Todd Solonz, dankzij jouw film heb ik nu voor altijd het beeld van een tegen het raam ejaculerende Philip Seymour Hoffman in mijn hoofd. En oh ja, ook bedankt voor de scène waarin de pedofiele vader tegen zijn zoon zegt dat hij hem niet zou neuken als hij de kans kreeg, maar zich in plaats daarvan zou aftrekken. Lelijke, vieze mensen. Freuds favoriete film. (Rutger)

The Human Centipede (2009) -  The Human Centipede heeft mij getraumatiseerd. Ik heb de film nooit gezien. Iemand heeft het me het verhaal gewoon verteld, dat was genoeg. Een aantal mensen worden door een sadistische dokter elk met de mond aan de anus van de ander vastgenaaid. Alleen de voorste overleeft: de vastgenaaiden sterven door de stront die ze gedwongen door hun keelgat krijgen. Op de meest onvoorspelbare momenten bespringt de gedachte aan die film mij en kan ik de beelden die ik me erbij vorm niet stopzetten. De vriend die mij de film vertelde vindt dat ik overdrijf: "Het is zo absurd dat je erom moet lachen!". Jawel, het kan wél. Als iemand zo'n walgelijk verhaal kan verzinnen, dan is er vast ook iemand die het kan uitvoeren. Bwaaark. (Joyce)

(De synopsis van) The Human Centipede II (2011) - Ik raad niet aan om de synopsis van deel 2 te lezen, zoals ik gedaan heb... De regisseur is overigens een Nederlander. (Melle)

Irréversible (2002) - Volgens veel mensen onkijkbaar door het geweld, de bruutheid van een verkrachting. Ik vond het allemaal wel meevallen. De film was heftig en ongeschikt om gezellig met je moeder te kijken, maar om hem nu onkijkbaar te noemen... Dat was jaren geleden. Ik was toen goed voorbereid aan de film begonnen, voorbereid op het ergste. Onlangs keek ik de film weer, althans, ben ik begonnen met kijken. Na ongeveer een kwartier heb ik hem uitgezet: ik trok het niet meer. Het was meer dan ik, of mijn maag, aankon. (Katrien)

Naked Lunch (1991) - Verslaafde typmachines met pratende anussen. (Sara)

Ôdishon/Audition (1999) – Ik was eens op bezoek bij mijn beste vriendin en haar Hongaar in Budapest. Na uitgebreid lanterfanten door die prachtige stad eindigden we een van die dagen in hun appartement. Het regende buiten en we besloten een filmavond te houden. Na één film achter de kiezen, begonnen ook onze magen naar iets verlangen. “Nee”, zei het Hongaarse vriendje, “we kunnen de pizza beter bestellen nádat we de volgende film hebben gekeken”. Aanstellerij, dacht ik nog. Dus bestelden we gewoon die pizza, en zodra deze binnen was startten we volkomen onwetend de volgende film: Audition, een Japanse film over een weduwenaar die een nieuwe vrouw wil vinden door nepaudities voor een niet bestaande film te houden. Hij kiest vervolgens natuurlijk een beetje een raar meisje om verliefd op te worden, maar tot dan toe geen vuiltje aan de lucht. Een enigszins vreemde maar ook een mooie, dromerige film. Niks aan ’t handje. Dat was ergens halverwege mijn pizza. Hoe de film zich verder ontwikkelt, wil en kan ik niet vertellen. De laatste twintig minuten heb ik door mijn vingers bekeken. Eén ding is zeker: sindsdien eet ik nooit meer pizza. (Zara)

Poltergeist (1982) - Er was vroeger een horrorfilm waarbij iemand voor de spiegel het vel van zijn eigen gezicht kapottrok. Daar moest ik van braken. Het was één van de Poltergeist-films. Hier heb ik het fragment gevonden, maar ik durf het nog niet te kijken. Het heeft echt een diepe indruk op me gemaakt (toen ik twaalf was). Jarentachtig-specialeffects zijn uiteindelijk toch de engste. (Hiske)

Problem Child 2 (1991) -  Als kind keek ik heel veel slechte Amerikaanse comedies (ik was een groot fan van de Police Academy-serie). De makers van dat soort films houden ook van vieze humor, iets waaraan ik echt een hekel heb. De goorste scène die ik ooit heb gezien, zit in Problem Child 2, waarin op een kermis dankzij een probleemkind een attractie te snel rond gaat, en IEDEREEN over IEDEREEN kotst. Kijken op eigen risico. (Rutger)

Salò o le 120 Giornate di Sodoma (1975) - Wie gaat zitten om Saló van Pier Paolo Pasolini te bekijken, trakteert zichzelf op een buitengewoon nare avond. Met Saló verfilmde Pasolini De 120 dagen van Sodom van Markies de Sade, maar transporteerde het verhaal naar 1944, in de Republiek van Saló, Mussolini’s door de Nazi’s ondersteunde vazallenstaat. De film handelt over vier Italiaanse notabelen die in de wetteloze staat achttien jongens en meisjes kidnappen en meenemen naar een oud landhuis. Daar wordt hen verteld dat ze, aangezien ze voor de buitenwereld sowieso al dood zijn, alles met hen kunnen doen wat ze willen. Pasolini maakte met de film een aanklacht tegen de gruwelen van het fascisme in het bijzonder en de mensheid in het algemeen en gaat daarin verder dan wie dan ook. In scènes waarvan het haast onmogelijk is om ze in één ruk te kijken, worden de jongeren vernederd, gemarteld en misbruikt door de vier notabelen, afgewisseld met onvoorstelbaar perverse verhalen, die aan het gezelschap worden verteld door drie ex-prostituees. Saló is een must-see. Ik heb hem één keer gezien. Maar één keer is genoeg. De beelden staan op mijn netvlies gebrand; en ik hoef hem nooit meer te zien. (Melle)

Saw (2004) - Ik had eigenlijk ook Braindead in mijn hoofd. Toen ik negentien was had ik een vriendje die die film elke dag keek met zijn vrienden en halve liters bier. Als een soort marteling keek ik mee op een middag, met de gordijnen gesloten. Uiteindelijk zat ik geloof ik gewoon in de andere kamer uit walging, terwijl ik de jongens hoorden hikken van het schaterlachen om weer dezelfde scènes. Ugh. Dezelfde groep jongens heeft me er ooit jaren later de Pathé in geluisd om Saw te kijken, maar alleen al na het zien van de poster rende ik in paniek de omhoog zoevende roltrap in tegengestelde richting af om mijn bioscoopkaartje in te ruilen voor The Chronicles of Narnia. Geef mij maar christelijke symboliek. Mmm, veilig. (Mees)

Taxidermia (2006) - Waar en wanneer ik Taxidermia voor het eerst zag, kan ik me niet meer precies herinneren. Het zal niet lang nadat de film uitkwam op DVD zijn geweest. Vreemd genoeg besef ik nu dat ik ook niet meer goed weet waar hij nu precies over ging. Ja, drie generaties van een Hongaars geslacht stonden centraal. Een soldaat in een grote oorlog, een kampioen tijdens communistische vreetwedstrijden en een taxidermist. Maar verder? Eigenlijk herinner ik me vooral het gevoel dat de film opriep: na de eerste tien minuten was duidelijk dat de spanning in deze film werd veroorzaakt door een soort viezigheidsvariant van de horrorsuspense. Het was niet dat je ieder moment kon worden verrast door een geest of een zombie, het was gewoon duidelijk dat dit resultaat van de zieke geest van György Pálfi op een ieder moment iets smerigs voor de kijker in petto kon hebben: smutspence of zoiets. Dat is de herinnering. In werkelijkheid is het vooral een buitengewoon originele en grappige film. Voor wie Hongaars spreekt en een sterke maag heeft: de film staat zonder ondertitels op youtube. (Jan)

The Thing (1982) - Horrorklassieker The Thing is lekker vies. Een poolexpeditie graaft een 'ding' op (jawel) en dat 'ding' leeft en is lekker smerig. Volgens mij heb ik zowel de 1982 als de 2011-versie (geregisseerd door een Nederlander) gezien. Ik weet niet meer welke viezer was, maar vies is het sowieso. Ik leerde deze horrorfilm trouwens kennen tijdens een college waarbij iemand flauwviel. (Anna)

Trainspotting (1996) – Een duistere trip met Schotse lowlifes door de smerigste hoekjes van Edingburgh. Deze film is, naast heel goed, ook heel erg vies. Pis vies. Poep vies. Dooie baby vies. Ik moet toegeven, het boek is wel viezer. Daar spuit junkie Mark Renton bijvoorbeeld op een gegeven moment heroïne in zijn penis; de enige plek waar zijn aders niet al geheel onbruikbaar geprikt zijn. Deze vieze scène heeft de film helaas (?) niet gehaald. Maar gelukkig blijft er nog genoeg over om van te smullen. (Zara)

Mail

Videoredactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
'Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’ 1

‘Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’

Na het overlijden van zijn grootouders vinden Stephan Splinter en zijn vader op zolder een schat aan informatie. Aan de hand van de documenten en de spaarzame verhalen van opa, beginnen ze hun veelbewogen familiegeschiedenis in Nederlands-Indië te reconstrueren. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 47

Ontspan, Vladimir is hier

Deze week worden onze redacteurs blij van de zooi van iemand anders, de PlayStation en een Putin-stickerpakket. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer