Asset 14

ETEN

De vijfde editie van De Videotheek, waarin de redactie sporadisch haar favoriete films tipt. Cinema à la carte voor iedereen die de IMDb top 250 al heeft doorgeploegd en op zoek is naar films die niet op ieder 'best of'-lijstje staan. Deze keer selecteerden wij film(scène)s waarin eten - zij het een friszure appeltaart, vijftig hardgekookte eieren of sudderende kippetjes - centraal staat. De ene film doet ons het water in de mond lopen, de ander maakt dat we geen hap meer door onze kelen krijgen. Kortom, de Eetweek Videotheek.

Still uit Cool Hand Luke

Matilda (1996): De manier waarop Bruce een donkere, plakkerige chocoladetaart gehaast verorbert in de verfilming van Matilda staat wat mij betreft voor de macht in onmacht. Pure strijdlust in de vorm van bitterzoete chocolade. Paula

Mean Girls (2004): In deze high school-klassieker, die dit jaar zijn tiende verjaardag viert, draait de wraak van Lindsay Lohan om "these weird Swedish nutrition bars". Het moment waarop queen bee Regina George ontdekt dat deze repen geen koolhydraten verbranden, maar haar juist kilo's doen aankomen, is onvergetelijk - niet in de laatste plaats vanwege het perfecte spel van Rachel McAdams. Basje

Le scaphandre et le papillon (2007): De mondaine Jean-Do (Mathieu Amalric) zit door een verlamming levend opgesloten in zijn eigen lichaam. De Fransen noemen de aandoening 'maladie de l’emmuré vivant'. Een tantaluskwelling keer tien, en dus besluit Jean-Do: 'lang leve de fantasie'. Waar droomt een lamme dan van? Een zeebanket natuurlijk, met als toetje een dikke vette tongzoen. Philip

The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover (1989): In Peter Greenaways uiterst gestileerde overspeldrama The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover wordt eten consequent als symbool ingezet. De zondige geliefden belanden tussen rottend vlees en vis; de minnaar uit de titel, een schrijver, wordt gedwongen zijn eigen woorden (lees: hele boeken) op te eten en het slot van de film heeft iets met kannibalisme te maken. Basje

Nine 1/2 Weeks (1986): Nine 1/2 Weeks was food porn voordat het überhaupt een ding was. Vergeet de natgelipte Jamie en de glimlachende borsten van Nigella. Houd die rol keukenpaper vooral bij de hand, want het wordt heter dan de groenten in je stomer. Jean-Maxim

Exils (2004): Nine 1/2 Weeks maar dan op z'n Tony Gatlifs: vol levenslust en exotisme. Onderweg naar Algerije nemen Romain Duris en Lubna Azabal een baantje als fruitplukkers. In navolging van Adam en Eva laten de geliefden zich verleiden door de zinnenprikkelende fruitbomen. Basje

Marie Antoinette (2006): Wat ik me vooral herinner van deze film - naast de pruiken, de jurken, de muziek - zijn de ingewikkelde taartjes. Die passen mooi bij een prinses die volgens de legende 'laat ze cake eten!' zei over het hongerende Franse volk. Emy

Coffee and Cigarettes (2003): Zelfs bij hen die geen koffie drinken of nog nooit een sigaret hebben gerookt - wat in mijn geval aan de orde was toen ik deze film voor het eerst zag - kan het niet anders dan dat deze film de onweerstaanbare neiging oproept dat tóch te gaan doen. Meteen. Mirko

We Need to Talk About Kevin (2011): Kevins moeder probeert tijdens het avondmaal haar apathische zoon een standje te geven voor het huishoudelijke ongelukje waarbij Celia, het jongere zusje, haar oog verloor. Terwijl hij onverstoord een lychee pelt, repliceert Kevin dat Celia maar zal moeten dealen met dat glazen oog. Tergend traag spat het witte lycheevel open en zuigt Kevin de oogbalvrucht naar binnen. Nog nooit zag je iemand zo weerzinwekkend een lychee verorberen. Jana

Cool Hand Luke (1967): In Cool Hand Luke wordt sterk de suggestie gewekt dat de titelheld de nieuwe messias is. Waar Jezus water in wijn veranderde, eet Luke, gespeeld door een ge-wel-dig-e Paul Newman, vijftig hardgekookte eieren. Gewoon, omdat hij zich verveelt. Philip

Eraserhead (1986): Naast mijn kinderwens ontnam Eraserhead mij ook de aandrang ooit nog eens een kippetje aan te snijden. Hoe gedateerd de special effects ook zijn. Laura

Chocolat (2000): Om dit soort scènes te voorkomen heb ik altijd chocolade in huis. De burgemeester uit Chocolat probeert de zonde in de vorm van een bonbonwinkel uit alle macht buiten het dorp te houden, maar als hij daarbij de etalage vol heerlijkheden vandaliseert komt er per ongeluk een stukje zonde op zijn lip. En die smaakt toch wel heel lekker. Sophie

The Trip (2010): Komiek Rob Brydon en acteur Steve Coogan gaan zogenaamd, maar wel als zichzelf, op rondreis om restaurant-recensies te schrijven. Ze eten borden die je doen watertanden voor de tv, en houden elkaar ondertussen gezelschap. Er gebeurt niet veel, soms is het saai, maar toch moet je altijd op je hoede zijn, er kan altijd iets briljants gebeuren. Het is eigenlijk een soort Tour de France kijken. Maar dan met twee komieken die te duur eten en als medicijn tegen de ziekte die middelbare leeftijd heet beroemdheden nadoen. Jan

Estômago (A Gastronomic Story) (2007): Kennis van eten betekent macht. Er wordt aan alle kanten gesmakt in deze jeuïge film, waarin eten, Braziliaanse billen en gefrituurde mieren moeiteloos samengaan. Annette

Waitress (2007): Waitress werd me aangeraden door een vriendin, omdat zij er zo gelukkig van werd. Dat zou je op het eerste gezicht niet zeggen: Jenna (Keri Russell, bekend van Felicity) is een vermoeide, ongewenst zwangere serveerster in een nietszeggend Amerikaans dorp, en moet al haar fooien afstaan aan haar lamzakkerige man. Maar ze heeft taarten. Niet om te eten, maar om te maken. Dat doet ze aan één stuk door in deze film, bij elke mogelijke gelegenheid. Ik werd er ook een beetje gelukkig van. Emy

Beasts of the Southern Wild (2012): Hushpuppy moet een krab 'beasten' om het sappige vlees uit op te zuigen. De krabschalen kraken erop los. Het doet me denken aan die keer op vakantie in Bretagne toen ik voor het eerst een mossel at. Mijn ouders spoorden me enthousiast aan (ze riepen nog net geen 'beast it! beast it!') en ik vond het eng en heel erg vies maar ik was wel trots op mezelf. Maite

Festen (1998): Misschien is het omdat eten een eerste levensbehoefte is, maar aan de eettafel kan geen enkel gezin haar ware aard verborgen houden. Zodra de aardappels worden opgeschept en de jus wordt geschonken vallen de maskers af. De verhoudingen staan op scherp en oud zeer komt boven naar mate de pannen leger worden. Maartje

American Pie (1999): Wat dachten jullie van American Pie? Vanwege, de naam zegt het al, die taart. Ik weet niet of ik er verder iets over wil zeggen. Maar het is een filmscène, met eten. En redelijk memorabel. Kortom: sorry voor deze. Anna

Tampopo (1985) en Shaolin Soccer (2001): In de meest prikkelende scène uit Tampopo ruilen twee geliefden een eidooier uit met hun monden totdat het vrouwelijke hoofdpersonage, bij wijze van climax, het eigeel langs haar lippen laat druipen. De scène uit het absurde Shaolin Soccer is van een compleet andere orde, maar omdat ook hier eigeel wordt uitgewisseld als ware het speeksel, pak ik 'm meteen mee. Philip

Kill Bill: Vol. 2 (2004): Dit gesprek gaat gesprek over leven en dood en ondertussen krijgt dochterlief iets te eten. Dat van de ouders maar eentje de confrontatie zal overleven is al lang duidelijk. Dat Bill een zeer capabel vaderfiguur is (voor moeder en dochter) weten we ook al. Mooi om hem in actie te zien in een handeling die hem zo geroutineerd afgaat, dit is de laatste sandwich van de vele die hij voor B.B. Kiddo maakte. Anna

La Grande Bouffe (1973): In La Grande Bouffe besluiten vier levensmoeë burgermannen zich dood te vreten. Ze huren een luxueus huis en bestellen behalve een wanstaltige hoeveelheid eten ook een paar prostituees (en een wulpse schooljuf). Vreten, boeren, winden, kotsen, seksen op en in en tussen het eten, neukend eten, etend neuken, en dan de dood. En toch is dit een heel fijne film, jawel, ik heb genoten. Mét een maatschappijkritische betekenis. Denk daar maar eens over na (en anders is er ook nog altijd Google). Joyce

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer