Jazz Komproe leert pas na zijn middelbare school hoe rijk en gelaagd de geschiedenis van Suriname is. Dit moeten we ook terugzien in het Nederlandse onderwijs, vindt hij. De Nederlandse en Surinaamse geschiedenis zijn namelijk onlosmakelijk met elkaar verbonden.
In welk jaar werd Suriname onafhankelijk? Wat zijn de 8 Decembermoorden? En wie is Louis Doedel? Ik verwacht niet dat je het antwoord weet op al deze vragen, of überhaupt één van deze vragen, maar het moet wel meteen iets duidelijk maken. De Surinaamse geschiedenis krijgt niet de aandacht die het verdient.
Zelfs ik als zoon van een Surinaamse vader wist lang het antwoord op deze vragen niet. Want wat had de geschiedenis van Suriname voor invloed op mij, hier in Nederland? Ik leerde op school over de slavernij en vanuit thuis kreeg ik delen mee van de Surinaamse cultuur, maar de echte geschiedenis leek nooit relevant. Totdat ik mij langzaam ging verdiepen in het slavernijverleden van mijn vaderland en zo vanzelf meer leerde over de geschiedenis van Suriname. Al snel begreep ik dat er zoveel meer was dan die “zwarte bladzijde” in onze geschiedenisboeken.
Tuurlijk, de kolonisatie van Suriname en de jarenlange slavernij zijn een belangrijk onderdeel van de Surinaamse geschiedenis, maar waar is dan het volledige verhaal? Waar zijn de marrons, de vrijgevochten slaven die bijna de volledige duur van de slavernij hebben gestreden voor de vrijheid van slaafgemaakte broeders en zusters? Waar zijn de culturen van de Inheemse bevolkingen van Suriname voor de komst van de Nederlanders, culturen die tot op de dag van vandaag voortbestaan? Of de Surinaamse cultuur ná de slavernij? Het verzet tegen het imperialisme? De komst van de contractarbeiders? Dit zijn allemaal belangrijke onderdelen van de Surinaamse geschiedenis, waar Nederland een belangrijke rol in heeft gespeeld.
Al snel begreep ik dat er zoveel meer was dan die “zwarte bladzijde” in onze geschiedenisboeken.
Want laat één ding duidelijk zijn: de Surinaamse en Nederlandse geschiedenis zijn op veel punten onlosmakelijk verbonden. (Dit geldt overigens voor alle Nederlandse koloniën in de geschiedenis). Zowel in Suriname als in Nederland hebben beide landen invloed op elkaars cultuur en ontwikkeling. In Suriname is Nederlands nog steeds de voertaal, terwijl hier iedereen wel de betekenis van het woord “patas” kent. Er wonen hier enorm veel Surinamers die allemaal een stukje geschiedenis met zich meedragen, maar nog geen erkenning krijgen. Het wordt tijd dat Nederland de Surinaamse geschiedenis ook een plek geeft binnen haar eigen grenzen.
De grote vraag is natuurlijk hoe. Zeker als je beseft dat er meerdere landen en culturen zijn die meer aandacht verdienen is dit geen gemakkelijke klus. We moeten in ieder geval beginnen het volledige verhaal te vertellen. We moeten af van onze koloniale blik en ook aandacht geven aan Surinaamse helden in de geschiedenis. Erken dat de Surinaamse en Nederlandse cultuur onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden en maak er ruimte voor vrij in het onderwijs, musea, media. Want een land dat ruim 300 jaar Nederlands grondgebied is geweest, is echt niet weg te stoppen in één zwarte bladzijde.
Beeld: Photo RNW.org via Flickr
