Asset 14

De on//smakelijke week: Hoofdredactioneel

De on//smakelijke week: Hoofdredactioneel

Deze week staat Hard//hoofd in het teken van on//smakelijkheid. Hoofdredacteur Jochum Veenstra opent de week met een tekst over de aantrekkelijkheid van paté en de walging die hij er nu voor voelt.

Boterhammen met paté, heerlijk vond ik het als kind. Ik was aangetrokken tot de zoetige, maar toch ook hartige crème die smolt in de mond. Nadat ik de roze pasta op een vakantie in Frankrijk had ontdekt, vroeg ik mijn vader om voortaan al mijn broodjes met het goedje te beleggen. Thuis was het mijn vaders taak om de schoollunchboxjes te vullen; zodra wij beneden kwamen, was hij de deur al uit, en stond er op de hoek van de keukentafel steevast een stapel van drie plastic doosjes klaar: eentje voor mijn broer, eentje voor mij en zelfs eentje voor mijn moeder.

Die leverpaté kwam hem wel uit. Om de zoveel tijd had de Albert Heijn een nieuwe ‘seizoens’-aanbieding en daardoor gaf hij zijn zoon telkens iets anders mee zonder er veel over na te hoeven denken. In de winter zaten er stukjes walnoot door het broodbeleg, fruit aan het einde van de zomer en gedurende de herfst was de terrine gevuld met mini-stukjes kaas. In rap tempo werkte mijn vader ’s ochtends de broodjes af en in de auto naar zijn werk stelde hij zich voor hoe zoonlief verrukt het elastiek van de box haalde om verrast te worden door wat de supermarkt had verzonnen.

Het eerste jaar vond ik het heerlijk. Ik was gefascineerd door de inventiviteit van bijvoorbeeld de toegevoegde gekonfijte cranberries. (Vleesbrij met snoepjes!) Thuis spraken we veel over wat we lekker vonden en we werden aangemoedigd hierover na te denken. In restaurants – het favoriete uitje van mijn vader – kozen wij het meest uitdagende wat er op de kaart stond.

Waarschijnlijk dacht mijn vader dat ik het vanzelf zou aangeven als ik uitgekeken was op het roze smeersel

Waarschijnlijk dacht mijn vader dat ik het vanzelf zou aangeven als ik uitgekeken was op het roze smeersel. Hij wist niet dat naarmate het tweede jaar vorderde en de seizoensverrassingen zich gestaag herhaalden, mijn enthousiasme langzaam plaatsmaakte voor aversie. De opkomende weerstand had ongetwijfeld te maken met de pubertijd en de geur van het prutje (‘Kunnen je ouders niets anders dan kattenvoer betalen?’), maar de voornaamste reden was ook de banaalste: de mens walgt nou eenmaal van eentonigheid.

Alleen als ik heel veel honger had, nam ik een paar happen. Maar steeds vaker belandden de boterhammen vanuit mijn lunchbox direct in de prullenbak. Waarom vertelde ik mijn vader niet over mijn afkeer? Begreep ik toen al dat dit zijn manier was om aan het gezamenlijke ochtendritueel van de rest van het gezin deel te nemen, en wilde ik dat niet van hem afpakken?

Hoe dan ook, met de tijd projecteerde ik de walging die ik voor de kleffe broodjes voelde op de relatie tussen mijn vader en mij. Het voelde alsof hij mij de mogelijkheid ontnam om een keuze te maken. Ik voelde me afhankelijk van hem en de les die ik leerde was dat als je onderaan de hiërarchie staat, je het blijkbaar zelf moet aan aangeven als je ergens mee zit.

‘Pap, ik gooi al maanden mijn lunch weg'

Uiteindelijk schreef ik een briefje: ‘Pap, ik gooi al maanden mijn lunch weg. Mag ik hagelslag op mijn boterham?’ Ik kreeg bijna mijn zin. Het werden broodjes kaas en we spraken er nooit meer over.

Komende week staan de volgende on//smakelijke verhalen op het programma:

- Op dinsdag interviewt Jorne Vriens illustrator Feline Wigman die het beeld voor onze themaweek maakte.

- Op woensdag smul je van de column van Aisha Mansaray over het eten van zand en de cultureel bepaalde normen voor wat we in ons mond stoppen.

- Op donderdag wordt je pisnijdig door het essay van Sofie Hees over vrouwenplasrecht.

- Op donderdagavond kan je samen met ons eten bij het literaire programma De on//smakelijke maaltijd.

- Op vrijdag proef je de smaak van wondvocht in een gedicht van Elianne van Elderen over de connectie tussen vrouwenlichamen en vlees.

- Op zaterdag zuivert Kiriko Mechanicus je van on//smakelijke emoties met een literaire meditatie. Kneed alle spijt die je voelt tot een deegman, voordat je hem op 220 graden in de oven bakt.

- Op zondag staat in de ochtend een essay uit het archief online. Emy Koopman schreef in 2014 een nog altijd actueel essay over de vraag of een eetstoornis een modeverschijnsel is.

- De week sluiten we af met een mixtape vol met on//smakelijke deuntjes, samengesteld door onze redactie.

Dit redactioneel is onderdeel van de themaweek De on//smakelijke week.

Mail

Jochum Veenstra (hij/hem, 1991) is sinds december 2022 hoofdredacteur van Hard//hoofd. Daarvoor was hij tien jaar mede-artistiek leider van en acteur bij het zelf opgerichte De Theatertroep. Helaas moest hij daarmee stoppen vanwege een chronische ziekte. Veenstra heeft vele identiteiten: hij publiceerde in tijdschriften, mocht veel (kunst-)onderwijs volgen, ontving kunstsubsidies, heeft chronische pijn, is queer, heeft een eigen appartementje met zijn vriendin en kat en is bovenal strijdbaar; in kunst en literatuur is zoveel te ontdekken.

Feline Wigman is geïnspireerd door al haar zintuiglijke ervaringen en de sociale dynamiek en cultuur rond eten en de eettafel. Ze is altijd gefascineerd geweest door geur en ons reukvermogen, door wat vies is en toch lekker, of wat lelijk is en toch mooi. Neuzen, wijn, oesters, garnalen cocktails, en meer eten (met je handen); je vindt het allemaal terug in haar illustraties en schilderijen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer