Asset 14

De lelijke waarheid van het wachten

Automatische concepten 86

Het is een woensdagavond begin januari, ik zit op mijn bank te lezen en bij iedere zoem die ik hoor, schrik ik op. Mijn telefoon ligt een meter bij me vandaan en ik mag eigenlijk niet kijken van mezelf, maar mijn ogen flitsen meteen naar het scherm, nemen waar welke app de melding geeft, welke kleur de profielfoto van het WhatsApp-account heeft dat contact met me zoekt, hoe lang de naam is.

Ik wil het liever niet toegeven aan mezelf, maar ik ben aan het wachten op iemand. Dat is niet mijn sterkste kant, want ik ben a: ongeduldig en b: neurotisch. Een mens leert met zijn tekortkomingen omgaan, en inmiddels komt het nog maar zelden voor dat ik onpasselijk word van het wachten. Ik ga mezelf vermaken, iets anders doen, ik heb altijd een boek bij me mocht ik in een wachtkamer terechtkomen bij een tandarts of in een vertraagde trein.

Maar in de liefde vergroot alles zichzelf uit. Ik wacht op iemand die me zou berichten, iemand die ik heel graag wil zien en die me nog zou laten weten wanneer hij tijd voor me had. Iets afspreken met vrienden doe ik in de tussentijd onder voorbehoud, want misschien belt hij wel dat hij over een uur voor mijn deur staat en dan wil ik open kunnen doen. De avonden die hij vaker vrij heeft, houd ik leeg in mijn agenda, en ik breng ze in mijn eentje lezend door op mijn bank. Ik worstel me door de zinnen van mijn boek heen, raak halverwege de draad kwijt, begin nog eens, en na twaalf woorden vraag ik me af wat het betekent dat ik nu al vier dagen, vijf uur en zestien minuten lang geen antwoord heb gekregen.

Ik begin vol goede moed proefberichten te schrijven in mijn notities-app

Ik begin nog eens aan de zin en hou het iets langer vol tot mijn telefoon weer oplicht: een naam van vijf letters, een roodkleurige profielfoto, hij is het niet. Ik laat mijn telefoon liggen waar-ie ligt en begin nog een keer. Ik kom bijna bij de punt, en voel ineens een ingeving hoe ik deze situatie strategisch ga benaderen: het juiste moment om iets van me te laten horen is denk ik morgen aan het eind van de dag. Meteen daarna: het is toch mijn eer te na, ik heb al vijf keer initiatief genomen. Weer een oplichtende telefoon, een melding van Instagram, Doja Cat is live. Ik begin vol goede moed proefberichten te schrijven in mijn notities-app. De ‘hee, hoe is het daar?’ transformeert in een ‘ik heb zin om je te zien, heb je het druk?’ en na tien minuten typ ik ‘je zou nog iets van je laten horen wie denk je wel niet dat je bent om zo met me om te gaan ik heb ook een leven’.

Zonder iets te versturen zet ik mijn telefoon uit en pak mijn boek er weer bij. Mijn ogen flitsen over de woorden, mijn zenuwen en ongeduld stuwen me vooruit over de bladzijden. Welke bron van geduld boor ik eigenlijk aan voor degene op wie ik wacht? Hoe houd ik dit vol? In de wachtkamer bij de tandarts heb ik geen keus, maar nu kies ik ervoor de wachtende te zijn.

Na dertig pagina’s zet ik mijn telefoon weer aan. De ene teleurstelling na de andere trilt op me af. En na vier dagen, zes uur en negen minuten stop ik met wachten op de lelijke waarheid die het verstrijken van de tijd boven water heeft gekregen: dat ik meer mijn best wil doen, meer verlang. Ik stop, want het past me niet de wachtende te zijn.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer