Asset 14

De kermis

De kermis

Het is weer eens vakantie. De grootste uitdaging van vrije dagen is om met een onderhoudend kinderprogramma op de proppen te komen. Enkele dagen voordat ik Annika bij haar moeder ophaal, speur ik het internet al af naar activiteiten. Voordat Annika naar school ging was dat iets waar ik me wel een paar keer per week mee bezig moest houden, maar toen kon ze zichzelf tenminste nog urenlang in speeltuinen of ballenbakken vermaken terwijl ik op een bankje een boek las.

Het belooft zonnig te worden, dat schept dus mogelijkheden. Uiteindelijk kom ik uit bij het Dolfinarium. Dat is dan wel een flinke tocht met de trein, maar samen reizen vind ik ook een activiteit en een vorm van samenzijn. Wat een heerlijk gevoel dat deze dag nu al helemaal vastligt.

‘Moet je raden wat voor leuks we morgen gaan doen?’ vraag ik, wanneer we op weg zijn naar huis.
‘Naar een ballenbak?’ vraagt Annika hoopvol.
‘Nee, iets veel bijzonderders. Iets wat je nog niet kent.’
‘Hoe kan ik het dan raden?’
‘Daar heb je een punt. Het is een dolfinarium.’
‘Wat is dat nou weer?’
‘Een soort dierentuin, maar dan met alleen maar dieren die in de zee wonen. Zoals dolfijnen.’
‘Saai zeg.’
‘Nee, dat is helemaal niet saai. Er is van alles te doen.’
‘Is er ook een speeltuin?’
Ik zucht.
‘Misschien wel, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de dolfijnen.’
‘Ik vind dolfijnen stom.’
Het begint me te duizelen.
‘Néé,’ verhef ik mijn stem, ‘jij vindt dolfijnen helemaal niet stom. Jij bent een kind en kinderen vinden dolfijnen leuk. Dat is altijd zo geweest, een regel waar je nu niet opeens van af kan wijken enkel en alleen om mij te tarten. Het zijn godverdomme hele intelligente beesten.’
‘Je bent zelf een intelligent beest.’
‘Dat ben ik zeker, ja!’

Wanneer ik haar naar bed breng, zegt Annika troostend: ‘Papa, als jij zo graag dolfijnen wil zien, wil ik best met jou meegaan hoor.’
‘Nou ja,’ zucht ik, ‘misschien zijn die dieren ook wel een beetje overschat. Misschien is intelligentie wel overschat. Ik weet het ook allemaal niet meer. Wat zou jij dan willen doen? En nu niet speeltuin of ballenbak zeggen.’
Annika kijkt peinzend voor zich uit, dan verandert haar gezicht alsof ze een ingeving krijgt.
‘YouTube kijken!’ zegt ze, alsof dit het antwoord is op alle wereldproblematiek.
‘YouTube kijken? De hele dag?’
‘Er staat heel veel op YouTube hoor.’
‘Nee, we moeten samen iets doen. We moeten de deur uit.’
Al mijn ideeën zijn op. Mijn geluk van morgen ligt nu volledig in haar handen.
‘De kermis,’ zegt ze dan.

Terwijl Annika ligt te slapen, zoek ik uit of er een kermis in de buurt is. Als kind vond ik het altijd prachtig om te zien hoe de kermis werd opgebouwd, het gevoel van belofte bracht mij in een bijzondere stemming. Wanneer het spektakel eenmaal in volle gang was – met zijn hysterische geluiden, mierzoete aroma’s en duizelingwekkende bewegingen – voelde ik mezelf in een existentiële afgrond wegzakken. Toch ben ik opgelucht wanneer ik zie dat er een kermis op fietsafstand is. Ik zal me er wel doorheen slepen.

Er blijken gelukkig een hoop attracties te zijn voor jonge kinderen. Naast een verschrikkelijke achtbaan die meerdere keren over de kop gaat, staat een klein achtbaantje in de vorm van een rups heerlijk sloom geschikt te wezen voor het gehele gezin.
‘Laten we daar als eerste ingaan,’ stel ik voor.
‘Zijn rupsen intelligente beesten?’ vraagt Annika, terwijl ik haar vastgordel.
‘Nee, anders zouden ze zich wel in een dolfijn ontpoppen,’ lul ik raak, terwijl ik zoek naar mijn eigen gordel. Blijkbaar is er maar één zo’n ding per bakje. Ach, die rups gaat zo traag en grote mensen kunnen zich goed vasthouden.
‘Joehoe!’ roept Annika verrukt terwijl we naar boven tjoeken.

Goed vasthouden, zeg ik tegen mezelf. Ik heb mijn handen zo stevig om de stang geklemd dat mijn knokkels wit zien. Wanneer ik naar beneden kijk, voel ik het bloed ook uit mijn hoofd wegzakken. Wanneer ik naar boven kijk, zie ik dat we nog niet eens op de helft zijn. God, waarom kunnen mensen niet gewoon met beide benen op de grond blijven? Vanwaar toch altijd die malle hoogmoed?
Als ik naar mijn dochter kijk, zie ik haar stralen van blijdschap. Maar wanneer ze haar hoofd naar mij omdraait, lijkt het alsof ze een spook in het spookhuis ziet. Ik moet me nu echt vermannen, anders slaat de angst op haar over.
‘Heerlijk hè?’ hoor ik mezelf brommen.

Dan begint de rups af te dalen. Even zie ik de krioelende poppetjes onder ons, maar dan verandert het beeld. Boven mij torent een gezicht met een mondkapje. ‘Het is een jongen,’ hoor ik het gezicht tegen mijn moeder zeggen. Er komt een oorverdovend geluid uit mijn keel, ik wil melk en snel een beetje. Vervolgens kruip ik door een kamer met stoelen zo hoog als huizen. Dan zit ik in een klaslokaal, ik staar uit het raam. Ik hoop dat er chocopasta op mijn brood zit, maar het zal wel niet. Het volgende moment sta ik op de gang, de wiskundeleraar dacht dat ik hem uitlachte maar ik ben gewoon knetterstoned. Daarna zit ik op een zonovergoten camping met Joachim, ik moet mijn ouders bellen want onze francs zijn op. De hele kroeg krijgt een rondje, want mijn stufi is binnen. Ik heb een pak aan en moet ‘ja’ zeggen, daarna mag ik kussen. ‘Het is een meisje,’ zegt de vrouw. We staren naar de zwartwitte puzzel op het scherm en horen het hartje tikken. Ik zit in een speeltuin en lees Mogelijkheid van een eiland. ‘Kijken papa!’ wordt vanaf de glijbaan naar mij geroepen. Mijn vrouw zegt dat het zo niet langer gaat, we gaan scheiden. Vijftien handtekeningen moet ik zetten, ik voel me verdrietig en vrij. Ik zit achter mijn laptop en denk aan het Dolfinarium. Dan zit ik nog steeds of opnieuw in de rups naast mijn dochter, te wachten op het volgende beeld. Een kauwgomkauwende jongen kijkt mij aan.
‘Als jullie nog een keer willen, moet je weer een kaartje kopen,’ snauwt hij.
‘Nee, nee, we waren alleen een beetje aan het bijkomen,’ zeg ik en ik knoop Annika’s gordel los.
‘Dat was echt leuk hè?’ vraagt ze vertwijfeld.

Thuis schenk ik mezelf een glas wijn in en probeer met alle macht er niet aan te denken dat de vakantie nog maar net begonnen is. ‘Zo, nu mag jij even YouTube kijken. Welk filmpje mag het worden?’
Annika zet weer haar peinzende blik op.
‘Pippi Langkous? Barbapapa? Pipo de Clown?’ opper ik. We zijn de laatste tijd erg van het antieke aanbod.
‘Ken je Flipper?’ vraagt Annika dan.
Ik sla mijn glas in één teug achterover.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer