Asset 14

De handicapwalk

De handicapwalk

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld.

“Hoe laat heeft u een afspraak?” vraagt de meneer achter de balie.
“Over 15 minuten.”
Hij kijkt naar links, ik naar rechts, naar de grote klok die aan de muur hangt.
“Half tien dus,” voeg ik eraan toe.
“Naam en geboortedatum?”
Ik dreun mijn gegevens op.
“NMA?” vraagt hij.
“MNA?” herhaal ik vragend.
De man corrigeert zichzelf: “Neuromusculaireaandoening?”
“Oh. Ik denk het.”
“U moet in de linkervleugel van het gebouw zijn. Neemt u daar plaats in de wachtruimte, dan wordt u vanzelf opgehaald.”

Ik dank de meneer vriendelijk en loop de aangewezen richting op. De smalle gang leidt naar een grote vierkante wachtruimte verbonden aan drie afdelingen. Voor elke afdeling is er een aparte rij met stoelen die allemaal vol zitten met wachtenden. Je staat hier als het ware op een toneel waar drie rijen toeschouwers haaks op uitkomen. En ze staren allemaal naar me. Tientallen blikken schreeuwen mij toe: “Wat doe jij hier?” “Nog zo jong!” “Voor wie kom je?”

Ik schaam me in deze omgeving voor hoe snel ik nog loop. Mijn beperking is niet zichtbaar genoeg.

Terwijl ik meestal mijn best doe om anderen bij te benen vertraag ik nu bewust mijn pas. Ik schaam me in deze omgeving voor hoe snel ik nog loop. Mijn beperking is niet zichtbaar genoeg. De laatste stappen naar m’n stoel begin ik te hinkelen om het nog op iets te laten lijken. Ik plof neer en verruil mijn plek op de rode loper voor die van toeschouwer.

Er komt van alles langs. Een oudere vrouw met suikerspinkapsel sloft op roze badslippers achter haar rollator aan. Een man volledig gekleed in het zwart met zichtbaar overgewicht sjeest haar voorbij in zijn elektrische rolstoel. Hoe hard zouden die dingen gaan? Ik zie mensen met twee benen, één been of geen benen, mensen die hun lichaam achter zich aan lijken te slepen. Het lichaam zou toch de persoon moeten dragen en niet andersom? Ik kijk bedenkelijk naar mijn eigen benen. Ze zijn niet perfect, maar toch waardeer ik ze enorm. Vandaag meer dan andere dagen. Het valt me op dat de meeste mensen iemand bij zich hebben. Wanneer een witte jas een patiënt meeneemt blijft er altijd iemand zitten. Ik ben helemaal alleen hier, omdat ik nog steeds geen manier heb gevonden om aan mijn omgeving uit te leggen wat ik hier doe.

Het lichaam zou toch de persoon moeten dragen en niet andersom?

Aan het einde van de rij onder het bordje ‘fysiotherapie’ zit een jonge vrouw in een rolstoel. Ik probeer mijn ogen zo onopvallend mogelijk op haar gericht te houden. Haar aanzicht stelt me gerust, omdat zij, net als ik, minstens twintig jonger is dan de rest hier. Seppe had dus toch een beetje gelijk dat revalideren vooral voor oude mensen is.

De vijftien minuten gaan voorbij en nu is het mijn beurt. Een witte jas komt me halen. Gehoorzaam loop ik achter haar aan. Ik werp nog een laatste blik op de jonge vrouw. Wat doen we hier? “Leren omgaan met je aandoening,” zegt de arts. Ik denk niet dat ik dat wil. Zal ik weer vertrekken? Na een paar stappen struikel ik over mijn eigen voeten. Ik raap mezelf op en kan de realiteit niet langer voor me uit schuiven: ik ben geen bezoeker, ik ben een revalidant.

Mail

Tiare van Paridon (1996) is filosoof en literatuurwetenschapper. Ze houdt van wandelen in de regen, geeft trainingen en workshops in de socratische gesprekstechniek en is begonnen met het schrijven aan haar eerste roman. 

Iris van de Winkel

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Bruiloften die nooit zullen plaatsvinden

Tijdens een weerzien in Berlijn, dringt de waarde van Eva's jarenlange band met drie vrienden dringt goed tot haar door. Lees meer

Iedereen heeft bad guys nodig

Iedereen heeft bad guys nodig

Waarom zijn complotten zo aantrekkelijk? Marthe van Bronkhorst geeft eerlijk toe: 'Was het leven maar een complottheorie. En kon ik er maar in geloven.' Lees meer

Iets willen willen

Iets willen willen

Tijdens een autorit stelt Eva's zwangere zus haar een lastige vraag. Lees meer

Gewoon aan de bel trekken

Trek gewoon aan de bel

Het nieuws over The Voice maakte bij Marthe van Bronkhorst frustraties los: waarom wordt schuld nog altijd in de schoenen van slachtoffers geschoven?! Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel