Asset 14

De handicapwalk

De handicapwalk

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld.

“Hoe laat heeft u een afspraak?” vraagt de meneer achter de balie.
“Over 15 minuten.”
Hij kijkt naar links, ik naar rechts, naar de grote klok die aan de muur hangt.
“Half tien dus,” voeg ik eraan toe.
“Naam en geboortedatum?”
Ik dreun mijn gegevens op.
“NMA?” vraagt hij.
“MNA?” herhaal ik vragend.
De man corrigeert zichzelf: “Neuromusculaireaandoening?”
“Oh. Ik denk het.”
“U moet in de linkervleugel van het gebouw zijn. Neemt u daar plaats in de wachtruimte, dan wordt u vanzelf opgehaald.”

Ik dank de meneer vriendelijk en loop de aangewezen richting op. De smalle gang leidt naar een grote vierkante wachtruimte verbonden aan drie afdelingen. Voor elke afdeling is er een aparte rij met stoelen die allemaal vol zitten met wachtenden. Je staat hier als het ware op een toneel waar drie rijen toeschouwers haaks op uitkomen. En ze staren allemaal naar me. Tientallen blikken schreeuwen mij toe: “Wat doe jij hier?” “Nog zo jong!” “Voor wie kom je?”

Ik schaam me in deze omgeving voor hoe snel ik nog loop. Mijn beperking is niet zichtbaar genoeg.

Terwijl ik meestal mijn best doe om anderen bij te benen vertraag ik nu bewust mijn pas. Ik schaam me in deze omgeving voor hoe snel ik nog loop. Mijn beperking is niet zichtbaar genoeg. De laatste stappen naar m’n stoel begin ik te hinkelen om het nog op iets te laten lijken. Ik plof neer en verruil mijn plek op de rode loper voor die van toeschouwer.

Er komt van alles langs. Een oudere vrouw met suikerspinkapsel sloft op roze badslippers achter haar rollator aan. Een man volledig gekleed in het zwart met zichtbaar overgewicht sjeest haar voorbij in zijn elektrische rolstoel. Hoe hard zouden die dingen gaan? Ik zie mensen met twee benen, één been of geen benen, mensen die hun lichaam achter zich aan lijken te slepen. Het lichaam zou toch de persoon moeten dragen en niet andersom? Ik kijk bedenkelijk naar mijn eigen benen. Ze zijn niet perfect, maar toch waardeer ik ze enorm. Vandaag meer dan andere dagen. Het valt me op dat de meeste mensen iemand bij zich hebben. Wanneer een witte jas een patiënt meeneemt blijft er altijd iemand zitten. Ik ben helemaal alleen hier, omdat ik nog steeds geen manier heb gevonden om aan mijn omgeving uit te leggen wat ik hier doe.

Het lichaam zou toch de persoon moeten dragen en niet andersom?

Aan het einde van de rij onder het bordje ‘fysiotherapie’ zit een jonge vrouw in een rolstoel. Ik probeer mijn ogen zo onopvallend mogelijk op haar gericht te houden. Haar aanzicht stelt me gerust, omdat zij, net als ik, minstens twintig jonger is dan de rest hier. Seppe had dus toch een beetje gelijk dat revalideren vooral voor oude mensen is.

De vijftien minuten gaan voorbij en nu is het mijn beurt. Een witte jas komt me halen. Gehoorzaam loop ik achter haar aan. Ik werp nog een laatste blik op de jonge vrouw. Wat doen we hier? “Leren omgaan met je aandoening,” zegt de arts. Ik denk niet dat ik dat wil. Zal ik weer vertrekken? Na een paar stappen struikel ik over mijn eigen voeten. Ik raap mezelf op en kan de realiteit niet langer voor me uit schuiven: ik ben geen bezoeker, ik ben een revalidant.

Mail

Tiare van Paridon (1996) is filosoof en literatuurwetenschapper. Ze houdt van wandelen in de regen, geeft trainingen en workshops in de socratische gesprekstechniek en is begonnen met het schrijven aan haar eerste roman. 

Iris van de Winkel

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer