Asset 14

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Enge man

Kritiek op de vorm van een protest – in plaats van het onrecht waar de betogers tegen strijden – is de ultieme dooddoener van elk inhoudelijk gesprek. Zo ontkom je als organisatie altijd aan de inhoudelijke kritiek. Zo ook de afgelopen week, toen studenten, medewerkers en sympathisanten tweemaal de campus van de UvA bezetten om de UvA er toe aan te zetten om de banden met Israëlische universiteiten te verbreken, en duizenden de straat op gingen in support. De UvA, de politiek en veel media focusten zich bijna alleen op de vorm van de demonstraties, en totaal niet op de inhoud. Ik ga hier, als persoon die meerdere keren moest wegrennen voor politiehonden en volop bewapende ME’ers, graag even op in.

In veel van de inmiddels gepubliceerde artikelen over de demonstraties lees ik zinnen als: ‘Het begin van de demonstratie was vreedzaam, daarna sloeg de sfeer om.’ Dit klinkt alsof de demonstranten zélf de oorzaak van deze sfeeromslag, of in de woorden van de UvA, van de ‘sfeer van intimidatie’ waren. Dat is gewoonweg niet het geval.

Op maandag rond half negen ‘s avonds kwam er een groep van ongeveer tien mannen het bezette terrein binnen op het Roeterseiland. Zij zwaaiden met brandende fakkels en Israëlische vlaggen en waren het duidelijk niet eens met de bezetting (die overigens onder andere door Joodse mensen werd georganiseerd). Ze gedroegen zich erg gewelddadig en de licht ontvlambare tenten dreigden in de brand te vliegen. De Volkskrant heeft een uitgebreide analyse van deze situatie gemaakt en geconcludeerd dat er geen sprake was van antisemitische uitingen tijdens het gehele protest én dat de groep indringers duidelijk begon met de agressies. Wie de mannen waren, zegt de politie nog niet te weten.

Maar Elsevier Magazine weet dat wel: in een interview met twee van de mannen gaven zij aan te zijn gekomen met het doel om ‘bewust onrust te veroorzaken’, met als gevolg dat de sfeer om zou slaan, en de demonstratie ontruimd zou worden.

En ontruimd werd er zeker. Rond drie uur ‘s nachts begon de politie eerst de supportdemonstratie aan de overkant van het water, waar ik stond, te ontruimen. Het devies hiervoor leek: zo veel mogelijk angst creëren in een zo kort mogelijke tijd. Dit werd gedaan met de inzet van meerdere politiehonden en rijen aan ME’ers die, ik herhaal het nog maar eens even, een vreedzame supportdemonstratie die tegen een genocide demonstreren op de openbare weg, zo snel mogelijk uit de weg wilde helpen.

Direct daarna gingen andere groepen ME’ers aan de slag bij het kamp. Een shovel reed in op de barricade terwijl er nog mensen op stonden. De politie sloeg wild om zich heen en schopte mensen die op de grond lagen. Alles om zogenaamd ‘veiligheid’ te creëren. Dit is ook allemaal gefilmd. Uiteindelijk zijn er meer dan 150 mensen gearresteerd en nog veel meer zijn gewond geraakt.

Bij de bezetting en demonstraties die hier in de dagen erop volgden, sloeg de sfeer ook geen enkele keer om door de demonstranten zelf. Zij willen simpelweg gehoord en serieus genomen worden door een universiteit die doet alsof ze voor de dialoog gaan, terwijl het besluit tot een nieuwe gewelddadige ontruiming al was gemaakt. De echte sfeerboosdoeners waren keer op keer ME’ers in volledige rel-uitrusting, die bovenhands sloegen, schopten, pepperspray vol in gezichten spoten, met versterkte busjes inreden op demonstranten en politiehonden bij zich hadden.

Het buitenproportionele geweld* dat is gepleegd door de politie en dat wordt goedgepraat door de UvA onder het mom van ‘veiligheid voor de studenten’ onttrekt zich aan iedere vorm van het faciliteren van het demonstratierecht dat wij hier in Nederland in principe kennen. Door zich te verschuilen achter de zelf opgestelde spelregels rondom protesten zorgt de UvA er ook nog eens voor dat ze zich onttrekken aan het eigenlijke debat. Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken?

* Zie voor een goed overzicht van het verloop van het eerste protest dit filmpje van Leftlaser. Let op: de beelden zijn schokkend, en laten heftig geweld zien. Voor een verdere inkijk van het extreme politiegeweld op 8 mei in Amsterdam, kun je deze video bekijken.


In de video hierboven zijn AT'rs/Ae's (arrestatieteam/eenheden) te zien, dat zijn ook de stillen als ze in burgerkleding lopen. Nu ze in uniform zijn, is het gewoon een arrestatie-eenheid. Ze hebben altijd dezelfde werkwijze, namelijk dat ze mensen aanwijzen waarvan ze denken dat het 'ophitsers' zouden zijn. Wanneer je het niet verwacht zijn er vervolgens twee of drie die een weg banen naar deze persoon door middel van geweld. Deze mannen arresteren de persoon in kwestie, en anderen geven rugdekking en trekken ze ook weer terug achter de ME-linie om ze hardhandig te arresteren. Zowel het doelwit als ook de omstanders krijgen hier geen enkele waarschuwing voor en worden uit het niets aangevallen.

Mail

Juul Kruse is chef Essay en Opinie bij Hard//Hoofd en schrijft soms ook.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Na een paardentocht in Kirgizië wordt voor Jip van Steenis duidelijk dat haar connectie met gids Sultan een andere wending nam dan ze had verwacht. Wat gaat er allemaal verloren in de interculturele vertaling wanneer je als toerist een band opbouwt met iemand in het buitenland? En hoe begeef je je in deze heteronormatieve dynamiek als biseksueel, in een land waar je niet queer mag of durft te zijn? Lees meer

Sigrid Kaag blijft diplomatisch bij Zomergasten, heel even komt ze los

Sigrid Kaag blijft diplomatisch bij Zomergasten, heel even komt ze los

Janine Abbring begint het gesprek met de woorden: “Je bent de afgelopen paar jaren veelvuldig bekeken door andermans ogen, maar vanavond kies jij de beelden.” Dat zet meteen de toon, maar roept ook de vraag op: zal doorgewinterde diplomaat Sigrid Kaag, met haar altijd politiek correcte antwoorden, het achterste van haar tong laten zien, of... Lees meer

:Zomergast Tommy Wieringa ziet ruimte: 'Er is nog heel veel te redden'

Zomergast Tommy Wieringa ziet ruimte: 'Er is nog heel veel te redden'

Tommy Wieringa verleidt je op fantastische wijze om samen met hem een doodlopende steeg in te lopen. Met een lach en een handig gebaar wijst hij de kijker op de fonkelende scherven onder ieders voeten. 'Er is nog heel veel te redden.' Lees meer

Auto Draft 22

Merel Pauw/Elmer zoekt naar vorm in Zomergasten: ‘Mag ik hier eeuwig over twijfelen?’

Astrid Goossens ziet hoe Zomergast Merel Pauw (/Elmer) zich comfortabel voelt als buitenstaander, terwijl ze praat over haar idolen, ingewikkelde mannen, blinde vlekken, het loslaten van controle, nationalisme en de schoonheid van harige kostuums. Maar krijgen we ook de mens ‘Merel’ te zien, of genieten we vooral van een performance? Lees meer

Auto Draft 21

Zomergast Nasrah Habiballah houdt koppig de handrem erop: 'Het gaat niet om mij'

Lies Defever ziet hoe Nasrah Habiballah in het laatste seizoen van Zomergasten drie uur lang strategisch de handrem aangetrokken houdt. Via fragmenten van anderen zien we haar liefde voor de wereld om haar heen, maar zelf blijft ze vooral ongrijpbaar. Koppig lijkt ze vast te houden aan dat wat goede journalistiek in principe zo belangrijk maakt: jezelf telkens opnieuw proberen aan de kant te zetten. Lees meer

:Archieven van West-Papua: Over narratieven, liederen en wat als kennis telt

Archieven van West-Papua: Over narratieven, liederen en wat als kennis telt

Wanneer haar opa na vijftig jaar terugkeert naar zijn geboorteland, realiseert Julia Jouwe zich pas hoezeer het ontbreken van West-Papua in het collectieve geheugen van Nederland invloed op haar heeft. Lees meer

Zien is beminnen 1

Een pluchen harnas

Aan de hand van een berenjas, het COC, een appelgroene broek, non-binair zijn en een rode cabrio neemt Tom Kniesmeijer je mee in de kronieken van zijn eigen genderbeleving. Lees meer

Zien is beminnen 2

Zien is beminnen

Olave Nduwanje besteedt uren met haar lichaam, kijkt beminnend, en deelt haar ‘poreuze plooien, tastbare rondingen, vochtige openingen, en ademsnakkende lediging’ met anderen. Dit lukt haar nu, na dertig jaar, door haar realiteit te analyseren, in de spiegel te kijken en door porno te maken. Lees meer

Over hoe je echtheid kan dragen

Over hoe je echtheid kan dragen

Leren riempjes die uitdagend uitsteken, of juist veilig verstopt tussen sokken in een mandje. In dit essay reflecteert Imme van Zuilekom op de strapon: die zowel zachtheid, hardheid en samenzijn bevat. Lees meer

Auto Draft 16

Weer thuis voelen in een wegwerpwereld

Onderzoeksprogramma Reparatie Remise vroeg schrijvers, kunstenaars en denkers te reflecteren op reparatie als culturele, sociale en politieke praktijk. In dit essay onderzoekt Lieke Knijnenburg wat het betekent om zorg te dragen voor spullen in een wereld die draait op snelheid, vervanging en voortdurende vernieuwing. Lees meer

Verwachtingen

Verwachtingen

In dit openhartige en genuanceerde essay deelt Sharon van Oost haar twijfels bij het grootbrengen van een jongen in deze vrouwonvriendelijke wereld. Hoeveel ruimte zal ze hem geven? Heeft ze zijn gender niet al te veel bepaald? Hoe kan ze hem helpen om zelf uit te vinden wat mannelijkheid voor hem betekent? Lees meer

:Metamorfosen in het Rijksmuseum: verkrachtingscultuur tentoongesteld, maar niet gecontextualiseerd

Metamorfosen in het Rijksmuseum: verkrachtingscultuur tentoongesteld, maar niet gecontextualiseerd

Tussen marmeren goden en mythologische meesterwerken in de tentoonstelling 'Metamorfosen' ziet Nina Läuger vooral een pijnlijk gebrek aan context. Ze vraagt zich af waarom het Rijksmuseum geweld, misogynie en verkrachting in klassieke kunst toont zonder die beelden echt vanuit het heden te bevragen. Lees meer

:Athene: Ergens tussen Grindr, Griekse oudheid en cruisegebieden

Athene: Ergens tussen Grindr, Griekse oudheid en cruisegebieden

Datingapps: een vloek en een zegen. Enerzijds laten ze je toe zonder grenzen gelijkgestemden te ontmoeten, anderzijds monetariseren ze je seks- en relatiebehoeftes. Bestaat er een best of both worlds? Onder de Griekse zon overdenkt Sharvin Ramjan de liefde in al haar vormen. Lees meer

Reuzenalken

De laatste reuzenalk en wat hij ons leert over de klimaatcrisis

In een Brusselse opslagkast staat een vogel die we nooit meer levend zullen zien. We weten al eeuwen hoe soorten verdwijnen en toch lijken we opnieuw weer toe te kijken. Wanneer wordt weten eindelijk handelen? Lees meer

:Kraamtranen: hoe de postpartum depressie de roze wolk van het moederschap doorprikt

Kraamtranen: hoe de postpartum depressie de roze wolk van het moederschap doorprikt

In ons collectieve geheugen lijkt er weinig plaats voor moeders* die na de bevalling lijden aan depressieve gevoelens: deze verhalen ondermijnen het klassieke beeld van het moederschap als een roze wolk. Gelukkig brengen steeds meer vertellingen nuance aan, waarbij de vraag rijst in hoeverre we als maatschappij verantwoordelijkheid dragen voor de eenzaamheid die kersverse moeders kan overvallen. Een essay door Anne Louïse van den Dool. Lees meer

:Over taboedoorbrekende literatuur en langharige auteurs: I Hate Henry

Over taboedoorbrekende literatuur en langharige auteurs: I Hate Henry

Is literatuur links of rechts? Sarah Neutkens duikt in twee klassiekers en gaat na of ze wel zo links zijn als vaak wordt beweerd. Lees meer