Asset 14

Confetti

Deze maand exposeert Polly's Picture Show, een jong platform voor hedendaagse fotografie, werken van de zogenaamde Confettigeneratie. Na een bezoek aan deze levendige expositie peinst Sanne over deze bekritiseerde term.

In 2010 kwam HP/De Tijd met een special van vierentachtig pagina’s over ‘De Confettigeneratie’. De makers werden omschreven als ‘een aanstormende jonge garde in de journalistiek’: negentien studenten van de postdoc Dagbladopleiding Journalistiek. Ze schreven een Manifest.

Wij, de confettigeneratie, bestaan juist bij de gratie van veelheid. De vele verschillende kleuren confetti geven telkens een ander gevoel, samen maakt het een feest. Elk puntje van de taart heeft een ander smaakje dat we willen proeven, want we zeggen geen nee. Alles moet worden geprobeerd.

Het gaat verder. Yoga, wereldreizen, hippe clubs, twitter, coke, smartphones, blablabla. Ik word altijd een beetje moe van dit soort Manifesten – het woord Manifest suggereert namelijk een revolutionair statement, geen gemompel over smartphones. Denk bijvoorbeeld aan het beroemde Manifeste du Surréalisme, geschreven door André Breton in 1924:

"Het reduceren van de verbeelding tot een staat van slavernij – terwijl dit de vernietiging betekent van wat men doorgaans geluk noemt – is het verraden van een absoluut rechtvaardigheidsgevoel in onszelf. Alleen de verbeelding geeft een glimp van wat zou kunnen zijn."

Je moet even door het Freudiaanse gewauwel heen lezen, maar dan blijft er een explosieve, revolutionaire boodschap over. De Surrealisten wijzen het rationalisme af en noemen de droom als enige ware staat van zijn. Je vindt het onzin of je vindt het briljant (het feit dat het Surrealisme één van de meest invloedrijke kunststromingen van de twintigste eeuw is doet neigen naar ‘briljant’) – maar het is in ieder geval een statement.

Over statements gesproken, in oktober 2009 werd Amsterdam door deze redactie volgeplakt met een proclamatie:

Wij groeien op in een tijd waarin we niet vast zitten aan een bepaalde moraal. Onze levensstijl en levenswijze kunnen wij zelf ontwerpen. Kiezen is geen keuze meer, maar een verplichting.(...) Met zoveel tijd, geld en talent zijn er geen excuses meer. Wij kunnen onze fouten of ongeluk niet wijten aan een katholieke jeugd of de bekrompenheid van onze ouders.

Hoewel hard//hoofd meestal heeft geprobeerd zich verre te houden van het generatiedenken, wordt ook hier erkend dat ‘wij’ worden gedicteerd door een veelheid aan keuzes. Omdat we zijn opgegroeid in de overvloedige jaren negentig, met internet, met babyboom-ouders die onze ontwikkeling geen strobreed in de weg hebben gelegd. De laatste jaren zijn veel pogingen gedaan tot het duiden van deze generatie, hoe je hem ook wil noemen - confetti, copy/paste of generatie nul. Hard//hoofd lijkt een typische exponent van HP’s Confettigeneratie, maar oud-hoofdredacteur Rutger Lemm schreef een jaar na de oprichting:

Waarom frustreert het de samenleving zo dat mijn generatie zo moeilijk te vangen is? Hebben we niets beters te doen? [...] Het is alsof de oudere generatie de twintiger bij de kraag pakt en door elkaar schudt, terwijl hij schreeuwt: “Ik snap er niets meer van! Alles gaat zo snel! Hoe ziet mijn leven er over tien jaar uit?! Wat is een iPad?!”

Confetti Generation - Adam Etmanski.

Het Amsterdamse fotografieplatform Polly’s Picture Show presenteerde in het najaar van 2012 haar derde groepstentoonstelling: Confetti Generation, in het Amsterdamse Vondelparkpaviljoen. De hoofdlijnen van HP/De Tijd’s definitie van de Confettigeneratie – individualistisch, niet-geëngageerd en grenzeloos – werden door Polly’s Picture Show aangegrepen voor deze expositie, die door de makers wordt omschreven als ‘een kleurige presentatie die zich richt op de wijze waarop deze generatie zichzelf definieert en presenteert.’

Het thema is niet altijd even duidelijk terug te vinden in de getoonde werken. Er is voornamelijk fotografie te zien, maar ook installaties, videokunst en sculpturen. Een werk dat zich wel direct tot het thema verhoudt, is de film ‘IK, Confetti & Kunst’ van Suzanne Posthumus, waarin ze zichzelf portretteert in de eerste twee jaar na haar afstuderen – het welbekende ‘zwarte gat’. Ze toont haar eigen onzekerheid en de eeuwige vraag van pasafgestudeerden: wat wil ik? Posthumus filmt zichzelf op een vernissage in Londen. In de voiceover stelt ze de vraag bijna letterlijk: "Wat doe ik hier? Wil ik dit?"

Confetti Generation - Anna de Jong

Anna de Jong ging voor haar fotoserie ‘Play’ op zoek naar door Aldo van Eyck in de jaren vijftig ontworpen speelplaatsen in Amsterdam. De strakke, moderne klimrekken en zandbakken werden door haar gecombineerd met gekleurde geometrische vormen. Mooi en verrassend is de voyeuristische fotoserie van Anne Huijnen, waarin keurig aangeklede vrouwen (in feite is het één model, steeds in een andere setting) een borst flashen. De vraag wordt gesteld: waarom vinden we het normaal de hele dag te worden geconfronteerd met seks, maar schrikken we wanneer naaktheid uit de seksuele context wordt gehaald?

Confetti Generation - Anne Huijnen

Het werk ‘Johnny come home – wildboy’ gaat over een mannelijk stereotype: de soldaat. Joscha Steffens fotografeerde in Rusland een groep door oorlog geobsedeerde mannen, die poseren in camouflagepakken en met geweren – in de eerste instantie is het echter niet duidelijk dat ze poseren, en hebben de foto’s een hele andere lading. Milou Abel filmde jongeren die bij elkaar komen om zich te verkleden in dierenpakken, eigenlijk hetzelfde als Joscha Steffens’ Russische nepsoldaten. De Confettigeneratie houdt duidelijk van verkleden.

Diversiteit is het codewoord bij deze expositie, en kijkend naar de werken realiseer je je dat deze kunstenaars weliswaar tot dezelfde generatie behoren, maar dat de samenhang daar in feite stopt. Jaap Cohen schrijft in de tentoonstellingsfolder: "de confettigeneratie is de eerste generatie in de geschiedenis die juist aan het ontbreken van enige samenhang haar samenhang ontleent."

Onze generatie ís dus eigenlijk helemaal geen generatie – we zijn gewoon een groep jonge mensen die toevallig in dezelfde periode is geboren.

Opvallend is wel dat wij met z’n alleen enorm hangen aan het verleden – nooit waren er zoveel themafeestjes, liefst in eighties- of nineties-sferen, waarop we vol nostalgie luisteren naar Madonna, Michael Jackson en de Spice Girls. Acteur/DJ Géza Weisz (1986) organiseert regelmatig de populaire clubavond ‘Klassenfeestje’ in Paradiso, die hij in het Parool omschreef als "lekker dansen op Ray en Anita". De installatie ‘Headhunters’ in Confetti Generation verwijst naar dit fenomeen: fotograaf Kasper Jacobs vond een serie foto’s van nineties-themafeestjes in het archief van een evenementenbureau, en plakte die slordig bij elkaar. Een eindeloze hoeveelheid feestgangers die losgaat op muziek uit hun jeugd, die nog maar net achter ze ligt.

We dragen vintage kleding, we zijn geobsedeerd door Mad Men, we willen onbespoten groente en zelf jam maken. Keren we ons af van de hedendaagse maatschappij omdat we niet weten wat we ermee moeten?

Confetti Generation - Isabelle Wenzel

Kijken wij liever achterom dan vooruit? Is het juist het gebrek aan cohesie dat maakt dat we ons prettig voelen wanneer we teruggaan naar onze jeugd, toen er nog geen Facebook was en het een half uur duurde om een internetpagina te laden? Confetti Generation stelt deze vragen niet expliciet, maar scheert er soms langs. Kan een generatie zichzelf überhaupt wel definiëren? Het is buitengewoon moeilijk, misschien wel ondoenlijk, om een tijdperk te duiden waar je middenin zit.

Voor kunstenaars kan het interessant zijn om bij een groep of generatie te horen. Het levert over het algemeen veel publiciteit op en het bekt lekker: denk aan de Young British Artists uit de jaren negentig (Tracey Emin en Damian Hirst maakten hiervan deel uit) of de fameuze Antwerp Six (zes Belgische modeontwerpers onder wie Ann Demeulemeester en Dries van Noten die in 1988 een sensatie waren in Londen). Dit is echter meestal een commerciële truc om de prijs van kunstwerken op te drijven en een hype te creëren.

Antwerp Six

Ongemerkt ben ik ergens halverwege dit artikel toch in de ‘wij-vorm’ gaan schrijven. Als het over mijn generatie gaat moet ik altijd denken aan Groucho Marx’ beroemde uitspraak dat ik liever niet bij een club hoor die mij wil hebben, en al helemaal niet als deze zo’n blije kutnaam heeft als ‘Confetti’. Het valt niet te ontkennen dat wij in alle opzichten versnipperd zijn, dat we geobsedeerd zijn door nostalgie en dat we allemaal een smartphone hebben. Maar dat kan toch niet alles zijn?

Misschien moeten we ons echte manifest nog schrijven.

--

Confetti Generation is nog te bezoeken tot 21 oktober, Vondelparkpaviljoen, Amsterdam. Polly's picture show zal bovendien aanwezig zijn op de Kunstvlaai 2012.

Mail

Sanne Rispens

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer