Asset 14

Complete overgave

Complete overgave

 

Zo kan het zomaar verkeren dat je in de Waddenzee dobbert. En dan bedoel ik niet ‘in de Waddenzee zwemt’, ‘vaart’,  ‘watertrappelt’, ‘pootjebaadt’, ‘duikt’, ‘snorkelt’, ‘surft’ ‘paddleboardt’ of ‘staat’. Ik bedoel drijven. Complete overgave aan de richting van het water en geen kilojoule spierkracht.

Zeilschip Vita Nova, zei een vriend, of ik daar een weekend aan boord wilde? Als ik durfde? 

Korte aarzeling.

Op een zeilschip ben je overgeleverd aan slechts twee oerkrachten: wind en water. Vechten met natuurkrachten, een gezond outdoor alternatief tegen het stadse fratsen geknok met innerlijke demonen. Jezelf herontdekken. Dacht ik.

Vita Nova, een nieuw leven.

In Haven West-Terschelling nam ik een ochtendduik. Er stond een onverbiddelijke stroming, die iedere zwembadglijbaan reduceerde tot een sneu klaterbeekje. Hoe hard die stroming was? Zo hard dat de elastiekjes uit je haren gerukt worden. Dat je op de plaats zwemt en niet vooruitkomt. 

Ik nam me voor om toch stroomopwaarts te zwemmen tot de overkant van de haven (een bovenmenselijke krachtinspanning, hoe doet de zalm dit?). En dan: me terug te laten voeren naar ons bootje door niets meer dan de stroom, te dobberen: helemaal niets doen.

Niet watertrappelen. Niet zwemmen. Geen armgeflapper gebruiken. Niet sturen. Niet even kijken hoe ver je al bent. Op de stroming vertrouwen en merken dat je drijft. 

Niet kijken, alleen zonnewarmte op je wang voelen. De breking van de golven tegen de bootjes ter oriëntatie. Een meeuwenkreet ten teken dat land nabij is. Schouders los. 

Daar was het, overgave.

Zwemster overmand door stroming in Wad, schoot plotseling de krantenkop door me heen. Dit is hoe mensen doodgaan.

Weg was de overgave.

Controle. Kijken, sturen, kikkertje-wijd-sluit, crawlen, zwemmen, alsof mijn leven ervan afhing, terug naar het bootje.

Waarom vind ik dit zo eng? dacht ik bibberend in een handdoek met een kop gemberthee.

Maar geef toe, lezer, wanneer heb jij je voor het laatst ergens compleet aan overgegeven?

Gedanst met je ogen dicht. Een hond tegen je op laten springen. Gezongen op de fiets in windstilte. Gejammerd. Een wesp op je huid laten zitten. Je onmogelijke liefde echt achterna gezeten, niet dat halfzachte gedoe, maar vermomd als struik, overal naartoe? Wanneer ben je voor het laatst echt verdwaald?

 

Wanneer ben je voor het laatst echt verdwaald?

Overgave is niet meer van onze tijd.

Ook op een zeilbootje blijken overal subtiele controlemechanismes ingebouwd, die de overgave aan de natuur tegenhouden.

En toch, en toch… 

Ik schreef dit gedicht.

 

Schipper!

 

Varen in de vaargeul, niet zien waar het schip strandt.

Navigeren op kaarten, niet op sterren.

Waar vrijheid: dijken. Waar dijken: sluizen.

Altijd een lamp aan in het duister

Een land dat liggeld rekent voor een nacht, haar kust niemand gratis

En toch:

vogels

 

Waar wind wint: reddingsvesten.

Waar wind verzaakt: motoren.

Touw dat alles vastbindt, wind die loswrikt.

Waterdichte planken huilen toch, tocht

 

Alles wat niet vastzit, duikt onder

Alles wat niet onder duikt, een mastklap

Maar als stroom en lucht sluw tegenspelen

Doorweken, maanden droogstand

Stormvloed springtij scheurbuik kapseis kielhaal

Dan tenslotte toch maar

overstag

 

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Jessica Bacuna (1996) vindt de wereld een vreemde plek die ze niet altijd begrijpt. Dat inspireert haar om op een speelse manier te illustreren in combinatie met vervreemdende elementen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer