Asset 14

De Eetweek

"Een eetweek, moet dat nou?” Pas vlak voordat de themaweek van start ging, bereikte mij het bericht dat een van onze redactieleden deze verzuchting zou hebben geslaakt. Nota bene helemaal aan het begin van haar bijdrage.

De twijfel sloeg meteen toe. Een ‘eetweek’: moet dat nou? Hoe langer ik erover nadacht, hoe minder zeker ik werd van een eertijds nogal vanzelfsprekende zaak. Het kan natuurlijk de hitte geweest zijn, of anders de muggenfamilie van Mormoonse proporties die zijn intrek heeft genomen in mijn slaapkamer, maar volgens was het de eetweek en de terechte vraag "moet dat nou?” die mij vannacht op een onchristelijk uur deden ontwaken. Half-dromend en half-wakend, maar helemaal badend in het angstzweet, dreven mijn gedachten naar de laatste keer dat angst, zweet, waanideeën en eten zo duidelijk op een enkel moment met elkaar verbonden waren. Een jaar of acht geleden had ik om onduidelijke redenen ja gezegd tegen een functie als klein radartje in een grootschalige smokkeloperatie. Nadat mijn reisgenoot en ik de ons toevertrouwde waar hadden afgeleverd in een niet nader te noemen land, zaten we met onze contactpersoon, die ik voor het gemak Mo zal noemen, op een boot op een brede rivier.

Toen we ons zo gedrieën laafden aan de ondergaande avondzon, in stilte nagenietend van een geslaagde operatie, zag Mo hoe ik mijn blik liet rusten op wat groene en gele pepertjes op een schoteltje op tafel. Hij nam er een en spoorde me aan hetzelfde te doen. Terwijl de binnenwanden van mijn wangen wegsmolten en een duivels klein Michaelangootje zijn vagevuur fantasieën in mijn gehemelde beitelde, rende ik naar de niet bijzonder hygiënisch aandoende toiletten op onze Nijlboot. (Vooruit, we zaten dus op de Nijl. Het land kun je nu ook wel raden.) Ik spoelde mijn mond met water dat voor mijn part rechtstreeks uit de rivier naar boven gepompt kon zijn. Nadat het vuur was geblust, dacht ik terug aan de enige andere keer dat ik zonder veel nadenken op een boot iets in mijn mond had gestopt – een piratenburger uit de Piratenbar op de veerboot tussen Tanger en Algeciras – en hoe ziek ik daarvan was geworden en in wat voor vormen die piratenburger mijn lichaam had verlaten. Via alle mogelijke gaten; als ratten die met grote kracht een zinkend schip worden uitgespuwd. Ho. Ik dwaal af. Wat ik misschien maar wil zeggen: het doet ertoe wat je in je mond steekt.

Vlees is moord, zo wil de gevleugelde uitspraak. Maar het gezamenlijk nuttigen van een mals deel van zo'n stoffelijk overschot kan ook een sociale functie vervullen. Hier afgebeeld de familie van de auteur, in harmonie verzameld rond een campinggasje.

*

"Moet dat nou, een eetweek?" De deuren naar de tuin stonden open en het zweet in mijn nek koelde snel af. Ik dacht terug aan de lasagne die ik de vorige avond had gegeten. Een lasagne die, ondanks zijn herkomst uit het favoriete restaurant van ex-Feyenoord-icoon John de Wolf, amper binnen te houden was geweest. Een aanfluiting in deegvorm. Een paar weken terug las ik een groot artikel over Soylent. ‘The End of Food’, luidde de titel. Het ging over de startup die een ‘open source’ voedselvervanger produceert. Software-ontwikkelaar Rob Rhinehart zag zijn investeringsbudget slinken en vroeg zich af op welke manier hij nog kon bezuinigen. Hij at al niets anders dan het goedkoopste fastfood, maar eten kostte hem nog altijd $470 per maand. Hij verlegde zijn inspanningen naar het terrein van de biochemie en voedingswetenschappen en experimenteerde met het innemen van ruwe voedingsstoffen. Hij kocht alles waarvan hij dacht dat hij het nodig had om gezond te leven en stopte dat in een blender. Het resultaat: "a slurry of chemicals” die eruitzag als "gooey lemonade”. Dit leverde uiteindelijk Soylent op, een product dat inmiddels op de markt is. (Hier kun je zien hoe een sommelier, een gastro-enteroloog, een personal-trainer en een dining reporter het goedje op uitnodiging van de New York Times drinken)

Ja: een eetweek, dat moet dus. Voor het te laat is en we allemaal niet meer weten wat eten is. Met zo’n absurd groot onderwerp zullen we uiteraard niet pretenderen volledigheid na te streven. Maar er zal worden geboerd en gesmakt, geslikt en gekauwd; we zullen luisteren naar onze onderbuik en prikken in onze darmen; het zal ons smaken en ons doen overgeven; gezond en zelfdestructief zullen we zijn in onze keuzes; flora en fauna zullen we naar binnen proppen. Zwammen, anorexia, sexy foto’s, eenzaam dineren en insecten: er is plaats voor alles en meer.

Eet smakelijk. Of, zoals de ergerniswekkendste ober ooit eens zei, vlak voordat ik in een dagdroom zijn romp en hoofd van elkaar scheidde met het botte mes dat hij even eerder op tafel had gelegd: "Eet lekker, hè."

Mail

Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Het Vertrek (4) - De stortbui

Het Vertrek (4) - De stortbui

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de vierde aflevering. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Soundtrack voor donkere tijden 1

Soundtrack voor donkere tijden

Deze week geven onze redacteurs muzikaal advies om de rest van het jaar mee door te komen. Lees meer

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

''In de winter vermijd ik de hoofdstad. Er slapen meer mensen op straat dan ik aan het kind in mij kan uitleggen.'' Lies Jo Vandenhende is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Jamie Nee. Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Hoe werkt een kunstenaar? 1

Hoe werkt een kunstenaar?

Hoe komt een kunstenaar tot nieuw materiaal? Drie makers wroeten in het uitgebreide archief van het Beeld en Geluid om er iets persoonlijks van te maken. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan