Asset 14

Zullen we vrienden worden?

Column: Zullen we vrienden worden?

Op een woensdagavond kwam mijn nieuwe vriendin J. eten. Ze woont vlakbij en we kennen elkaar nog niet zo lang. Tijdens een verjaardag van een gezamenlijke vriendin kwamen we tot de conclusie dat we allebei wel wat nieuwe vrienden wilden maken en ik nodigde haar uit bij mij thuis. Toen ze daadwerkelijk langs zou komen, werd ik nerveus: ik wilde wel mijn best doen, maar ook weer niet te. Zou ze allergieën hebben? Was ze eigenlijk veganist?

Ongeveer een jaar geleden verhuisde ik naar mijn nieuwe woonplaats en J. is een van de mensen die ik hier nu ken. Het was een raar moment om te verhuizen: er was een pandemie gaande en het was niet alsof ik een nieuwe baan of geliefde had in een ander deel van het land. In feite was er geen noodzaak om te verhuizen, behalve dan dat ik al vijf jaar in mijn vorige woonplaats woonde en er los van een huisgenoot niet één vriend had gemaakt.

Ik ben daar bepaald niet trots op, sterker nog: ik geneer me terwijl ik het opschrijf. Ik zie mezelf als best een sociaal persoon: als ik wil kan ik redelijk makkelijk contact maken, ondanks dat ik er af en toe een onhandige opmerking uitflap. Tot pak hem beet mijn tweeëntwintigste maakte ik allerlei nieuwe vrienden: op de basisschool, op de middelbare school, op de universiteit, bij een dansgroepje, in mijn studentenhuis, maar daarna bleef de samenstelling van de mensen met wie ik omging ongeveer gelijk. Tegelijkertijd veranderde er wel van alles in onze levens: vrienden verhuisden, raakten uit beeld, kregen kinderen. Ik onderzocht met welk NS-abonnement ik het goedkoopst uit was toen mijn studenten-ov ophield en bleef iedereen bezoeken. Maar uiteindelijk kon ik nooit op de fiets even koffiedrinken met iemand. Iets met die goede buur, terwijl ik alleen verre vrienden had.

Als je aan iemand vraagt hoe het gaat zeggen negen van de tien mensen ‘goed, druk’.

Ik verhuisde omdat twee van mijn beste vrienden in mijn nieuwe woonplaats wonen, en tegelijkertijd realiseerde ik me: nu moet er wel iets gaan gebeuren. Maar vrienden maken in een stad waar je niet studeert of werkt was niet zo makkelijk. Waar te beginnen? Als je aan iemand vraagt hoe het gaat zeggen negen van de tien mensen ‘goed, druk’. Al die drukke mensen hebben toch helemaal geen zin in een nieuwe vriendschap, in nog iemand om in de agenda te proppen? En bovendien: waar vind je nieuwe, leuke mensen? Spreek je iemand dan gewoon aan in een café of op straat?

Zoals wel meer dingen in het leven ontstond de prille vriendschap tussen J. en mij ‘via via’. Om ervoor te zorgen dat we het er niet bij konden laten zitten vroeg ik J. die avond expliciet: zullen we vrienden worden? Het voelde een beetje belachelijk, de laatste keer dat ik die vraag stelde was op de basisschool, en als volwassen vrouw was dit ineens veel enger. Als ze maar niet dacht dat ik ‘vriendloos’ was, zoals de gemene puberbreinen van mijn zus en mij vroeger mensen noemden die in de pauze hun boterhammen alleen stonden te eten. Maar het leek J. gelukkig een goed idee.

Ze was geen veganist, ik had veel te veel eten en we dronken meer wijn dan verstandig was op een doordeweekse dag, maar precies daardoor wisten we zeker: vanaf nu hebben we er allebei een goede buur bij, die ook nog een vriend is.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Rueben Millenaar is een illustrator die werkt in Groningen. Hij houdt zich het liefste bezig met maatschappelijke kwesties in beeld te krijgen. Vaker dan niet resulteert dat in het tekenen van naakte mensen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli je eerste kunstwerk!

Word kunstverzamelaar