Asset 14

Zo'n middag

Column: Zo'n middag

Het was zo’n middag als God hem ooit bedoeld moet hebben, toen Hij nog maar net aan het scheppen was. Een beetje zoals Lou Reed bezong in Perfect day, maar dan anders.

Het begon ermee dat mijn afspraak afbelde. Zo’n kans moet je pakken. Het gooit je hele planning door de war, maar ik heb geleerd me daar niet meer over op te winden. Je kunt bezig blijven.

Ik keek naar buiten en zag dat de zon scheen - niet zo opgefokt als tijdens het hoogseizoen, maar kalm en uitnodigend, zoals het een voorjaarszonnetje betaamt. Ik rolde een badlaken onder mijn arm, pakte mijn OV-kaart en toog naar het strand.

De tram was nieuw en schoon. Er zaten maar weinig mensen in. Het was dinsdag, de meesten waren aan het werk. Tegenover mij zat, stil en sereen, een jonge moeder met blauwzwart haar en royaal bewimperde ogen. In haar oranjeroze, met lovertjes bezaaide sari en gouden sandaaltjes, leek zij rechtstreeks weggelopen uit een Bollywoodfilm. Naast haar zat haar kind, een fluweelbruine peuter die met zijn mollige armpjes een speelgoedbeer omklemde. De beer zat er net zo bij als het jongetje zelf: muisstil, beentjes naar voren, glanzende bruine ogen. De moeder, de zoon en de beer vertelden mij dat het leven goed was.

Via een houten trap daalde ik af naar het vrijwel verlaten strand. Onderaan de trap was een strook van betonnen platen aangelegd die richting zee voerde. Even leek het of een hedendaagse kunstenaar aan het eind van de strook een hyperrealistisch beeld had opgesteld. Nieuwsgierig kwam ik dichterbij en zag dat het een echte, stokoude vrouw was die in haar rolstoel tevreden naar de golven zat te kijken. Aan haar voeten, opgekruld in het zand, lag haar hoogbejaarde man te slapen. Met zijn blote, melkwitte lijf en ouderwetse zwembroek zag hij er aandoenlijk uit. Misschien vond zij dat ook. In het voorbijgaan knikte ik de vrouw vriendelijk toe. Zij groette terug met een lachje, want zo’n middag was het inmiddels geworden: iedereen leek op zijn eigen manier gelukkig en iedereen had het beste met elkaar voor.

Ik trok mijn schoenen uit en genoot van het warme zand onder mijn voeten. Onderaan het duin spreidde ik mijn handdoek uit, plofte neer en sloot mijn ogen. De branding ruiste zoals hij dat al eeuwen deed, maar voor mij klonk het nieuw. Zoals ieder voorjaar.

Uren later stapte ik weer uit waar ik was ingestapt. Op de hoek aan de overkant stak een man met een aktetas over. Halverwege ging hij lachend door de knieën en riep: ‘ha, kleine man!’ Toen ik de hoek om sloeg zag ik dat hij niet zijn kind begroette, maar zijn hondje, dat door een andere man werd kort gehouden. Beide heren drukten een zoen op elkaars lippen: papa was thuis, drie mannetjes kwispelden van blijdschap.

Mij wachtte thuis geen hondje, maar de avondkrant. ‘Dag krant!’ zei ik opgewekt, en gooide hem ongelezen op de stapel. Ook andere nieuwsgaring ging die avond aan mij voorbij. En al die tijd was het leven goed.

Heel goed.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer