Asset 14

Weten of je ooit moeder wil worden

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Het is een maandagochtend aan het begin van het nieuwe schooljaar en op het station kom ik twee collega’s tegen. De lucht is grijs en fris zoals de Nederlandse luchten in september kunnen zijn, het is vroeg en ik ben moe. Traag komt het gesprek op gang. We passen net niet met zijn drieën naast elkaar op het fietspad waarover we naar ons werk fietsen: een school die buiten de stad gevestigd is in een oud seminarie. We proberen bij te praten over de vakanties. Al snel gaat het over jengelende kinderen op de achterbank. M. vraagt L. of zij ook kinderen heeft. M. blijkt een zoontje van drie te hebben, L. twee kinderen van twaalf en veertien jaar. Ze vragen niet aan mij of ik ook moeder ben.

Als vrouw van bijna 31 hebben gesprekken over kinderwensen en moederschap tegenwoordig een andere lading. Op de fiets merk ik dat ik me erger aan het gebabbel van mijn collega’s over hun kroost. Tegelijkertijd besef ik dat ze het in mijn ogen niet goed hadden kunnen doen. Ik wil niet dat ze me vragen of ik al moeder ben (soms komt na een negatief antwoord een meewarige opmerking in de trant van ‘oh wat jammer, maar dat komt vast nog wel’), maar ik wil ook niet dat ze de vraag helemaal overslaan (tel ik dan niet mee? Denken ze dat ik daar helemaal niet over nadenk?).

Hoe kun je weten of je ooit moeder wil worden, als je geen idee hebt hoe het is om er een te zijn?

Het krijgen van een kind is op dit moment in mijn leven niet aan de orde, maar vormt wel een vraagstuk dat de komende jaren ongevraagd aan urgentie zal winnen. In mijn hoofd verzamel ik uitspraken van andere vrouwen: eindelijk begrepen ze waarvoor ze leefden. Eindelijk hoefden ze zich niet meer af te vragen waarvoor ze iedere ochtend uit bed kwamen. Dit was waar hun lichaam voor was gemaakt. Zoveel liefde hadden ze nog nooit gevoeld, of misschien wel zoveel liefde, maar het was een ander sóórt liefde. De confrontatie met henzelf doordat hun kind hun een spiegel voorhield. Relaties die op scherp komen te staan (‘we hebben er echt afspraken over gemaakt, maar ik doe automatisch toch het meeste zorgwerk’). Hoe kun je weten of je ooit moeder wil worden, als je geen idee hebt hoe het is om er een te zijn?

Wat me niet leuk lijkt aan moeder zijn:

  • -  Je lichaam verandert meestal voordat je een kind krijgt.
  • -  Je kunt niet met je baby praten.
  • -  Vrienden zonder kinderen snappen minder goed waar je leven om draait.
  • -  Een manier moeten vinden om geile seks te hebben met je kind in je huis.
  • -  Luiers verschonen.
  • -  Het gevoel hebben iets te missen zodra je niet bij je kind in de buurt bent.
  • -  Dat er veel speelgoed is en dat dat overal rondslingert.
  • -  Dat je niet alleen maar in de troep van jezelf zit, maar ook in die van je gezin.
  • -  Iedereen die je kind wil aanraken of vasthouden.
  • -  Iedereen die zich anders gaat gedragen bij je kind.
  • -  Iedereen die leuk gevonden wil worden door je kind.
  • -  Ongevraagde opvoedadviezen krijgen.
  • -  Vroege ochtenden.
  • -  Weinig spontaans.
  • -  Van alles regelen.

 

Wat me leuk lijkt aan moeder zijn:

  • -  Er is iemand die niet zonder me denkt te kunnen, en die daardoor meteen van me zal houden.

 

We komen aan op school, parkeren onze fietsen in de stalling en wensen elkaar een fijne dag. Ik loop het grote, oude seminarie binnen. Wandelend door de gangen denk ik aan alle vrouwen die hier ooit les kregen over God, over zijn vermeende wil dat we allemaal kinderen zouden moeten krijgen, het liefst zo snel en zo veel mogelijk. Ik denk aan de colleges die ik nu geef aan studenten over feminisme, over De Beauvoir en Kristeva en wat het betekent om een vrouw te zijn. Over dat vrouw zijn tegenwoordig helemaal niet per se betekent dat je ook moeder bent. Ik hang mijn jas op, ga naar de wc, en zie dat ik bloed.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. // eva@hardhoofd.nl

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer