Asset 14

Weten of je ooit moeder wil worden

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Het is een maandagochtend aan het begin van het nieuwe schooljaar en op het station kom ik twee collega’s tegen. De lucht is grijs en fris zoals de Nederlandse luchten in september kunnen zijn, het is vroeg en ik ben moe. Traag komt het gesprek op gang. We passen net niet met zijn drieën naast elkaar op het fietspad waarover we naar ons werk fietsen: een school die buiten de stad gevestigd is in een oud seminarie. We proberen bij te praten over de vakanties. Al snel gaat het over jengelende kinderen op de achterbank. M. vraagt L. of zij ook kinderen heeft. M. blijkt een zoontje van drie te hebben, L. twee kinderen van twaalf en veertien jaar. Ze vragen niet aan mij of ik ook moeder ben.

Als vrouw van bijna 31 hebben gesprekken over kinderwensen en moederschap tegenwoordig een andere lading. Op de fiets merk ik dat ik me erger aan het gebabbel van mijn collega’s over hun kroost. Tegelijkertijd besef ik dat ze het in mijn ogen niet goed hadden kunnen doen. Ik wil niet dat ze me vragen of ik al moeder ben (soms komt na een negatief antwoord een meewarige opmerking in de trant van ‘oh wat jammer, maar dat komt vast nog wel’), maar ik wil ook niet dat ze de vraag helemaal overslaan (tel ik dan niet mee? Denken ze dat ik daar helemaal niet over nadenk?).

Hoe kun je weten of je ooit moeder wil worden, als je geen idee hebt hoe het is om er een te zijn?

Het krijgen van een kind is op dit moment in mijn leven niet aan de orde, maar vormt wel een vraagstuk dat de komende jaren ongevraagd aan urgentie zal winnen. In mijn hoofd verzamel ik uitspraken van andere vrouwen: eindelijk begrepen ze waarvoor ze leefden. Eindelijk hoefden ze zich niet meer af te vragen waarvoor ze iedere ochtend uit bed kwamen. Dit was waar hun lichaam voor was gemaakt. Zoveel liefde hadden ze nog nooit gevoeld, of misschien wel zoveel liefde, maar het was een ander sóórt liefde. De confrontatie met henzelf doordat hun kind hun een spiegel voorhield. Relaties die op scherp komen te staan (‘we hebben er echt afspraken over gemaakt, maar ik doe automatisch toch het meeste zorgwerk’). Hoe kun je weten of je ooit moeder wil worden, als je geen idee hebt hoe het is om er een te zijn?

Wat me niet leuk lijkt aan moeder zijn:

  • -  Je lichaam verandert meestal voordat je een kind krijgt.
  • -  Je kunt niet met je baby praten.
  • -  Vrienden zonder kinderen snappen minder goed waar je leven om draait.
  • -  Een manier moeten vinden om geile seks te hebben met je kind in je huis.
  • -  Luiers verschonen.
  • -  Het gevoel hebben iets te missen zodra je niet bij je kind in de buurt bent.
  • -  Dat er veel speelgoed is en dat dat overal rondslingert.
  • -  Dat je niet alleen maar in de troep van jezelf zit, maar ook in die van je gezin.
  • -  Iedereen die je kind wil aanraken of vasthouden.
  • -  Iedereen die zich anders gaat gedragen bij je kind.
  • -  Iedereen die leuk gevonden wil worden door je kind.
  • -  Ongevraagde opvoedadviezen krijgen.
  • -  Vroege ochtenden.
  • -  Weinig spontaans.
  • -  Van alles regelen.

 

Wat me leuk lijkt aan moeder zijn:

  • -  Er is iemand die niet zonder me denkt te kunnen, en die daardoor meteen van me zal houden.

 

We komen aan op school, parkeren onze fietsen in de stalling en wensen elkaar een fijne dag. Ik loop het grote, oude seminarie binnen. Wandelend door de gangen denk ik aan alle vrouwen die hier ooit les kregen over God, over zijn vermeende wil dat we allemaal kinderen zouden moeten krijgen, het liefst zo snel en zo veel mogelijk. Ik denk aan de colleges die ik nu geef aan studenten over feminisme, over De Beauvoir en Kristeva en wat het betekent om een vrouw te zijn. Over dat vrouw zijn tegenwoordig helemaal niet per se betekent dat je ook moeder bent. Ik hang mijn jas op, ga naar de wc, en zie dat ik bloed.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer