Asset 14

Vroeg in de middag met mijn vader

Column: Vroeg in de middag met mijn vader

‘Schiet eens op, bejaarde!’ Ik hoor het mezelf regelmatig roepen als mijn voorganger bij het stoplicht niet snel genoeg optrekt. Maar als ik de trage autobestuurder dan met een boze blik passeer, krimpt mijn hart. Ineens zie ik mijn eigen vadertje voor me, en hoe die zich tot op hoge leeftijd vastklampte aan zijn auto. Die auto was zijn ultieme lijntje met de buitenwereld, het leven. Als het brak, zou de dood hem spoedig op de staart trappen.

Eenmaal boven de negentig raakte hij langzaam de draad kwijt. Autorijden was niet meer verantwoord en op een dag ontfutselden we hem zijn sleuteltje. Dat voelde een beetje gemeen, maar we maakten het goed door hem regelmatig in zijn eigen auto rond te rijden. Vaak kozen we als doel de garage waar hij zijn leven lang klant was geweest en waarvan hij de eigenaar – ene Koos, met wie hij graag een potje dolde – bijna als een zoon beschouwde. Hij kende het voltallige personeel bij naam en was er, toen hij na de dood van mijn moeder maar wat door het dorp doolde en de garage als hangplek gebruikte, uitgegroeid tot een soort stamgast. Soms maakte hij er een praatje, soms keek hij alleen wat rond en beperkte zich tot een grapje. Als de radio in de werkplaats zweeg, pakte hij zijn mondharmonica en blies er wat na-oorlogse Schlagers uit. In het plastic stoeltje naast de koffieautomaat zat hij niemand in de weg.

Tijdens een van zijn laatste logeerpartijen bij mij moest zijn auto een APK-keuring. Met Koos had ik een tijdstip afgesproken.
Een uur voor vertrek – we zaten samen aan de lunch – herinnerde ik mijn vader aan ons uitje.
'Zeg pa, we gaan straks naar de garage, dat weet je toch hè?’
'Ja, dat weet ik. Gezellig!'
‘Weet je ook nog waaróm we gaan?’
‘Ja zeg, ik ben niet gek.’

Stilte.

‘Zeg, hoe heet die boekhouder ook alweer?'
'Wie bedoel je, pa?’
‘De boekhouder van Koos!’
‘O, die. Hoe moet ik dat weten?’
‘Jawel, kom op! Die kale, met die bril.’
‘Karel?’
'Ja! Karel!'

Stilte.

‘Maar hoe heet-ie van achteren?'
'Karel? Geen idee, pa. Is dat belangrijk?’
‘Verdorie. A, B, C, D ... Gek hè, dat ik daar nou niet op kan komen. Aa, Bee, Bie, Boo... Bogaart! Ja! Karel Bogaart.’
‘Nee, Bogaart is die monteur.’
‘O ja. Verrek. Hoe heet die ook weer van voren?'
'Gijs.'
'O ja, Gijs Bogaart. Hè hè.'

Stilte.

‘Maar hoe heet Karel dan …’
‘Kom pa, eet nou maar door. We moeten zo weg.’

Stilte.

'Waarom gaan we eigenlijk naar de garage?’
Ik schrik. ‘Wat zeg je nóu?’
Zie ik nu een twinkel in zijn ogen? Of zat die er al die tijd al?
Pa: ‘Ha, nou heb ik je! Je dacht dat ik het niet meer wist, hè?’
Ik: ‘Dat kón toch?’
Weer die pretogen. ‘Natúúrlijk weet ik het. We gaan Karel vragen hoe hij van achteren heet.’

Zo was mijn vader. Zijn grapjes hadden het laatste woord. Waar hij ook kwam, liet hij de zon schijnen. Zelfs toen het langzaam nacht werd in zijn hoofd.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer