Asset 14

Verboden te poepen

Dat het volgens bepaalde culturen niet is toegestaan een grote boodschap te doen in een openbare gelegenheid, was mij nog niet bekend toen ik mij terugtrok in het kleinste kamertje van café De Zwabber. Ik had zojuist een vette hap met hete saus geconsumeerd in het etablissement ernaast en zoals dat vaker gaat met dat type traktaties, moest het er meteen weer uit. Er zijn tijden geweest dat ik overwogen zou hebben hiervoor huiswaarts te keren, maar met de jaren ben ik steeds beter geworden de dingen te accepteren zoals ze zich aandienen. Dit was bovendien geen avond om je over futiliteiten - zoals de schaamte die gepaard kan gaan met biologische behoeften - druk te maken. Voor het eerst in lange tijd zag ik mijn goede vriend Felix weer eens en we waren goed op weg om prettig dronken te worden.

Felix kende ik van de middelbare school, maar hij verbleef sinds anderhalf jaar in Frankrijk waar hij promoveerde op het gebruik van de circonflexe in het interbellum. Over een paar dagen zou zijn verdediging in Nederland plaatsvinden en hij had mij gevraagd zijn paranimf te spelen. Dat ik weinig wist van de circonflexe, laat staan van het gebruik ervan in het interbellum, maakte volgens hem niets uit. Het enige wat ik hoefde te doen, zo had hij mij uitgelegd, was de commissie intimiderend aanstaren. Voor de eventuele inhoudelijke assistentie was er zijn boomlange collega Ewald, die ook mee was op deze kroegentocht. Vanmiddag had Felix ons rokkostuums aan laten passen, daarna waren we een hapje gaan eten en nu zaten we al geruime tijd aan het bier. Over circonflexen werd opvallend weinig gesproken, wel hadden we het over vrouwen, de vrije markt en het oeuvre van Prince. Volgens Ewald was Lovesexy zijn beste plaat, ik hield het bij Sign 'O' the Times en Felix vond het al met al een wat overschatte artiest. Inmiddels was De Zwabber het enige café dat nog open was en ik had slechts als grapje voorgesteld om ons daar dan maar naartoe te verplaatsen, het was immers geen plek om dood dan wel levend aangetroffen te worden. Maar nu zaten we er echt; Felix en Ewald aan de bar en ik op de pot.

Altijd als Felix en ik op pad zijn, komen we in de problemen en volgens hem ligt dat aan mij. Hij schept er een zeker genoegen in mij dat in te wrijven, maar lijkt toch vooral vermaakt door deze avonturen.

Zo werden wij op de interrailreis die wij op ons zeventiende maakten aan de Zweedse grens apart genomen ter drugscontrole. Felix mocht na een paar minuten het hokje weer verlaten, maar het grondig rectale onderzoek waar ik aan onderworpen werd - ‘normaal hebben we hier honden voor, maar die zijn nu op vakantie,’ hoorde ik achter mij de inspecteur enigszins beschroomd zeggen - zorgde ervoor dat we niet alleen onze trein misten, maar ook de daaropvolgende treinen, waardoor we op het station moesten overnachten.

Op een andere reis werden we in een treintje in Zuid-Frankrijk lastiggevallen door hangjongeren die het hadden voorzien op onze knalgele gettoblaster van het merk Yoko, die aan mijn backpack vastgebonden zat. ‘Laten we er hier maar uitgaan,’ had Felix gezegd bij het eerstvolgende stationnetje. Maar toen ik hem wilde volgen bleek dat de jongens zich aan mij hadden vastgeklemd. Met al mijn kracht lukte het na enige tijd mij los te rukken en werd ik uit de inmiddels weer rijdende trein geslingerd, om als een omgekeerde schildpad op de backpack te eindigen. Yoko overleefde het niet.

En toen ik vorig jaar Felix kwam opzoeken in zijn nieuwe woonplaats probeerde ik wel op zo’n omslachtige wijze twee Françaises te versieren, dat zij in de veronderstelling werden gebracht dat Felix op beiden uit was. Toen bleek dat hij keurig getrouwd was en geen enkele ambitie had dat op het spel te zetten, begonnen zij ons te krabben en te slaan en achtervolgden ons vervolgens de halve stad door.

niet poepen hh

Volgens Felix straal ik iets uit wat haaks staat op mijn onschuld, iets wat reacties uit kan lokken en commissies intimideren. Daarom was ik net zomin verbaasd als hij toen ik de loop van het pistool tegen mijn slaap voelde.

Toch dacht ik aanvankelijk dat de jongen een grapje maakte toen hij klaagde over de geur die ik op het toilet had achtergelaten.
‘Gadverdamme! Dit meen je toch niet? Dat ga je toch niet hier doen? Ben je ziek of zo?’ had hij met grote ontsteltenis geroepen.
‘Ach,’ hoorde ik mezelf met dubbele tong spreken, ‘toegegeven, fris is anders, maar het ophouden schijnt ook niet zo gezond te zijn.’
‘We hebben er weer een hoor,’ alarmeerde een identiek uitziend figuur de barvrouw. Die haalde zuchtend - alsof ze niet anders gewend was - een reusachtige spuitbus Ambi Pur vanonder de toog vandaan.
‘Wat heb je nu weer gedaan?’ fluisterde Felix mij toe.
‘Gepoept,’ zei ik.
Ewald betaalde gauw onze rekening. Waar de een ontlasting ruikt, ruikt de ander onraad.

Ze bleken met z’n vieren te zijn en volgden ons mee naar buiten.
‘Jullie horen bij hem?’ vroeg de jongen die bij de wc had staan wachten, duidelijk de leider van het stel.
‘Hij kan er niks aan doen, hij heeft een gevoelige maag,’ pleitte Felix.
‘Het komt door die pizza’s van jullie oom,’ probeerde Ewald gevat te zijn.
Op dat moment kwam het pistool tevoorschijn. Ik dacht dat de agressie zich nu naar Ewald zou verplaatsen, maar ik bleef het doelwit.
‘Zeg maar: "sorry dat ik gepoept heb",' beval de jongen.
‘Sorry, dat ik…’ Het lukte me niet de zin af te maken, ik vond het te merkwaardig. Het pistool werd nog wat steviger tegen me aangedrukt.
‘Je hoort toch wat hij zegt?’ bemoeide de kleinste van het kwartet zich ermee. ‘Of heb je soms ook stront in je oren?’ Een hysterisch lachje vulde de op ons na verlaten straat.
‘Zeg het nou maar gewoon,’ zei Felix ongeduldig.
‘…dat ik gepoept heb,’ sprak ik.
‘Nu de hele zin,’ zeiden de leider en zijn dubbelganger in koor.
‘Ja’, viel de kleine hen bij, ‘anders telt het niet.’
‘Sorry dat ik gepoept heb.’ De zin kwam er nu perfect uit, alsof ik het meende. Maar misschien meende ik het ook wel. Ik had het hoe dan ook beter niet kunnen doen, dat poepen.
De jongen verborg het pistool weer in zijn jas.
‘En nu je handen wassen.'
Ik wilde zeggen dat ik dat al gedaan had, met gloeiend heet water en veel zeep, heel uitgebreid, zoals ik dat altijd doe, maar Felix sleurde me mee. Dit avontuur zat er blijkbaar weer op.

--

Meer lezen van Kasper? Zijn boek En toen kwam Annika ligt nu in de boekhandel!

P.S. Geniet jij met enige regelmaat van onze artikelen? Overweeg dan om ons te steunen. Hard//hoofd heeft het hard nodig.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer