Asset 14

Van hier tot Tokyo

Column: Van hier tot Tokyo

‘Het gras is overal groen’, bromde mijn grootvader om zijn gebrek aan reislust te verklaren. Misschien heb ik het van hem. Van de gedrevenheid waarmee mensen tegenwoordig de aardbol bereizen begrijp ik in ieder geval weinig.

Trok de generatie van mijn ouders zo’n zestig jaar geleden nog slechts eenmaal per jaar (’s zomers, dat spreekt!) met haar kroost naar Schoorl of Rockanje – nu sleept de gemiddelde tweeverdiener zijn gezin liefst ieder seizoen de hele wereld over, van Kos tot Japan, van Gerlos tot Brazilië en wat je verder maar kunt bedenken. De schaarse tijd die tussen die vakanties in ligt vult men met werken, sporten en wassen draaien. Dan wijst de klok alweer vijf voor twaalf: tijd om de koffers te pakken. Op de vraag ‘wat drijft jullie?’ krijg ik nooit een bevredigend antwoord. In plaats daarvan kijkt men mij schaapachtig aan en stelt de inmiddels voorspelbare wedervraag ‘Wat bedóel je?’

Mijn drijfveer om juist zo weinig mogelijk op reis te gaan is vooral de behoefte aan stilte. Afzondering, rust. En omdat ik die zelden vind op een toeristische bestemming, trek ik me ’s zomers liever terug op mijn eigen plekje in het groen, waar mijn ouwe trouwe stacaravan de hele winter op me heeft gewacht. Tegen de tijd dat de stad waar ik woon zich opmaakt voor Koningsdag, met in zijn kielzog een zomer vol rolkoffers, kermissen, festivals en ander ontwrichtends, klinkt de lokroep van mijn stilteparadijs. Dan wordt, als een egeltje onder een bladerhoop, de buitenvrouw in mij wakker. Zij pakt haar biezen en trekt de deur achter zich dicht. Vogels, kikkers, vlinders: ik kom eraan!

Nee, dat klinkt te jolig. Alsof er bij deze vorm van vakantie niet óók een scharnierpunt is: het moment waarop ik de overstap van hier naar daar moet maken. En het is juist die overstap, dat opbreken uit mijn vertrouwde omgeving, die mij wee om het hart maakt, ook als mijn bestemming niet aan het andere eind van de wereld ligt. Steeds als ik me voor langere tijd van een geliefde plek moet losmaken, voel ik de parallel met de dood. Of liever: met sterven. Dood zijn is niet zo erg; het is het ‘heengaan’ dat angst inboezemt. De Fransen weten het allang. ‘Vertrekken is een beetje sterven’, zeggen zij.

Enfin. In mei is de hobbel genomen. Ik heb mezelf verkast, eindelijk! Ik zit tussen het groen en ben blij. Gelukkig zelfs, bij vlagen. De stad is vergeten, de buitenvrouw regeert. Vogels krijgen namen, vruchten blozen dat het een aard heeft, vrijende slakken laten zich ’s avonds urenlang bestuderen. De zomer lijkt eindeloos.

En dan, ergens in oktober, is alles en iedereen uitgebloeid en uitgevreeën. Een zwerm vogels trekt in V-vorm zuidwaarts. In de caravan is het kil, mijn klamme bed doet me naar huis verlangen. Het is mooi geweest.

Ik pak mijn boeltje bij elkaar en rijd, als altijd met lichte tegenzin, terug naar de stad. Daar voelt het al snel of ik nooit ben weg geweest.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer