Asset 14

Van hier tot Tokyo

Column: Van hier tot Tokyo

‘Het gras is overal groen’, bromde mijn grootvader om zijn gebrek aan reislust te verklaren. Misschien heb ik het van hem. Van de gedrevenheid waarmee mensen tegenwoordig de aardbol bereizen begrijp ik in ieder geval weinig.

Trok de generatie van mijn ouders zo’n zestig jaar geleden nog slechts eenmaal per jaar (’s zomers, dat spreekt!) met haar kroost naar Schoorl of Rockanje – nu sleept de gemiddelde tweeverdiener zijn gezin liefst ieder seizoen de hele wereld over, van Kos tot Japan, van Gerlos tot Brazilië en wat je verder maar kunt bedenken. De schaarse tijd die tussen die vakanties in ligt vult men met werken, sporten en wassen draaien. Dan wijst de klok alweer vijf voor twaalf: tijd om de koffers te pakken. Op de vraag ‘wat drijft jullie?’ krijg ik nooit een bevredigend antwoord. In plaats daarvan kijkt men mij schaapachtig aan en stelt de inmiddels voorspelbare wedervraag ‘Wat bedóel je?’

Mijn drijfveer om juist zo weinig mogelijk op reis te gaan is vooral de behoefte aan stilte. Afzondering, rust. En omdat ik die zelden vind op een toeristische bestemming, trek ik me ’s zomers liever terug op mijn eigen plekje in het groen, waar mijn ouwe trouwe stacaravan de hele winter op me heeft gewacht. Tegen de tijd dat de stad waar ik woon zich opmaakt voor Koningsdag, met in zijn kielzog een zomer vol rolkoffers, kermissen, festivals en ander ontwrichtends, klinkt de lokroep van mijn stilteparadijs. Dan wordt, als een egeltje onder een bladerhoop, de buitenvrouw in mij wakker. Zij pakt haar biezen en trekt de deur achter zich dicht. Vogels, kikkers, vlinders: ik kom eraan!

Nee, dat klinkt te jolig. Alsof er bij deze vorm van vakantie niet óók een scharnierpunt is: het moment waarop ik de overstap van hier naar daar moet maken. En het is juist die overstap, dat opbreken uit mijn vertrouwde omgeving, die mij wee om het hart maakt, ook als mijn bestemming niet aan het andere eind van de wereld ligt. Steeds als ik me voor langere tijd van een geliefde plek moet losmaken, voel ik de parallel met de dood. Of liever: met sterven. Dood zijn is niet zo erg; het is het ‘heengaan’ dat angst inboezemt. De Fransen weten het allang. ‘Vertrekken is een beetje sterven’, zeggen zij.

Enfin. In mei is de hobbel genomen. Ik heb mezelf verkast, eindelijk! Ik zit tussen het groen en ben blij. Gelukkig zelfs, bij vlagen. De stad is vergeten, de buitenvrouw regeert. Vogels krijgen namen, vruchten blozen dat het een aard heeft, vrijende slakken laten zich ’s avonds urenlang bestuderen. De zomer lijkt eindeloos.

En dan, ergens in oktober, is alles en iedereen uitgebloeid en uitgevreeën. Een zwerm vogels trekt in V-vorm zuidwaarts. In de caravan is het kil, mijn klamme bed doet me naar huis verlangen. Het is mooi geweest.

Ik pak mijn boeltje bij elkaar en rijd, als altijd met lichte tegenzin, terug naar de stad. Daar voelt het al snel of ik nooit ben weg geweest.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer