Asset 14

Toos en ik

Column: Toos en ik

Nu de katten van Istanbul dankzij de film Kedi een cultstatus hebben bereikt en de kat Abatutu – ‘de George Clooney onder de dierenacteurs’- triomfen viert als hoofdrolspeler in De wilde stad, wordt het tijd wijlen mijn poes Toos ook eens in het zonnetje te zetten. Zij schopte het weliswaar niet tot filmster, maar, lieve vloggertjes, ook buíten het oog van de camera is er leven. En wát voor een leven! Samen dronken wij het met volle teugen in, Toos en ik: ’s zomers in ons Betuwse boomgaardje, ’s winters aan mijn Haagse schrijftafel - zij pal naast (maar liever óp) mijn laptop, ik erachter.

Zoals zoveel katten- en hondenbaasjes ontwikkelde ik in de loop der tijd een nieuwe taal voor haar, inclusief koos- en bijnamen. Toos op haar beurt schaafde haar vocabulaire en lichaamstaal net zolang bij tot ze haar gemoedstoestand in alle finesses aan mij kon uitdrukken. Zelden verliep de communicatie tussen mij en een ander levend wezen zo vlekkeloos als met Toos.

Drie jaar geleden was ze ineens op. In haar laatste uren lagen we dicht bij elkaar op het vloerkleed, uitgepraat, maar wetend dat het goed was. Vervolgens kwam dokter Bob die haar, heel behoedzaam, naar gene zijde hielp. De volgende dag bracht ik haar naar ons zomerparadijs, waar ik samen met de buurkinderen, een mooie kuil voor haar groef, uit de wind, onder de rozenstruik.

Toos was weer thuis, in de tuin waar ik haar, als we aan het dollen waren, boompje in boompje uit joeg; de tuin waar ze tijdens het appels plukken op mijn schouder, via de ladder, mee omhoog liftte. De tuin waar ik haar vaak uitlachte, als ze van schrik een idiote luchtsprong maakte, vanwege een ekster die opvloog, een appel die op haar teen viel of een kater die de euvele moed had haar te belagen.

Met niemand – nou ja, bijna niemand - heb ik zoveel gelachen, aan niemand zoveel gefrunnikt als aan haar. Van niemand kreeg ik zoveel aandacht toen ik het plotseling zonder geliefde moest stellen en niet wist waar ik het zoeken moest. Zij bleef maar tegen me aankletsen, me met haar bontjasje verwarmen. ‘s Nachts plofte ze op de lege plek naast me neer, ’s ochtends kuste ze me met bedachtzame likjes wakker.

Toen we haar kuil hadden dichtgegooid, deed ik in gedachten een belofte. Ik zou voorlopig geen nieuwe kat nemen, of misschien wel nooit meer. Niet alleen uit piëteit tegenover haar, maar ook omdat ik later geen kattenvrouwtje wilde worden: zo’n mensje in sloebervest, rondscharrelend tussen haar herinneringen, met als enige aanspreekpunt een schare klaaglijke poezen. Bovendien wilde ik weer eens volop van mijn vrijheid genieten: nachtenlang van huis zijn en misschien wel een nieuwe liefde vinden - iemand met een groot poezenhart die, als hij echt van me hield, op een dag met me naar een dierenasiel zou rijden, me bij de hand nam en …

Pas dan, beloofde ik Toos en mezelf, zou ik me openstellen voor een nieuwe poes in mijn leven. Maar hoe het ook zou gaan, het zou nooit meer worden zoals met haar.

Mail

Trudy Kunz werd in de jaren tachtig en negentig bekend door haar werk voor Libelle en Marie Claire. Voor Plus Magazine was zij bijna vijftien jaar columniste. Zij publiceerde meerdere interviewbundels en in 2013 verscheen haar eerste roman, Kroniek van een bange liefde. Als pensionado zonder pensioen verdeelt zij haar tijd, net als daarvoor, tussen schrijven, schilderen en ander (on)nuttigs.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer